यस्येन्द्रायुधसंघाश्च निष्क्रामंति सहस्रशः
ज्याच्यापासून इंद्राच्या शस्त्रांचे समूह हजारोंनी निर्माण होतात,
तद्रामस्तु गृहीत्वाऽथ विस्मयोत्फुल्ललोचनः ॥ 6.103.
रामाने ते घेतले, आणि त्याच्या डोळ्यांत आश्चर्य दाटले.
अत्यद्भुतकरं रत्नैर्निर्मितं तिमिरापहम्
ते अद्भुत वस्तू, रत्नांनी बनवलेले, अंधार दूर करणारे होते.
ममाश्रमसमीपस्थं तद्देवदेवनिर्मितम्
माझ्या आश्रमाजवळ, देवाधिदेवांनी बनवलेली ती वस्तू आहे.
तस्य तीरे मया दृष्टं यदाश्चर्यमनुत्तमम्
त्याच्या काठी मी एक अद्वितीय आश्चर्य पाहिले.
कदाचिद्राघवश्रेष्ठ निशीथेऽहं समुत्थितः
एकदा, हे राघवश्रेष्ठ, मी मध्यरात्री उठलो होतो.
यावत्तावद्विमानं तदप्सरोगणराजितम् अन्धस्तत्र समारूढः स्तूयते किन्नरैर्नृपः
जोपर्यंत ते दिव्य विमान, सुंदर अप्सरांनी सजलेलं, तिथे आहे, तोपर्यंत त्या विमानात बसलेल्या राजाचं किंनर लोकांनी कौतुकानं स्तुती केली जाते.
रत्नाभरणमेतच्च बिभ्रत्कण्ठे सुनिर्मलम्
तो राजा आपल्या गळ्यात तेजस्वी, निर्मळ रत्नांचं सुंदर दागिनं घालतो.
अथोत्तीर्य विमानाग्र्यात्स्कंधलग्नो रघूद्वह
नंतर त्या उत्तम विमानातून खाली उतरून, तो राजा स्कंदाच्या गळ्यात बिलगला, हे रघुकुळातील श्रेष्ठा.
ततश्च सलिलात्तस्मादाकृष्य च कलेवरम्
त्याच्या नंतर, त्याने पाण्यातून आपलं शरीर बाहेर ओढलं.
यथायथा महामांसं स भक्षयति राघव
राघवा, जसा तो मोठ्या मांसाचा तुकडा थोड्या थोड्या प्रमाणात खातो,
ततस्तृप्तिं चिरात्प्राप्य शुचिर्भूत्वा प्रहर्षितः 6.103.
मग, बराच काळ गेल्यावर, तृप्ती मिळवून, शुद्ध होऊन आणि आनंदित होऊन तो हर्षित झाला.
तावन्मया द्रुतं गत्वा स पृष्टः कौतुकान्नृपः
तेवढ्यात मी पटकन जाऊन, कुतूहलाने त्या राजाला विचारलं.
भोभो वैमानिकश्रेष्ठ मुहूर्तं प्रतिपालय
हे विमानातले श्रेष्ठ, कृपया एक क्षण थांबा.
तच्छ्रुत्वा सम्मुखो भूत्वा प्रणाममकरोत्ततः
हे ऐकून, तो माझ्यासमोर उभा राहिला आणि आदरपूर्वक नमस्कार केला.
सोऽयं राजा मया पृष्टः कृतानतिः पुरः स्थितः सेव्यमानोऽप्सरोभिश्च गन्धर्वैः किन्नरैस्तथा
मी विचारलेल्या त्या राजाने माझ्यासमोर उभं राहून नम्रपणे वंदन केलं, आणि त्याची सेवा अप्सरा, गंधर्व आणि किंनर करत होते.
अत्राऽऽगत्य तडागांते महामांसप्रभक्षणम्
इथे, या तळ्याच्या काठी येऊन, त्याने मोठं मांस खाल्लं.
अवश्यं सानुकूलो मे विधिर्यत्त्वं समागतः
नक्कीच, माझ्या नशिबानेच तू माझ्याजवळ आला आहेस.
साधूनां दर्शनं पुण्यं तीर्थभूता हि साधवः
सज्जनांचं दर्शन हे पुण्याचं असतं; कारण सज्जन लोक स्वतः तीर्थासारखे असतात.
तस्मात्सर्वं तवाख्यानं कथयामि महामुने । येन मे गर्हितं भोज्यं विभवश्च तथेदृशः
म्हणून, हे महर्षे, मी तुला सगळं सांगतो—माझ्याकडे हे निंदनीय अन्न आणि असं वैभव कसं आलं ते.
अहमासं पुरा राजा श्वेतोनाम महामुने
मी पूर्वी श्वेत नावाचा राजा होतो, हे महर्षे.
न किंचित्प्राङ्मया दत्तं न हुतं जातवेदसि 6.103.
मी काहीच दिलं नाही, ना अग्नीमध्ये काही समर्पण केलं, हे रघुकुळातील.
दृष्ट्वादृष्ट्वा मया रत्नं यत्किंचिद्धरणीतले ॥ । तद्वै बलाद्धृतं सर्वं सर्वेषामिह देहिनाम्
माझ्या दृष्टीस पडलेली किंवा न पडलेली, पृथ्वीवर जी काही रत्नं होती, ती मी सगळ्यांकडून जबरदस्तीने घेतली.
ततः कालेन दीर्घेण जराग्रस्तस्य मे बलात्
मग, खूप काळानंतर, मला म्हातारपण आलं आणि माझं बळ कमी झालं.
ततोऽहं जरया ग्रस्तो वैराग्यं परमं गतः
मग मला वृद्धापकाळाने ग्रासले आणि मी अत्यंत वैराग्य प्राप्त केले.
ततः क्षुत्क्षामकण्ठोऽहं स्नात्वाऽत्र सलिले शुभे
त्यानंतर, उपासनेने माझा घसा कोरडा झाला होता, मी या पवित्र पाण्यात स्नान केले.
प्राविश्याऽत्र जले पुण्ये पंचत्वं समुपागतः
या पुण्य पाण्यात प्रवेश करून मी मृत्यूच्या अवस्थेला पोहोचलो.
मामन्येन शरीरेण समादाय च किंकराः
मग सेवकांनी मला दुसऱ्या शरीरात घेतले.
दिव्यमाल्यावरधरंदिव्यगन्धानुलेपनम्
ते माझ्या अंगावर दिव्य हार घालून आणि दिव्य सुवासने लावून सजवू लागले.
ततो ब्रह्मसभामध्ये ह्यहं तैर्देवकिंकरैः
मग त्या दिव्य सेवकांनी मला ब्रह्माच्या सभेत आणले.