तदा लोहमये गेहे ज्वलितानलसंस्तरे
मग लोखंडाच्या घरात, जळत्या आगीच्या पलंगावर त्यांना ठेवले जाते.
यावती वेदना देहे इह लोके प्रदृश्यते
जितकी वेदना या जगात शरीराला होते, तितकीच वेदना तिथे भोगावी लागते.
काकैश्च वृश्चिकैर्गृध्रैर्भक्ष्यंतेऽप्यपरे नराः वदंत्यसकृदुद्विग्ना न च शांतिं लभंति वै
काही माणसे कावळे, विंचू आणि गिधाड यांच्या तोंडी पडतात; ते वारंवार वेदनेने ओरडतात, पण त्यांना कधीच शांती मिळत नाही.
दुःखानि ते प्राप्नुवंति यान्यसह्यानि पार्वति निमिर्नाम महाभागो यममार्गं ददर्श ह
त्यांना अशी दुःखे भोगावी लागतात जी सहन करता येत नाहीत, पार्वती. निमी नावाच्या पुण्यवानाने कधी यमाचा मार्ग पाहिला होता.
रौद्रं भयानकं दुर्गं पूरितं पापकर्मभिः
तो मार्ग अत्यंत भयंकर, भीतीदायक, कठीण आणि पाप करणाऱ्यांनी भरलेला होता.
संपृक्तं पापकृद्गंधैर्मांसशोणितकर्द्दमैः
तो मार्ग पाप्यांच्या दुर्गंधाने, मांस आणि रक्ताच्या चिखलाने माखलेला होता.
अधोमुखैश्च कर्कोटैर्गृध्रैश्च समभिद्रुतम् ।। 5.2.27.
तो मार्ग उलट्या तोंडाने असलेल्या सापांनी आणि गिधाडांनी सतत छळला जात होता.
वृक्षै रुधिरमांसैश्च छिन्नबाहूरुपाणिभिः
तिथे रक्त आणि मांसाचे झाडे होती, ज्यावर छाटलेले हात, पाय आणि पंजे लटकलेले होते.
वृतं कुणपदुर्गंधैरशिवं भोगवर्जितम्
तेथे मृतदेहांचा दुर्गंध पसरलेला होता, ते अशुभ होतं आणि कुठलाही आनंद नव्हता.
करंभवालुकाकीर्णमायसीश्च शिलाः पृथक्
तेथे करंभ आणि वाळू पडली होती, आणि वेगवेगळ्या लोखंडाच्या शिळा होत्या.
स तं दुर्गंधमालक्ष्य पुरुषं तमुवाच ह
तो दुर्गंधी जागा पाहून त्याने त्या माणसाला विचारले.
देशोऽयं कश्च देवानामेतदिच्छामि वेदितुम् पुरतो दर्शयन्मार्गमित एहीत्युवाच ह
ही जागा कोणाची आहे आणि कोणत्या देवाची आहे, हे मला जाणून घ्यायचं आहे. पुढे मार्ग दाखवत तो म्हणाला, 'इकडे ये.'
भूयः स राजा तं प्राह किंकरं विनयान्वितः
राजाने पुन्हा त्या सेवकाला नम्रपणे विचारले.
येनेदं व्यसनं प्राप्तं मया च धार्मिकेण हि
मी धर्माने वागणारा असूनही, मला हे दु:ख कशामुळे आलं?
जातो विदेहविषये सम्यग्मनुजपालकः
मी विदेह देशात जन्मलो आणि लोकांचा खरा रक्षणकर्ता होतो.
धर्मप्रधानकल्पेन मनुनात्र यथा पुरा
मनूच्या जुन्या पद्धतीप्रमाणे, माझ्या राज्यात धर्माला नेहमीच महत्त्व होतं.
नोत्सृष्टश्चैव संग्रामो नातिथिर्विमुखोऽभवत् 5.2.27.
मी कधीही युद्ध सोडलं नाही किंवा पाहुण्याला नकार दिला नाही.
सोऽहं कथमिमं प्राप्तो नरकं भृशदारुणम् उवाच प्रणतो भूत्वा क्रूरोऽपि प्रश्रितं वचः
मग मी एवढ्या भयंकर नरकात कसा आलो? तो नम्रपणे वाकून, जरी कठोर असला तरी, विनयाने बोलला.
किन्तु स्वल्पं कृतं पापं भवंतं स्मारयामि तत्
पण मी तुला एक लहानसा पाप केलेस, ते आठवण करून देतो.
उक्ता या दक्षिणा श्राद्धे न दत्ता सा त्वया नृप
श्राद्धाच्या वेळी जी दक्षिणा द्यायची होती, ती तू दिली नाहीस, राजा.
एतावदेव ते पापं नान्य त्किंचन विद्यते
हेच तुझं पाप आहे; दुसरं काहीच नाही.
एवं श्रुत्वा तु राजर्षिर्निमिर्दूतमथाब्रवीत्
हे ऐकून राजर्षी निमीने त्या दूताला विचारलं.
किंचित्पृच्छामि ते तत्त्वं यथावद्वक्तुमर्हसि
मला तुझ्याकडे काही विचारायचं आहे; तू खरं खरं सांगावं.
पुनः पुनश्च नेत्राणि तद्वत्तेषां भवंति हि
पुन्हा पुन्हा त्यांची डोळ्यांची अवस्था तशीच होते.
हरंत्येषां तथा जिह्वां जायमानां पुनर्नवाम्
तशीच त्यांची जीभही नवी जन्मते आणि तीही काढून घेतात.
किमेते नष्टचित्ताश्च तुद्यंतेऽहर्निशं नराः कियत्कालं भविष्यंति तन्ममोद्दे शतो वद
हे लोक, ज्यांचं भान हरपलं आहे, त्यांना रात्रंदिवस यातना दिल्या जातात का? हे किती काळ चालणार आहे, ते मला नेमकं सांग.
तत्तेहं संप्रवक्ष्यामि संक्षेपेण यथातथम् ।। 5.2.27.
हे मी तुला इथे थोडक्यात आणि खरं खरं सांगतो.
पुण्या पुण्ये हि पुरुषः पर्यायेण समश्नुते
माणूस चांगल्या कर्मांमुळे योग्य वेळी पुण्य मिळवतो.
न तु भोगादृते पुण्यं पापं कर्म च मानवः
पण आनंद घेतल्याशिवाय माणसाला पुण्य किंवा पापाचं फळ मिळत नाही.
एवमेते महापापा यातनाभिरहर्निशम्
म्हणून हे मोठे पापी लोक रात्रंदिवस यातना सहन करतात.