केचित्कृत्ताः प्रधावंति तोयार्थं च तृषातुराः
काही जणांचे अंग छाटले गेलेले असते, ते तहानलेले पाण्यासाठी इकडेतिकडे धावत असतात.
यैश्चांगैः पतितं कर्म क्रियते पुरुषैर्भुवि
ज्यांच्या अंगांनी पृथ्वीवर माणसे पडलेली कर्मे करतात,
ये पश्यंति गुरुं देवान्ब्राह्मणान्क्रुद्धचक्षुषा तेषां नेत्राणि भिद्यंते कृष्यंते लोहशंकुभिः
जे आपला गुरु, देव किंवा ब्राह्मण यांच्याकडे रागाने पाहतात, त्यांची डोळे लोखंडाच्या काट्यांनी टोचून फाडली जातात.
श्रवणौ च प्रपूर्यंते लौहेन शंकुना ततः
नंतर त्यांच्या कानातही लोखंडाच्या काट्यांनी भरले जाते.
लौहैर्वेगान्निखन्यंते यैः श्रुतं गुरुनिंदनम्
ज्यांनी गुरूच्या निंदा ऐकली आहे, त्यांना लोखंडाच्या साधनांनी जोरात मारले जाते.
शतशः पाट्यते जिह्वा वह्निवर्णैरयोमुखैः
त्यांची जीभ शेकडो वेळा अग्नीप्रमाणे तापलेल्या लोखंडाच्या पात्यांनी फाडली जाते.
तद्वक्त्राणि बहून्वारान्येपवादरता नराः 5.2.27.
जे सतत दुसऱ्यांची निंदा करतात, अशा माणसांची तोंडे पुन्हा पुन्हा फोडली जातात.
ये निघ्नंति दुराचाराः सुरार्थायोपकल्पिते
जे वाईट वर्तन करणारे देवांसाठी ठरवलेले प्राणी मारतात,
यैरप्यालिंगिता नारी परस्य च दुरात्मभिः
आणि जे दुसऱ्याच्या पत्नीला वाईट मनाने मिठी मारतात,
स्थाप्यते वध्यते चापि प्रचंडैर्यमकिंकरैः
त्यांना यमाचे भयंकर सेवक पकडून शिक्षा देतात.
तदा लोहमये गेहे ज्वलितानलसंस्तरे
मग लोखंडाच्या घरात, जळत्या आगीच्या पलंगावर त्यांना ठेवले जाते.
यावती वेदना देहे इह लोके प्रदृश्यते
जितकी वेदना या जगात शरीराला होते, तितकीच वेदना तिथे भोगावी लागते.
काकैश्च वृश्चिकैर्गृध्रैर्भक्ष्यंतेऽप्यपरे नराः वदंत्यसकृदुद्विग्ना न च शांतिं लभंति वै
काही माणसे कावळे, विंचू आणि गिधाड यांच्या तोंडी पडतात; ते वारंवार वेदनेने ओरडतात, पण त्यांना कधीच शांती मिळत नाही.
दुःखानि ते प्राप्नुवंति यान्यसह्यानि पार्वति निमिर्नाम महाभागो यममार्गं ददर्श ह
त्यांना अशी दुःखे भोगावी लागतात जी सहन करता येत नाहीत, पार्वती. निमी नावाच्या पुण्यवानाने कधी यमाचा मार्ग पाहिला होता.
रौद्रं भयानकं दुर्गं पूरितं पापकर्मभिः
तो मार्ग अत्यंत भयंकर, भीतीदायक, कठीण आणि पाप करणाऱ्यांनी भरलेला होता.
संपृक्तं पापकृद्गंधैर्मांसशोणितकर्द्दमैः
तो मार्ग पाप्यांच्या दुर्गंधाने, मांस आणि रक्ताच्या चिखलाने माखलेला होता.
अधोमुखैश्च कर्कोटैर्गृध्रैश्च समभिद्रुतम् ।। 5.2.27.
तो मार्ग उलट्या तोंडाने असलेल्या सापांनी आणि गिधाडांनी सतत छळला जात होता.
वृक्षै रुधिरमांसैश्च छिन्नबाहूरुपाणिभिः
तिथे रक्त आणि मांसाचे झाडे होती, ज्यावर छाटलेले हात, पाय आणि पंजे लटकलेले होते.
वृतं कुणपदुर्गंधैरशिवं भोगवर्जितम्
तेथे मृतदेहांचा दुर्गंध पसरलेला होता, ते अशुभ होतं आणि कुठलाही आनंद नव्हता.
करंभवालुकाकीर्णमायसीश्च शिलाः पृथक्
तेथे करंभ आणि वाळू पडली होती, आणि वेगवेगळ्या लोखंडाच्या शिळा होत्या.
स तं दुर्गंधमालक्ष्य पुरुषं तमुवाच ह
तो दुर्गंधी जागा पाहून त्याने त्या माणसाला विचारले.
देशोऽयं कश्च देवानामेतदिच्छामि वेदितुम् पुरतो दर्शयन्मार्गमित एहीत्युवाच ह
ही जागा कोणाची आहे आणि कोणत्या देवाची आहे, हे मला जाणून घ्यायचं आहे. पुढे मार्ग दाखवत तो म्हणाला, 'इकडे ये.'
भूयः स राजा तं प्राह किंकरं विनयान्वितः
राजाने पुन्हा त्या सेवकाला नम्रपणे विचारले.
येनेदं व्यसनं प्राप्तं मया च धार्मिकेण हि
मी धर्माने वागणारा असूनही, मला हे दु:ख कशामुळे आलं?
जातो विदेहविषये सम्यग्मनुजपालकः
मी विदेह देशात जन्मलो आणि लोकांचा खरा रक्षणकर्ता होतो.
धर्मप्रधानकल्पेन मनुनात्र यथा पुरा
मनूच्या जुन्या पद्धतीप्रमाणे, माझ्या राज्यात धर्माला नेहमीच महत्त्व होतं.
नोत्सृष्टश्चैव संग्रामो नातिथिर्विमुखोऽभवत् 5.2.27.
मी कधीही युद्ध सोडलं नाही किंवा पाहुण्याला नकार दिला नाही.
सोऽहं कथमिमं प्राप्तो नरकं भृशदारुणम् उवाच प्रणतो भूत्वा क्रूरोऽपि प्रश्रितं वचः
मग मी एवढ्या भयंकर नरकात कसा आलो? तो नम्रपणे वाकून, जरी कठोर असला तरी, विनयाने बोलला.
किन्तु स्वल्पं कृतं पापं भवंतं स्मारयामि तत्
पण मी तुला एक लहानसा पाप केलेस, ते आठवण करून देतो.
उक्ता या दक्षिणा श्राद्धे न दत्ता सा त्वया नृप
श्राद्धाच्या वेळी जी दक्षिणा द्यायची होती, ती तू दिली नाहीस, राजा.