एवं संस्तूयमानोऽसौ देवर्षिपितृमानवैः
असा तो देव, ऋषी, पितर आणि माणसांकडून स्तुतीला पात्र ठरला.
त्वया कारुण्यतोऽस्माकं वरश्चापि प्रदीयताम्
तू दयाळूपणाने आम्हाला देखील एक वरदान दे.
यदस्माकं महद्वीर्यं तेजश्चैव पराक्रमम्
आमच्यात जे काही मोठे बळ, तेज आणि पराक्रम आहे—
विनेशुः सर्वतेजांसि त्वत्प्रसादात्पुनः प्रभो
हे प्रभो, तुझ्या कृपेने आमची सर्व शक्ती पुन्हा मिळाली, जी आधी नाहीशी झाली होती.
जगाम तत्र यत्रासौ रजोऽहंकारमूर्त्तिमान्
तो तिथे गेला, जिथे रजोगुण आणि अहंकाराचा मूर्त स्वरूप होता.
ब्रह्मा तमागतं देवं नाजानात्तमसा वृतः
ब्रह्मा अंधाराने झाकला गेला होता, त्यामुळे त्याला आलेल्या त्या देवाची ओळख पटली नाही.
तदाऽदृश्यत विश्वात्मा विश्वसृग्विश्वभाव नः
मग विश्वाचा आत्मा, सर्वांचा सर्जक आणि सार, आमच्या समोर प्रकट झाला.
तेजसाभिभवन्रुद्रस्तेन मत्तोऽग्रतः स्थितः 5.1.2.
रुद्र तेजाने झळकत, त्याच्या पुढे उभा राहिला आणि आपल्या तेजाने त्याला दडपून टाकले.
रात्रौ प्रकाशकिरणश्चंद्रः सूर्योदये यथा
त्याचे तेज रात्री चमकणाऱ्या चंद्रासारखे किंवा सूर्य उगवतांना दिसणाऱ्या प्रकाशासारखे होते.
अवन्दत करेणैव प्राह वै सस्मितं वचः
त्याने हात जोडून वंदन केले आणि हसत हसत बोलला.
यतो न वेद परमं देवं तत्तेजसावृतः
त्या तेजाने झाकला गेल्यामुळे, त्याला परमेश्वराची ओळख पटली नाही.
पश्यतां सर्वदेवानां शृण्वतां वाचमुक्तवान्
सर्व देवांच्या समोर, ते ऐकत असताना, त्याने ही वचने बोलली.
तेजोराशिशशांकाभः शशांकार्काग्निलोचनः
तो तेजाचा ढग, चंद्रासारखा, आणि त्याच्या डोळ्यांत चंद्र, सूर्य आणि अग्नीचे तेज होते.
चकर्त कदलीगर्भं नरः कररुहैरिव
माणूस जसा बोटांनी केळीच्या खोडाला फोडतो, तसा त्याने केळीचा गाभा फोडला.
रुद्रस्य तेजसा तस्मान्मो हितो न नतिं गतः
रुद्राच्या तेजाने तो गोंधळला आणि वाकला नाही.
अपश्यद्दैवतैः सार्धं रौद्रमतिभयाज्ज्वलत्
देवतांसह त्याने ती भयंकर, प्रखर रूप पाहिली आणि फार घाबरला.
ग्रहमण्डलमध्यस्थो द्वितीय इव चन्द्रमाः
तो ग्रहांच्या मंडळाच्या मध्यभागी उभा होता, जणू दुसरा चंद्रच.
शिखरस्थेन सूर्येण कैलास इव पर्वतः तुष्टुवुर्विविधैः स्तोत्रैर्देवदेवं कपालिनम् ।। 5.1.2.
शिखरावर सूर्य असताना, जसा कैलास पर्वतांमध्ये श्रेष्ठ आहे, तसे त्यांनी देवांचा देव, कपाली याचे विविध स्तोत्रांनी स्तुती केली.
ऐश्वर्यज्ञानयुक्ताय सर्वभोगप्रदायिने
संपत्ती आणि ज्ञानाने युक्त, सर्व सुखांचा दाता असलेल्या तुला,
कालसंहारकर्ता त्वं महाकालस्ततो ह्यसि
तू काळाचा संहार करणारा आहेस, म्हणूनच तू महाकाळ आहेस.
शंकरोप्याशु भक्तानां तेन त्वं शंकरः स्मृतः
तू भक्तांना लवकर आनंद देतोस, म्हणूनच तुला शंकर म्हणून ओळखतात.
तेन देव कपाली त्वं स्तुतो ह्यसि प्रसीद नः
म्हणूनच, हे कपाली देव, तुझी स्तुती केली जाते; आमच्यावर कृपा कर.
कृपानिधिः स भगवांस्तत्रैवांतरधीयत सितविधृतकपालो मालया रुद्रपार्श्वे स जयति जितवेधा ऊर्जितः प्राज्यतेजाः
तो भगवंत, करुणेचा खजिना, तिथेच अदृश्य झाला; पांढऱ्या कवटीला धारण करणारा, माळ घातलेला, रुद्राच्या बाजूला असलेला, त्याने सृष्टीकर्त्याला जिंकून विजय मिळवला, तो तेजस्वी आणि बलवान आहे.
ललाटे स्वदमुत्पन्नं गृहीत्वाऽताडयद्भुवि
त्याच्या कपाळावर आलेला घाम घेतला आणि तो जमिनीवर टाकला.
तत्स्वेदात्कुंडली जज्ञे सधनुः समहेषुधिः
त्या घामातून धनुष्य आणि मोठे बाण घेऊन कुंडळी जन्माला आला.
तमुवाच विरंचिस्तु दर्शयन्रुद्रमोजसा
ब्रह्मदेवाने त्याला रुद्राचे तेज दाखवत बोलले.
ब्रह्मणो वचनं श्रुत्वा धनुरुद्यम्य पृष्ठतः
ब्रह्मदेवाचे शब्द ऐकून, त्याने धनुष्य उचलले आणि मागे उभा राहिला.
स दृष्ट्वा पुरुषं चोग्रमगमद्विस्मितो भवः
तो भयंकर पुरुष पाहून भव अचंबित झाला.
मया न वध्योऽतिबलः सखा विष्णोर्भविष्यति
तो माझ्यामुळे मारला जाणार नाही; तो विष्णूचा बलवान मित्र होईल.
चिंतयन्नित्थमीशोऽपि विष्णोराश्रममभ्यगात्
असे विचार करत, ईश्वर विष्णूच्या आश्रमात गेला.