अथ ते मुनयः सर्वे गालवप्रमुखा नृप 7.3.39.
मग सर्व ऋषी, गालव यांच्या पुढे, राजन,
कस्मात्सक्तून्प्रमुक्त्वा त्वं नान्यद्दातुमिहेच्छसि
तू जवाचे पीठ दान केल्यावर दुसरे काही द्यावेसे का वाटत नाही?
सक्तुदानस्य माहात्म्यं मुनीनां भावितात्मनाम्
पवित्र मनाचे ऋषी जवाच्या पिठाच्या दानाचे महत्त्व जाणतात.
पूर्वं भक्त्या विहीनस्य शुना वै सक्तवो हृताः
पूर्वी, भक्ती नसताना त्याचे जवाचे पीठ कुत्र्याने नेले होते.
सांप्रतं भक्तिद त्तानां किं स्याज्जानामि नो फलम् तीर्थेऽस्मिन्भक्तिसंयुक्तः सत्येनात्मानमालभे
सध्या भक्तीने दिलेल्यांना काय फळ मिळेल हे मला माहीत नाही. पण या पवित्र ठिकाणी भक्तीने आणि सत्याने मी स्वतःला प्राप्त करतो.
पुलस्त्य उवाच ततस्ते मुनयो हृष्टाः साधुसाध्विति चाब्रुवन्
पुलस्त्य म्हणाले: मग ते ऋषी आनंदाने 'छान! छान!' असे म्हणू लागले.
एष प्रभावो राजर्षे सक्तुदानस्य कीर्त्तितः
राजर्षे, सaktu दानाचे हे सामर्थ्य मी सांगितले आहे.
यश्चैतच्छृणुयाद्भक्त्या कथ्यमानं द्विजाननात्
जो कोणी हे द्विजाच्या मुखातून भक्तीने ऐकेल,
यस्मिन्दृष्टे सदा मर्त्यः सुरूपः सुप्रभो भवेत्
ज्याचे दर्शन केल्यावर माणूस नेहमी सुंदर आणि तेजस्वी होतो,
वालखिल्याश्रमं प्राप्तो यत्र लिंगं पपात ह
तो वाळखिल्यांच्या आश्रमात गेला, जिथे लिंग पडले होते.
स कथं पूजितस्तेन शंभुर्मे कौतुकं महत्
त्याने तिथे शंभूची कशी पूजा केली, हे मला फारच जाणून घ्यायचे आहे.
दर्शयन्नात्मनो बाणं तस्यासौ पृष्ठतः स्थितः
तो स्वतःचा बाण दाखवत त्याच्या मागे उभा राहिला.
ततो वाराणसीं प्राप्तस्तद्भयात्त्रिपुरांतकः
मग त्रिपुराचा संहार करणारा, भीतीपोटी, वाराणसीला गेला.
ततः प्रयागमापन्नः केदारं च ततः परम्
त्यानंतर तो प्रयागला गेला आणि मग पुढे केदारला.
गोकर्णं च प्रभासं च पुण्यं च कृमिजांगलम्
गोकर्ण, प्रभास आणि पवित्र क्रीमिजांगल या ठिकाणीही तो गेला.
किं वा तेन बहूक्तेन तीर्थान्यायतनानि च
पवित्र स्थळे आणि तीर्थे कितीही सांगितली तरी काय उपयोग?
यत्रयत्र महादेवस्तद्भयान्नृप गच्छति
राजा, जिथे जिथे महादेव भीतीने जातो,
कस्यचित्त्वथकालस्य पुनः प्राप्तोऽर्बुदं प्रति आकुंचितैकपादं च स्थिरदृष्टिं नृपो त्तम ॥ 7.3.40.
काही काळाने तो पुन्हा अर्बुदाजवळ आला, एक पाय दुमडून, स्थिर दृष्टीने उभा राहिला, राजन.
अथाऽसौ भगवाञ्छांतः प्रियादुःखसमन्वितः
मग तो भगवंत शांतपणे, आपल्या प्रियेसाठी आनंद आणि दुःख याने भरलेला होता.
तस्य कोपाभिभूतस्य तृतीयान्नयनान्नृप
राजा, त्याच्या रागाने व्यापलेल्या अवस्थेत, तिसऱ्या डोळ्यातून,
सचापः सशरो राजंस्तस्मिन्पर्वतरोधसि
राजा, त्या पर्वताच्या उतारावर, धनुष्य आणि बाण घेऊन तो उभा होता.
कैलासं पर्वतश्रेष्ठं जगाम सुरपूजितः व्यलपत्करुणं दीना पतिशोकपरि प्लुता
तो कैलास या देवांनी पूजलेल्या श्रेष्ठ पर्वतावर गेला. ती पतीच्या शोकाने व्याकुळ होऊन, करूण रडू लागली.
ततो दारूणि चाहृत्य चितिं कृत्वा नराधिप तावदाकाशगां वाणीं शुश्राव च यशस्विनी
मग त्या राजाने लाकूड गोळा करून चित्ता रचली, आणि तेव्हा त्या यशस्विनी राजाला आकाशातून एक वाणी ऐकू आली.
वागुवाच भूयः प्राप्स्यसि भर्त्तारं कामें तुष्टेन शंभुना
ती वाणी म्हणाली, 'तुला पुन्हा पती मिळेल, कारण तुझ्या भक्तीने प्रसन्न झालेल्या शंकराची कृपा तुझ्यावर होईल.'
सा श्रुत्वा तां तदा वाणीं समुत्तस्थौ समुमध्यमा व्रतैर्दानैर्जपैर्होमैरुपवासैस्तथा परैः
ती वाणी ऐकताच ती मध्यम देहयष्टीची स्त्री लगेच उठली आणि तिने व्रत, दान, जप, होम आणि उपवास यांसारख्या कठोर तपस्या सुरू केल्या.
ततो वर्ष सहस्रांते तुष्टस्तस्या महेश्वरः
अशा प्रकारे हजारो वर्षांच्या शेवटी महादेव तिच्यावर प्रसन्न झाले.
अक्षतांगः पुनः कामः कांतो मे जायतां पतिः
माझा प्रिय पती कामदेव पुन्हा जसा होता तसाच, अखंड शरीराने मला मिळो.
एवमुक्ते तया वाक्ये तत्क्षणात्समुपस्थितः 7.3.40.
तीने हे शब्द उच्चारताच त्या क्षणी तो तिथे प्रकट झाला.
इक्षुयष्टिमयं चापं पुष्पबाणसमन्वितम्
त्याच्या हातात साखरकाठीचे धनुष्य होते, ज्यात फुलांचे बाण होते.
ततो रतिसमायुक्तः प्रणिपत्य महेश्वरम्
मग रतीसह तो महेश्वराला वंदन करण्यासाठी गेला.