ततो वादित्रनिर्घोषैस्तुमुलानकगोमुखैः
मग, नगारे, तुतारी आणि वाजंत्री यांच्या मोठ्या गजरात,
देवा विद्याधराः सिद्धा दृष्ट्वा यांतं महाबलम्
देव, विद्याधर आणि सिद्ध यांनी तो बलवान पुढे येताना पाहिला,
ततस्ते किंकराः सर्वे चित्रगुप्तेन नोदिताः
मग सर्व सेवक, चित्रगुप्ताने न सांगितल्यामुळे,
बलं च केशवं संख्ये जघ्नतुस्तावुभावपि
त्यांनी दोघांनीही सैन्य आणि केशवाला समरात मारलं.
विदार्य च सहस्राणि किंकराणां समंततः चचार रणदुर्धर्षः कामपालेन पालितः
त्याने सर्व बाजूंनी हजारो सेवकांना फाडून टाकले आणि तो युद्धात कोणीही थांबवू शकणार नाही असा फिरू लागला, कारण कामदेव त्याचे रक्षण करत होता.
ततश्चित्रगुप्तो रणे किंकराद्यं विदीर्णं निरीक्ष्यार्तनादं चकार
मग चित्रगुप्ताने युद्धात प्रमुख सेवक फाडलेला पाहिला आणि त्याने वेदनायुक्त आक्रोश केला.
शरैः पंचभिः कृष्णमायांतमाजौ जघानाष्टभिर्वक्त्रदेशे स भिन्नः
त्याने पाच बाणांनी कृष्णमायांताला युद्धात मारले आणि आणखी आठ बाणांनी त्याच्या तोंडावर घाव घातला.
रथं स्वं समादाय यातः कृतांतस्ततश्चित्रगुप्ते शरार्ते प्रसुप्ते
कृतांताने आपला रथ घेतला आणि निघून गेला, तर चित्रगुप्त बाणांनी जखमी होऊन बेशुद्ध पडला.
प्रधानाश्च भग्ना विचित्राश्च भग्रास्ततश्चित्रगुप्तं निशम्याथ भग्नम्
मुख्य सेनापती तुटले आणि विविध विभागही उध्वस्त झाले; मग चित्रगुप्त हरला हे ऐकून—
विनाशाय युध्यद्युगांते प्रजानां यथा वाडवो ज्वालवृद्धः प्रवृत्तः 5.1.27.
युगाच्या शेवटी जसा प्रजांचा नाश करण्यासाठी ज्वालायुक्त अग्नी प्रकटतो, तसा तोही त्यांच्या विनाशासाठी युद्ध करू लागला.
स कालः करालं समादाय दंडं मुमोचाच्युते पश्यतां देवतानाम्
त्या काळाने भीषण दंड उचलून, सर्व देवता आणि अच्युत यांच्या समक्ष तो फेकला.
ततो देवगंधर्वयक्षा मुनींद्राः परं विस्मयं प्रापुरावीक्ष्य रामम्
मग देव, गंधर्व, यक्ष आणि महान ऋषी हे सर्व रामाला पाहून अत्यंत आश्चर्यचकित झाले.
गृहीते बलेनाहवे कालदंडे मोक्तुकामे पुनः कालनाशाय वै। तूर्णमभ्येत्य तत्रांतरे रणे वारयामास कृष्णं तदा
काळाने युद्धात जोराने काळदंड उचलून फेकण्याचा प्रयत्न केला, तेव्हा कृष्णाने झपाट्याने मध्यभागी येऊन त्याला थांबवले.
मा मुंचेत्यब्रवीद्वेधाः कालं कालायुधं बल
सृष्टीकर्त्याने काळाला, त्या काळायुध्धधारकाला, जोरात सांगितले—'हे सोडू नकोस.'
धार्यते शिरसा देव संसारे नास्ति ते समः कोऽन्योस्ति त्वत्समो राम यो जगद्दहने क्षमः
देवा, तुला सर्वजण डोक्यावर घेतात; या सृष्टीत तुझ्यासारखा कोणीच नाही. राम, या जगाचा संहार करण्याची क्षमता तुझ्याशिवाय कोणाकडे आहे?
पाल्यते यत्त्वया सोपि विष्णुर्विश्वैकनायकः
तू ज्या सृष्टीचे रक्षण करतोस, त्या विश्वाचा एकमेव स्वामी विष्णुही तुझ्यामुळे सुरक्षित आहे.
ततो वयं त्वदंकस्थविष्णुनाभिभवा यतः
म्हणूनच, आम्ही सर्वजण तुझ्या कुशीत असलेल्या विष्णुमुळे जिंकले जातो.
उवाच चतुरास्यस्तु स्तुतिश्च वृतः सुरैः
मग चतुर्मुख ब्रह्मा देवांनी स्तुती केलेला बोलू लागला.
यतो भवंतमायांतं विष्णुं विश्वैकनायकम् 5.1.27.
कारण तूच तो आहेस, जो विष्णु म्हणून या विश्वाचा एकमेव स्वामी म्हणून प्रकटतोस.
त्वया वै भगवन्पूर्वं यमः संस्थापितः पदे
भगवन्, पूर्वी यमाला त्याच्या स्थानावर बसवणारा तूच आहेस.
तस्मादस्य जगन्नाथ क्षम्यतां पुरुषोत्तम
म्हणूनच, हे जगन्नाथा, हे पुरुषोत्तमा, यासाठी क्षमा करावी.
एतच्छुत्वाऽब्रवीत्कृष्णो धातः शृणु गुरोर्मम
हे ऐकून कृष्ण म्हणाला, 'हे धाता, माझ्या गुरूंचे शब्द ऐक.'
समर्प्यतां गुरुश्रेष्ठ श्रेष्ठाय गुरुदक्षिणा
गुरुश्रेष्ठाला योग्य अशी गुरुदक्षिणा द्या.
एतत्पितामहः श्रुत्वा यमं समरनिर्जितम्
हे ऐकून ब्रह्मदेवाला समजले की यम युद्धात हरला आहे.
तच्छ्रुत्वा धर्मराजस्तु विरंचिमिदमब्रवीत्
हे ऐकून धर्मराजाने ब्रह्मदेवास असे सांगितले.
यमलोकमनुप्राप्य कायहीनः शरीरवान्
यमलोकात पोहोचल्यावर, ज्याच्याकडे शरीर नव्हते त्याला पुन्हा शरीर मिळाले.
तच्छुत्वा हि पुनर्ब्रह्मा विश्वस्यास्य विभुः स्वयम्
हे ऐकून विश्वाचा स्वामी ब्रह्मदेव स्वतः पुन्हा बोलला.
तस्मादर्पय पुत्रं त्वं मुनेः सांदीपनेश्च यः
म्हणून, पुत्रा, तू तो मुलगा ऋषी सांदीपनींना अर्पण कर.
तच्छुत्वा धर्मराजस्तु पुत्रं सांदीपनेस्तथा 5.1.27.
हे ऐकून धर्मराजाने तो मुलगा सांदीपनींना दिला.
अर्पयामास कृष्णस्य बालं रूपसमन्वितम्
त्याने कृष्णाला सर्व गुणांनी युक्त असा तो बालक दिला.