सचापः सशरो राजंस्तस्मिन्पर्वतरोधसि
राजा, त्या पर्वताच्या उतारावर, धनुष्य आणि बाण घेऊन तो उभा होता.
कैलासं पर्वतश्रेष्ठं जगाम सुरपूजितः व्यलपत्करुणं दीना पतिशोकपरि प्लुता
तो कैलास या देवांनी पूजलेल्या श्रेष्ठ पर्वतावर गेला. ती पतीच्या शोकाने व्याकुळ होऊन, करूण रडू लागली.
ततो दारूणि चाहृत्य चितिं कृत्वा नराधिप तावदाकाशगां वाणीं शुश्राव च यशस्विनी
मग त्या राजाने लाकूड गोळा करून चित्ता रचली, आणि तेव्हा त्या यशस्विनी राजाला आकाशातून एक वाणी ऐकू आली.
वागुवाच भूयः प्राप्स्यसि भर्त्तारं कामें तुष्टेन शंभुना
ती वाणी म्हणाली, 'तुला पुन्हा पती मिळेल, कारण तुझ्या भक्तीने प्रसन्न झालेल्या शंकराची कृपा तुझ्यावर होईल.'
सा श्रुत्वा तां तदा वाणीं समुत्तस्थौ समुमध्यमा व्रतैर्दानैर्जपैर्होमैरुपवासैस्तथा परैः
ती वाणी ऐकताच ती मध्यम देहयष्टीची स्त्री लगेच उठली आणि तिने व्रत, दान, जप, होम आणि उपवास यांसारख्या कठोर तपस्या सुरू केल्या.
ततो वर्ष सहस्रांते तुष्टस्तस्या महेश्वरः
अशा प्रकारे हजारो वर्षांच्या शेवटी महादेव तिच्यावर प्रसन्न झाले.
अक्षतांगः पुनः कामः कांतो मे जायतां पतिः
माझा प्रिय पती कामदेव पुन्हा जसा होता तसाच, अखंड शरीराने मला मिळो.
एवमुक्ते तया वाक्ये तत्क्षणात्समुपस्थितः 7.3.40.
तीने हे शब्द उच्चारताच त्या क्षणी तो तिथे प्रकट झाला.
इक्षुयष्टिमयं चापं पुष्पबाणसमन्वितम्
त्याच्या हातात साखरकाठीचे धनुष्य होते, ज्यात फुलांचे बाण होते.
ततो रतिसमायुक्तः प्रणिपत्य महेश्वरम्
मग रतीसह तो महेश्वराला वंदन करण्यासाठी गेला.
स दृष्ट्वा शिवमाहात्म्यं श्रद्धां कृत्वा नृपोत्तम
शिवाचे मोठेपण पाहून, त्याच्या मनात श्रद्धा निर्माण झाली, हे राजाधिराज.
यस्मिन्दृष्टे महाराज नारी वा यदि वा नरः
राजा, जो कोणी स्त्री किंवा पुरुष त्याला पाहतो,
एवमेतन्मया ख्यातं यन्मां त्वं परिपृच्छसि
तू मला जे विचारलेस, ते मी तुला सांगितले आहे.
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे तृतीयेऽर्बुदखंडे कामेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम चत्वारिंशोऽध्यायः
अशा प्रकारे एक्याऐंशी हजार श्लोकांच्या श्रीस्कांद महापुराणातील सप्तम प्रभासखंडाच्या तिसऱ्या अर्बुदखंडातील 'कामेश्वर महात्म्य' या अध्यायाचा येथे समारोप झाला.
यत्र पूर्वं तपस्तप्तं मार्कंडेन महात्मना
जिथे पूर्वी महात्मा मार्कंडेयाने कठोर तप केला होता,
मृकण्डो ब्राह्मणोनाम पुराऽऽसीच्छंसितव्रतः
तेथे एक मृकंड नावाचा ब्राह्मण होता, जो नेहमी व्रत पाळत असे.
सर्वलक्षणसंपूर्णः शांतः सूर्यसमप्रभः
तो सर्व शुभ लक्षणांनी युक्त, शांत आणि सूर्यासारखा तेजस्वी होता.
आगतो ब्राह्मणो ज्ञानी कश्चित्सामुद्रविच्छुभः
तेथे एक विद्वान ब्राह्मण आला, जो समुद्रासारखा तेजस्वी दिसत होता.
आनासाग्रशिखाग्राभ्यां चिरं चैवावलोकितः
त्याने त्याच्याकडे नाकाच्या टोकापासून डोक्याच्या टोकापर्यंत बराच वेळ पाहिले.
अथाऽब्रवीच्चिरं दृष्टस्त्वया पुत्रो मम द्विज
मग तो म्हणाला, 'ब्राह्मण, तू माझ्या मुलाकडे खूप वेळ पाहिलेस.'
असकृत्स मृकण्डेन यावत्पृष्टो द्विजोत्तमः
मृकंडाने वारंवार विचारल्यावर त्या श्रेष्ठ ब्राह्मणाने उत्तरे दिली.
अस्य बालस्य चिह्नानि यानि काये द्विजोत्तम
हे द्विजश्रेष्ठ, या मुलाच्या अंगावर कोणती चिन्हे आहेत, ते सांगा.
षण्मासेनास्य बालस्य नूनं मृत्युर्भविष्यति अनृतं नोक्तपूर्वं मे वैरिष्वपि कदाचन
या मुलाचा मृत्यू नक्कीच सहा महिन्यांत येईल; मी कधीच खोटं बोललो नाही, अगदी शत्रूंनाही नाही.
मृकंडेनाभ्यनुज्ञात इष्टं देशं जगाम ह ॥ 7.3.41.
मृकंडाने परवानगी दिल्यावर तो हव्या त्या ठिकाणी गेला.
मृकंडोपि सुतं ज्ञात्वा ततः क्षीणायुषं नृप
राजा, मृकंडाने आपल्या मुलाचं आयुष्य कमी आहे हे समजून घेतलं.
श्रुताध्ययनसंपन्नं यंयं पश्यसि चाग्रतः
तू ज्या ज्या लोकांना पाहतोस, जे वेदाध्ययनात पारंगत आहेत—
ततश्चक्रे ब्रह्मचारी पितुर्वाक्यं विशेषतः
मग त्या ब्रह्मचारी मुलाने वडिलांच्या आज्ञेचं विशेष पालन केलं.
बालं वृद्धं युवानं च यंयं पश्यति चक्षुषा
तो ज्या कुणाला पाहायचा—मुलगा असो, वृद्ध असो, किंवा तरुण असो—
कस्यचित्त्वथ कालस्य तस्याश्रमसमीपतः
काही काळानंतर, त्याच्या आश्रमाजवळ—
अथ तान्सत्वरं गत्वा वंदयामास पार्थिव
मग तो लगेच त्यांच्या जवळ गेला आणि त्यांना वंदन केलं, राजन.