सरला तरलच्छाया यक्षगंधर्वसेविता
ती सरळ, लहरी छायांनी युक्त, आणि यक्ष-गंधर्वांनी सेविलेली आहे.
अप्सरोभिर्नृत्यमाना स्तूयमाना महर्षिभिः
अप्सरांनी नृत्य केलेली, आणि महर्षींनी स्तुती केलेली ती आहे.
तुंगस्तनभराक्रांतयोषिद्भिः क्रीडितान्तरा
उच्च व भरगच्च स्तन असलेल्या रमणींमध्ये ती खेळत होती.
सर्वदा सर्वकाले च सिद्धैः सिद्धिप्रदा नृणाम्
सर्व काळात आणि सर्व ऋतूंमध्ये, सिद्धांसह ती माणसांना सिद्धी देते.
महाकालवने रम्ये रम्या पद्मावती पुरी
महाकाळाच्या रम्य अशा अरण्यात सुंदर पद्मावती नगरी वसलेली आहे.
यत्र स्नात्वा नरा यांति शिवलोकं सनातनम् 5.1.52.
तेथे स्नान केल्यावर लोकांना शंकराचे शाश्वत लोक मिळतात.
वाराहेण कृतं सर्वं दुष्टदैत्यनिबर्हणम्
सर्व दुष्ट दैत्यांचा नाश वराहाने केला.
कृतप्रांजलयः सर्वे देवा इंद्रपुरोगमाः
सर्व देवता, इंद्रासह, हात जोडून उभ्या राहिल्या.
देवदेव जगन्नाथ पुण्यश्रवणकीर्तन
देवतांचा देव, जगाचा स्वामी, तुझ्या कीर्तीचे ऐकणे आणि गाणे पुण्यदायक आहे.
येन पुण्यप्रभावेन पुनः स्वर्गो ह्यवाप्स्यते
ज्याच्या पुण्याच्या प्रभावाने पुन्हा स्वर्ग मिळतो.
गुह्याद्गुह्यतरं पुण्यं महाकालवनं शुभम्
महाकाळाचे अरण्य हे अत्यंत पवित्र आणि गूढ आहे.
मम देहोद्भवा शिप्रा यत्र लीना पयस्विनी
जिथे माझ्या देहातून उत्पन्न झालेली, जलाने परिपूर्ण अशी शिप्रा नदी विलीन होते.
पुष्करं च गयातीर्थं पुरुषोत्तमसरः शुभम्
तेथे पुष्कर, गया तीर्थ आणि शुभ पुरुषोत्तम सरोवर आहे.
इति श्रुत्वा परं वाक्यं देवदेवजगद्गुरोः
अशा प्रकारे देवतांचा देव, जगाचा गुरु यांच्या श्रेष्ठ वचनांचे ऐकून,
महाकालवने रम्ये यत्र शिप्रा सरिद्वरा
रम्य महाकाळ अरण्यात, जिथे श्रेष्ठ शिप्रा नदी वाहते,
तेन पुण्यप्रभावेन स्वकाँल्लोकान्गताः सुराः 5.1.52.
त्या पुण्याच्या प्रभावाने देवता आपापल्या लोकात परत गेले.
जातं सरो वराहस्य विष्णोरतुलतेजसः
वराहाने, विष्णूच्या तुल्य तेजाने, तेथे एक सरोवर निर्माण केले.
अत्र स्नात्वा पयः पीत्वा श्राद्धं कृत्वा यथोचितम्
इथे स्नान करून, पाणी पिऊन आणि योग्य प्रकारे श्राद्ध करून,
अवंत्यां सुन्दरे तीर्थे तिष्ठंति सर्वदा भुवि
अवंतीतील सुंदर तीर्थस्थळी ते नेहमी पृथ्वीवर वास करतात.
सर्वपापप्रशमनं वांछितार्थफलप्रदम्
ते सर्व पापे दूर करते आणि इच्छित फळ मिळवून देते.
यस्य श्रवणमात्रेण ब्रह्महत्या व्यपोहति
फक्त त्याचे नाव ऐकले तरी ब्रह्महत्या सारखे पाप नष्ट होते.
पुरा कल्पक्षये व्यास नष्टकल्पा च मेदिनी
पूर्वी कल्पाच्या शेवटी, व्यास, जग आणि त्याचे कल्प नष्ट झाले होते.
तदात्र पतितं व्यास वैकुण्ठशिखरोत्तमम्
त्या वेळी, व्यास, येथे वैकुण्ठाचा सर्वात उंच शिखर खाली पडले.
तत्क्षणात्पतिते शृंगे कुण्डं जातं सुनिश्चितम्
त्या शिखराच्या पडताक्षणीच तेथे एक तळे निर्माण झाले.
जांबूनदकरारोहं हेमपद्मविराजितम्
त्या तळ्याला सोन्याच्या पायऱ्या होत्या आणि ते सोन्याच्या कमळांनी शोभून गेले होते.
हंसकारंडवाकीर्णं चक्रवाकोपशोभितम्
त्या तळ्यात हंस आणि इतर जलपक्षी भरपूर होते, आणि चक्रवाक पक्ष्यांनी ते अधिक सुंदर झाले होते.
कल्पक्षये न क्षीयंते यानि तत्त्वानि सर्वशः 5.1.53.
कल्पाच्या शेवटी देखील, ती सर्व तत्त्वे पूर्णपणे नष्ट होत नाहीत.
वेदशास्त्रपुराणानि गाथागीतिक्षराक्षराः
वेद, शास्त्रे, पुराणे, गीते, गाणी आणि अक्षरे—
कलाः काष्ठा मुहूर्ताश्च लवत्रुटिपलं घटिः
कला, काष्ठ, मुहूर्त, लव, त्रुटी, पल आणि घटी हे सर्व काळाचे विभाग—
संवत्सरयुगाश्चैव कुण्डे तिष्ठंति मूर्तितः
संवत्सर आणि युगेसुद्धा त्या तळ्यात मूर्त रूपाने राहतात.