नाग्निर्न वायुर्न जलं न सूर्यकिरणातपः
आग, वारा, पाणी किंवा सूर्यकिरणांचा उष्णता तुम्हाला त्रास देणार नाही.
नित्यं पुष्पवरोपेता नित्यं सुस्थिरयौवनाः
तुम्ही नेहमी फुलांनी सुशोभित राहाल, आणि नेहमी तरुण व ताजेतवाने राहाल.
कामसंदर्शनाः पुंसां तपःसंध्याज्वलदृशाम्
ज्यांच्या डोळ्यांत तपाच्या ज्वाळेने आग पेटली आहे, अशा पुरुषांना वासनेचे दृश्य दिसू लागते.
एवं स वरदः शंभुरनुजग्राह पादपान्
अशा रीतीने कृपाळू शंभूने त्या झाडांना आधार दिला.
क्षितिं निपतता तेन कंपते स्म रसातलम् 5.1.5.
तो पृथ्वीवर कोसळताच पाताळ थरथर कापू लागले.
शक्राशनिहतानीव व्याघ्रव्यालान्वितानि च
इंद्राच्या वज्राने जणू काही कोसळले आहेत, आणि भोवती वाघ व जंगली प्राणी आहेत.
देवसिद्धविमानानि गंधर्वनगराणि च
देव, सिद्ध यांच्या विमानांसह, गंधर्वांची नगरेही होती.
कपोतमेषाश्चात्यंतं पुनः संघातदर्शनाः
कबुतरे आणि मेंढ्या पुन्हा मोठ्या संख्येने एकत्र दिसू लागल्या.
महता तस्य शब्देन जडांधबधिरं कृतम्
त्याच्या प्रचंड आवाजाने सगळे जण जणू मुके, आंधळे आणि बहिरे झाले.
सुरासुराणां सर्वेषां शरीराणि मनांसि च
सर्व देव आणि असुर यांची शरीरे आणि मने
धैर्यमालंब्य सर्वेऽपि समागम्येंद्रपूर्वकाः
सर्वांनी, इंद्रासह, धैर्य धरून एकत्र येऊन सभा भरवली.
किं निमित्तं तु भगवन्नेतदुत्पातदर्शने
भगवंत, हे अपूर्व लक्षण का दिसले आहे?
जातं कल्पावसानं च भिन्नमर्यादसागरम्
युगाचा अंत आला आहे का, साऱ्या सीमा ओलांडून समुद्र फुटला आहे का?
धरा समाधृता कस्मात्सप्तसागरवारिणा
पृथ्वी सात समुद्रांच्या पाण्यावर का टिकून आहे?
यादृशोऽयं श्रुतः शब्दो न भूतो नापि विश्रुतः 5.1.5.
असा आवाज आजवर कधीच ऐकला नव्हता, ना कुणी ऐकूनही होता.
एवमुक्तोऽब्रवीद्ब्रह्मा परमेशानुभावितः
असे विचारल्यावर, परमेश्वराच्या सामर्थ्याने प्रेरित ब्रह्मा बोलला.
यत्पृष्टं मरुतः सर्वे शृणुध्वं तत्र कारणम्
तुम्ही सगळ्या मरुतांनी जे विचारले आहे, ते कारण आता ऐका.
मुखं छित्त्वा नखाग्रेण मद्देहात्पंचमं शिरः
त्याने माझ्या शरीरावरून नखाच्या टोकाने पाचवे डोके छाटले.
ययाचे पात्रमादाय भिक्षां नारायणं प्रभुम्
त्याने एक भिक्षापात्र घेतले आणि प्रभू नारायणाकडे भिक्षा मागितली.
ततः कुशस्थलीमेत्य भगवांस्तद्वनोत्तमम्
मग भगवंत कुशस्थळी या उत्तम वनात गेला.
अनुगृह्याथ भगवान्वनं तत्सर्वगांडजम्
मग भगवंतांनी त्या वनातील सर्व प्राण्यांना, अंड्यातून जन्मलेल्या सगळ्यांना, कृपा केली.
तत्कपालं करस्थं यन्न्यस्तं भगवता क्षितौ
भगवंतांच्या हातात असलेली कवटी त्यांनी जमिनीवर ठेवली.
तद्द्रक्ष्यथ विरूपाक्षं प्रपद्यत मया सह
तुम्ही त्या विचित्र डोळ्याच्या व्यक्तीला माझ्यासोबत पाहाल.
इत्युक्त्वा भगवान्ब्रह्मा सह तैर्देवदानवैः
असं म्हणून भगवंत ब्रह्मा, त्या देव-दानवांसह,
प्रहृष्टमनसः सर्वे कोकिलालापलापिताम् 5.1.5.
सर्वजण आनंदी मनाने कोकिळांच्या गोड गाण्याने मोहित झाले.
संप्राप्तं सर्वमेतैस्तद्वनं नंदनसंमितम्
सर्वजण त्या नंदनवनासारख्या सुंदर वनात पोहोचले.
दृष्ट्वा तद्वनमुत्तमं तनुभृतामाह्रादकं चेतसां नानासत्फलपुष्पपादपवनैरासेवितं सर्वतः
ते उत्तम वन पाहून, जे सर्व सजीवांच्या मनाला आनंद देत होते आणि चहूकडे विविध फळाफुलांनी डवरलेल्या झाडांनी भरलेले होते,
इह देवो ऽत्र देवोऽत्र विविशुस्ते दिदृक्षवः
इथे देव आहे, इथेच देव आहे; तुम्ही पाहण्यासाठी आत आला आहात.
अद्भुतस्य वनस्यांते न ते ददृशिरे सुराः
त्या अद्भुत वनाच्या काठावर देवांना तो दिसला नाही.
तमुवाच स भद्रं वै द्रक्ष्यध्वं न तपो विना
त्यांनी सांगितले: 'तुम्ही नक्कीच पाहाल, पण तपश्चर्या केल्याशिवाय नाही.'