अश्वाश्चैवाप्यकल्माषा वायुवेगाः सुवर्चसः 7.3.36.
घोडे पूर्णपणे स्वच्छ, वाऱ्यासारखे वेगवान आणि तेजस्वी होते.
विमानप्रतिमाकारा रथास्तेन प्रकल्पिताः
रथ उड्डाण करणाऱ्या राजवाड्यांसारखे तयार केले होते.
पत्तयश्च महाकाया महेष्वासा महाबलाः
पायदळाचे सैनिक मोठ्या देहाचे, बलाढ्य धनुर्धारी आणि अत्यंत सामर्थ्यवान होते.
लक्षमेकं मतंगानां रथानां त्रिगुणं ततः
हत्तींची एक लक्ष संख्या होती, आणि त्याच्या तिप्पट रथ होते.
ततश्चार्बुदमासाद्य वेष्टयित्वा स दूरतः
मग त्या मोठ्या सैन्याजवळ पोहोचून त्याने दूरवरून वेढा घातला.
ध्यानस्थां वीक्ष्य तां देवीं कन्दर्पशरपीडितः
ती देवी ध्यानात मग्न असल्याचे पाहून, त्याला कामदेवाच्या बाणांनी वेदना झाली.
श्रुत्वा तवेदृशं रूपमहं प्राप्तो वरानने
तुझ्या सौंदर्याची कीर्ती ऐकून, हे सुंदर मुखवाली, मी येथे आलो आहे.
षष्टिभार्यासहस्राणि मम संति शुचिस्मिते
माझ्या जवळ साठ हजार पत्नी आहेत, हे निर्मळ हास्य असणाऱ्या.
अनर्हं ते तपो बाले भुंक्ष्व भोगान्यथेप्सितान्
हे मुली, तुझे तप योग्य नाही; तू इच्छेप्रमाणे सुख उपभोग.
एवमुक्ताऽपि सा तेन नोत्तरं प्रत्यभाषत
त्याने असे म्हटले तरीही तिने काहीच उत्तर दिले नाही.
ततस्तं लोलुपं दृष्ट्वा सा देवी कोपसंयुता 7.3.36.
मग त्याचा लोभीपणा पाहून देवीला प्रचंड राग आला.
अब्रवीत्परुषं वाक्यं गच्छगच्छेति चासकृत्
तीने कठोर शब्द बोलले आणि पुन्हा पुन्हा 'जा, जा' असे सांगितले.
अथाऽसौ सचिवैः सार्द्धं समंतात्पर्यवेष्टयत्
मग तो आपल्या मंत्र्यांसह सर्व बाजूंनी तिला वेढू लागला.
ततो जहास सा देवी सशब्दं परमेश्वरी
मग ती परात्पर देवी मोठ्याने हसली.
सुसन्नद्धाः सशस्त्राश्च रोषेण महताऽन्विताः
ते सर्वजण उत्तम कवचधारी, शस्त्रांनी सज्ज आणि मोठ्या रागाने भरलेले होते.
ततस्ते सहिताः सर्वे महिषं समुपाद्रवन्
मग ते सर्वजण एकत्रितपणे त्या महिषावर तुटून पडले.
ततः समभवद्युद्धं गणानां दानवैः सह
मग गण आणि दैत्य यांच्यात मोठे युद्ध सुरू झाले.
अथाऽसौ महिषो रुष्टः सचिवैर्विंनिपातितैः
मग तो महिष रागावला आणि मंत्र्यांनी पडल्यामुळे अधिकच संतप्त झाला.
रथप्रवरमारुह्य सारथिं समभाषत
तो उत्कृष्ट रथावर चढला आणि सारथ्याला म्हणाला.
हत्वैनामद्य यास्यामि पारं रोषस्य दुस्तरम्
आज मी तिला मारून रागाचा हा कठीण किनारा ओलांडीन.
रथं तेनैव मार्गेण यत्र सा तिष्ठते ध्रुवम् 7.3.36.
रथ तिथूनच ने जिथे ती नक्की उभी आहे.
बहवस्तेन मार्गेण येनासौ प्रस्थितो नृप
राजा, ज्या वाटेने ती गेली, त्या वाटेने बरेच जण गेले आहेत.
पपात महती चोल्का निहत्य रविमंडलम्
सूर्याच्या गोलावर आदळून एक मोठा उल्का खाली पडला.
उपविष्टास्तथा वांता बहुमूत्रं प्रसुस्रुवुः
ते तिथे बसलेले घाबरले आणि भरपूर लघवी सोडली.
स तान्सर्वाननादृत्य महोत्पातान्सुदारुणान्
त्याने त्या भयंकर अपशकुनांकडे दुर्लक्ष केले.
विमुंचंश्च शरान्नादांस्तिष्ठतिष्ठेति च ब्रुवन्
तो बाण सोडत आणि मोठ्याने ओरडत म्हणाला, 'थांब, थांब!'
महिषं रोषसंयुक्तं यो वारयति संगरे
जो युद्धात रागावलेल्या महिषाला थांबवतो—
ततो देवी समासाद्य प्रोक्ता गर्वेण पार्थिव
मग देवीसमोर जाऊन त्याने गर्वाने तिला संबोधले, राजा.
न च बालिशि मे वीर्यं न सौभाग्यं न वा धनम्
माझी ताकद, माझे भाग्य किंवा माझे धन बालिश नाही.
नूनं तत्त्वेन जानामि अवलिप्तासि भामिनि
खरंच, मला सत्य माहीत आहे—तू गर्विष्ठ आहेस, सुंदरिये.