स कालः करालं समादाय दंडं मुमोचाच्युते पश्यतां देवतानाम्
त्या काळाने भीषण दंड उचलून, सर्व देवता आणि अच्युत यांच्या समक्ष तो फेकला.
ततो देवगंधर्वयक्षा मुनींद्राः परं विस्मयं प्रापुरावीक्ष्य रामम्
मग देव, गंधर्व, यक्ष आणि महान ऋषी हे सर्व रामाला पाहून अत्यंत आश्चर्यचकित झाले.
गृहीते बलेनाहवे कालदंडे मोक्तुकामे पुनः कालनाशाय वै। तूर्णमभ्येत्य तत्रांतरे रणे वारयामास कृष्णं तदा
काळाने युद्धात जोराने काळदंड उचलून फेकण्याचा प्रयत्न केला, तेव्हा कृष्णाने झपाट्याने मध्यभागी येऊन त्याला थांबवले.
मा मुंचेत्यब्रवीद्वेधाः कालं कालायुधं बल
सृष्टीकर्त्याने काळाला, त्या काळायुध्धधारकाला, जोरात सांगितले—'हे सोडू नकोस.'
धार्यते शिरसा देव संसारे नास्ति ते समः कोऽन्योस्ति त्वत्समो राम यो जगद्दहने क्षमः
देवा, तुला सर्वजण डोक्यावर घेतात; या सृष्टीत तुझ्यासारखा कोणीच नाही. राम, या जगाचा संहार करण्याची क्षमता तुझ्याशिवाय कोणाकडे आहे?
पाल्यते यत्त्वया सोपि विष्णुर्विश्वैकनायकः
तू ज्या सृष्टीचे रक्षण करतोस, त्या विश्वाचा एकमेव स्वामी विष्णुही तुझ्यामुळे सुरक्षित आहे.
ततो वयं त्वदंकस्थविष्णुनाभिभवा यतः
म्हणूनच, आम्ही सर्वजण तुझ्या कुशीत असलेल्या विष्णुमुळे जिंकले जातो.
उवाच चतुरास्यस्तु स्तुतिश्च वृतः सुरैः
मग चतुर्मुख ब्रह्मा देवांनी स्तुती केलेला बोलू लागला.
यतो भवंतमायांतं विष्णुं विश्वैकनायकम् 5.1.27.
कारण तूच तो आहेस, जो विष्णु म्हणून या विश्वाचा एकमेव स्वामी म्हणून प्रकटतोस.
त्वया वै भगवन्पूर्वं यमः संस्थापितः पदे
भगवन्, पूर्वी यमाला त्याच्या स्थानावर बसवणारा तूच आहेस.
तस्मादस्य जगन्नाथ क्षम्यतां पुरुषोत्तम
म्हणूनच, हे जगन्नाथा, हे पुरुषोत्तमा, यासाठी क्षमा करावी.
एतच्छुत्वाऽब्रवीत्कृष्णो धातः शृणु गुरोर्मम
हे ऐकून कृष्ण म्हणाला, 'हे धाता, माझ्या गुरूंचे शब्द ऐक.'
समर्प्यतां गुरुश्रेष्ठ श्रेष्ठाय गुरुदक्षिणा
गुरुश्रेष्ठाला योग्य अशी गुरुदक्षिणा द्या.
एतत्पितामहः श्रुत्वा यमं समरनिर्जितम्
हे ऐकून ब्रह्मदेवाला समजले की यम युद्धात हरला आहे.
तच्छ्रुत्वा धर्मराजस्तु विरंचिमिदमब्रवीत्
हे ऐकून धर्मराजाने ब्रह्मदेवास असे सांगितले.
यमलोकमनुप्राप्य कायहीनः शरीरवान्
यमलोकात पोहोचल्यावर, ज्याच्याकडे शरीर नव्हते त्याला पुन्हा शरीर मिळाले.
तच्छुत्वा हि पुनर्ब्रह्मा विश्वस्यास्य विभुः स्वयम्
हे ऐकून विश्वाचा स्वामी ब्रह्मदेव स्वतः पुन्हा बोलला.
तस्मादर्पय पुत्रं त्वं मुनेः सांदीपनेश्च यः
म्हणून, पुत्रा, तू तो मुलगा ऋषी सांदीपनींना अर्पण कर.
तच्छुत्वा धर्मराजस्तु पुत्रं सांदीपनेस्तथा 5.1.27.
हे ऐकून धर्मराजाने तो मुलगा सांदीपनींना दिला.
अर्पयामास कृष्णस्य बालं रूपसमन्वितम्
त्याने कृष्णाला सर्व गुणांनी युक्त असा तो बालक दिला.
ततः प्राप्य गुरोः पुत्रं प्रभुः प्रीतः प्रजापतिम्
गुरूकडून आपला मुलगा मिळाल्यावर प्रभू आनंदाने प्रजापतीकडे गेला.
अवंत्यामंकपादाख्ये मृता नेक्षंति ते यमम्
अवंतीतील अङ्कपाद नावाच्या ठिकाणी मरणानंतर यम कोणालाही दिसत नाही.
महाकालपुरे देवमाद्यं वै पुरुषोत्तमम्
महाकाळाच्या नगरीत आद्य देव, परम पुरुष वास करतो.
ये पश्यंति कुशस्थल्यामेतेषां मूर्तिपंचकम्
जे कुशस्थळी येथे त्या पाच मूर्ती पाहतात—
तथैवागमनादत्र मम रामस्य ना रकाः
तसेच, मी इथे आल्यापासून रामाला काहीही अपाय होत नाही.
इत्युक्ते वचने वेधाः प्रोवाच प्रीतिमान्हरिम्
हे शब्द ऐकून सृष्टीकर्ता आनंदाने हरिला म्हणाला.
ये च त्वामादिपुरुषं प्रथमं पुरुषोत्तमम्
जे तुला आदिपुरुष, सर्वश्रेष्ठ पुरुष मानतात—
अधोज्वालं महाकालं सोऽश्वमेधफलं लभेत्
जो महाकाळाचे तेजस्वी रूप पाहतो, त्याला अश्वमेध यज्ञाचे फळ मिळते.
संमान्य वेधसं कालं समारोहद्रथं ततः 5.1.27.
सृष्टीकर्ता आणि काळ यांना मान देऊन तो मग रथावर चढला.
नाल्पमृत्युर्भवेत्तस्य न व्याधिर्न च दुर्गतिः 5.1.27.
त्याला अकाली मृत्यू, आजार किंवा दुर्दैव कधीच येणार नाही.