तस्माद्वज्रेण देवेन्द्रस्तवैतल्लिंगमुत्तमम् 7.3.39.
म्हणून, हे इंद्रा, तुझे हे उत्तम लिंग वज्राने झाकावे.
एवं करोतु देवेन्द्रः सर्वधर्मविवृद्धये
हे देवेन्द्रा, सर्व धर्म वाढावा म्हणून असे कर.
पुलस्त्य उवाच ततः संछादयामास वज्रेण त्रिदशाधिपः
पुलस्त्य म्हणाला: मग देवांचा अधिपतीने ते वज्राने झाकले.
अद्यापि वज्रसंस्पर्शात्तत्सान्निध्यं गतो नरः
आजही वज्राचा स्पर्श झाल्यामुळे मनुष्य त्या ठिकाणी पोहोचतो.
माहात्म्यं कीर्तितं यस्मात्तल्लिंगे शंकरेण तु
शंकराने त्या लिंगात महात्म्य सांगितल्यामुळे,
ततःप्रभृति लिंगस्य मर्त्त्ये पूजा व्यजायत
तेव्हापासून माणसांत लिंगपूजेची प्रथा सुरू झाली.
एवमेतत्पुरावृत्तमर्बुदे पर्वतोत्तमे
अशी ही घटना पूर्वी अर्बुद या महान पर्वतावर घडली होती.
फाल्गुनान्तचतुर्द्दश्यां नैवेद्यं नूतनैर्यवैः
फाल्गुन महिन्याच्या शेवटच्या चतुर्दशीला ताज्या जवाच्या पिठाचा नैवेद्य द्यावा.
ब्राह्मणान्भोजयेद्यस्तु भक्त्या तस्मिन्नवैर्यवैः
जो कोणी त्या दिवशी भक्तीने ब्राह्मणांना ताज्या जवाच्या पिठाचा नैवेद्य देतो,
तत्र दानं प्रशंसन्ति सक्तूनां मुनिसत्तमाः
तेथे जवाच्या पिठाचे दान करणे श्रेष्ठ ऋषी मोठ्या स्तुतीने गौरवतात.
किं दानैर्विविधैर्दत्तैः किं यज्ञैश्च सुविस्तरैः 7.3.39.
इतर अनेक दानांनी किंवा मोठ्या यज्ञांनी काय साध्य होते?
फाल्गुनान्तचतुर्द्दश्यां सुमहेश्वरसन्निधौ
फाल्गुन महिन्याच्या शेवटच्या चतुर्दशीला, त्या महान शंकराच्या सान्निध्यात,
शृणु राजन्पुरा वृत्तं तत्राश्चर्यं यदुत्तमम्
राजा, पूर्वी तेथे जे अद्भुत आणि उत्तम घडले, ते मी तुला सांगतो.
भिक्षार्थमागतस्तत्र लोकैरन्यैः समन्वितः
तेथे एकजण भिक्षा मागण्यासाठी इतर लोकांसह आला.
ततो रोग परिक्लेशाद्भोजनं न चकार सः सक्तून्कृत्वोपधाने तान्स च सुप्तो निशागमे
मग आजारपणामुळे त्याने जेवण केले नाही; जवाचे पीठ करून उशाला ठेवून तो रात्री झोपला.
ततो निद्राभिभूतस्य सारमेयो जहार च
झोपेत असताना एक कुत्रा ते घेऊन गेला.
अथासौ विस्मयाद्राजन्पंचत्वं समुपस्थितः
मग, राजन, आश्चर्याने तो मृत्यूच्या जवळ गेला.
भीमोनाम नृपश्रेष्ठ दमयन्तीपिता हि यः
तो भीम नावाचा होता, राजाधिराज, दमयंतीचा वडील.
फाल्गुनांतचतुर्दश्यां वर्षे वर्षे जगाम सः
फाल्गुन महिन्याच्या शेवटच्या चतुर्दशीला, तो दरवर्षी तेथे जात असे.
अचलेश्वरसान्निध्ये ददौ सक्तूंस्ततो बहून्
अचलश्वराच्या सान्निध्यात त्याने मग भरपूर जवाचे पीठ दान केले.
अथ ते मुनयः सर्वे गालवप्रमुखा नृप 7.3.39.
मग सर्व ऋषी, गालव यांच्या पुढे, राजन,
कस्मात्सक्तून्प्रमुक्त्वा त्वं नान्यद्दातुमिहेच्छसि
तू जवाचे पीठ दान केल्यावर दुसरे काही द्यावेसे का वाटत नाही?
सक्तुदानस्य माहात्म्यं मुनीनां भावितात्मनाम्
पवित्र मनाचे ऋषी जवाच्या पिठाच्या दानाचे महत्त्व जाणतात.
पूर्वं भक्त्या विहीनस्य शुना वै सक्तवो हृताः
पूर्वी, भक्ती नसताना त्याचे जवाचे पीठ कुत्र्याने नेले होते.
सांप्रतं भक्तिद त्तानां किं स्याज्जानामि नो फलम् तीर्थेऽस्मिन्भक्तिसंयुक्तः सत्येनात्मानमालभे
सध्या भक्तीने दिलेल्यांना काय फळ मिळेल हे मला माहीत नाही. पण या पवित्र ठिकाणी भक्तीने आणि सत्याने मी स्वतःला प्राप्त करतो.
पुलस्त्य उवाच ततस्ते मुनयो हृष्टाः साधुसाध्विति चाब्रुवन्
पुलस्त्य म्हणाले: मग ते ऋषी आनंदाने 'छान! छान!' असे म्हणू लागले.
एष प्रभावो राजर्षे सक्तुदानस्य कीर्त्तितः
राजर्षे, सaktu दानाचे हे सामर्थ्य मी सांगितले आहे.
यश्चैतच्छृणुयाद्भक्त्या कथ्यमानं द्विजाननात्
जो कोणी हे द्विजाच्या मुखातून भक्तीने ऐकेल,
यस्मिन्दृष्टे सदा मर्त्यः सुरूपः सुप्रभो भवेत्
ज्याचे दर्शन केल्यावर माणूस नेहमी सुंदर आणि तेजस्वी होतो,
वालखिल्याश्रमं प्राप्तो यत्र लिंगं पपात ह
तो वाळखिल्यांच्या आश्रमात गेला, जिथे लिंग पडले होते.