कुरुते तेषु यो यात्रां तस्य पुण्यफलं शृणु
जो त्यात यात्रा करतो, त्याला मिळणारे पुण्यफल ऐक.
कुर्याच्छाद्धं ततो व्यास पितॄणां भक्तितत्परः
मग, व्यास, पितरांप्रती भक्ती असलेल्या व्यक्तीने तिथे श्राद्ध करावे.
मंडकांश्च ततो दद्याद्ब्राह्मणे वेदपारगे
नंतर, वेदपारंगत ब्राह्मणाला मांडके द्यावीत.
सहिरण्यं च दातव्यं ब्राह्मणे वेदपारगे
वेदपारंगत ब्राह्मणाला सोनेही द्यावे.
सदक्षिणं फलैर्युक्तमर्घ्यं दद्यात्प्रयत्नतः
योग्य दक्षिणा आणि फळांसह, मनापासून अर्घ्य द्यावे.
क्षीरं तत्र प्रदातव्यं ताम्रपात्रेण पूरितम्
तिथे तांब्याच्या पेल्यात दूध भरून द्यावे.
इक्ष्वब्धौ च तथा कृत्वा दद्याद्विप्रे गुडं शुभम्
इक्ष्वाब्धीवरही, तिथे ब्राह्मणाला उत्तम गूळ द्यावा.
भव्यां हि लभते लक्ष्मीं पुत्रांश्चापि मनोरमान् ।। 5.1.14.
तो उत्तम लक्ष्मी आणि मनोहारी पुत्र मिळवतो.
मृते स्वर्गमवाप्नोति यावदिंद्राश्चतुर्दश
मृत्यूनंतर, तो चौदा इंद्रांच्या काळापर्यंत स्वर्गात राहतो.
क्रीडमानेन देवेन निर्मितं तीर्थमुत्तमम्
खेळकर देवाने ते श्रेष्ठ तीर्थ निर्माण केले.
प्रक्षिप्तं देवदेवेन कपालक्षालनं जलम्
देवतांच्या देवतेने कपाळ धुण्यासाठी वापरलेले पाणी तेथे ओतले.
अर्काष्टम्यां नरः स्नात्वा दिशासु विदिशासु च
सूर्याच्या अष्टमीला, मनुष्याने सर्व दिशांना आणि उपदिशांना स्नान करावे,
हविष्यान्नयुतान्व्यास दद्याच्च करका न्नवान्
मग, व्यास, त्याने नव मुठीने हविष्य अन्न दान करावे.
परत्र चेह ये लोकाः सर्वभावसमन्विताः
इथे आणि पुढच्या जन्मातले सर्व लोक, जे सर्व सद्गुणांनी युक्त आहेत,
ये नरा कीर्तयिष्यंति माहात्म्यमतिभाविकाः
जे पुरुष हे अतिशय महान माहात्म्य सांगतील,
तुष्टाव प्रयतो भूत्वा देवदेवं दिवाकरम्
त्याने मन एकाग्र करून देवतांचा देव, सूर्याची स्तुती केली.
आजगाम दिवानाथः संतुष्टः प्राह शंकरम्
दिवसाचा स्वामी संतुष्ट होऊन तेथे आला आणि शंकराशी बोलला.
सूर्य उवाच वरं वरय भूतेश वरदोऽस्मि ददामि ते
सूर्य म्हणाला — 'भूतेशा, वर माग, मी वर देणारा आहे, तुला जे हवे ते देईन.'
अंशेन स्थीयतामत्र हितार्थं सर्वदेहिनाम् 5.1.15.
'सर्व देहधारकांच्या कल्याणासाठी तुझा एक अंश इथे राहू दे.'
ततो देवाधिदेवस्य शंकरस्य महौजसः
मग त्या तेजस्वी देवाधिदेव शंकरापासून,
शंकरादित्यनामेति लोकानुग्रहकारकः
शंकरादित्य नावाचा, लोकांचे कल्याण करणारा रूप प्रकट झाला.
अहो धन्यमिदं स्थानं यत्रास्ते त्रिपुरांतकः
वा! किती पुण्यवान हे स्थान, जिथे त्रिपुरांचा संहार करणारा वास करतो.
ततस्तुष्टाश्च ते सर्वे ब्रह्माद्याः सुरसत्तमाः
मग ब्रह्मादि सर्व श्रेष्ठ देवता आनंदित झाले.
मूर्तिमंतश्च ते देवा अवतीर्य च शोभनम्
ते सर्व देवता मूर्त रूप धारण करून सुंदरतेने खाली उतरले.
न दुःखं जायते तेषां जरामरण शोकजम् तस्माच्चैवाधिकं ह्यत्र शंकरादित्यदर्शनात्
त्यांना कधीच वृद्धत्व, मृत्यू किंवा दुःखामुळे वेदना होत नाहीत; आणि इथे शंकरादित्याचे दर्शन झाल्याने तर अधिकच नाही.
व्याधयो नाधयश्चैव दारिद्र्यं न कदाचन
त्यांना आजार, चिंता किंवा कधीच दारिद्र्य येत नाही.
न रोगो न च दारिद्र्यं वियोगो न च बन्धुभिः
इथे कोणताही रोग, दारिद्र्य किंवा नातलगांपासून वियोग होत नाही.
इत्येवं देवदेवेन पुरा वै शूलपाणिना
अशा प्रकारे पूर्वी त्रिशूळधारी देवतांच्या देवतेने हे सांगितले होते.
स्थापितं परमं तीर्थं स्वनाम्ना मुनिसत्तम
मुनिश्रेष्ठा, त्याने स्वतःच्या नावाने एक उत्तम तीर्थ स्थापन केले.
एकदा समये व्यास कपालक्षालनाय वै
एकदा, काही काळाने, व्यास आपल्या कवटीचे धुण्यासाठी तेथे आले.