ततः प्रभाते विमले प्रोद्गते रविमण्डले
मग सकाळी, जेव्हा सूर्याचा तेजस्वी कडा वर आला—
सुग्रीवेण सुषेणेन तारेण कुमुदेन च
सुग्रीव, सुसेण, तारा आणि कुमुद यांच्या सोबत,
गवाक्षेण नलेनेव तथा जांबवतापि च
गवाक्ष, नल आणि जांबवंत यांच्यासह,
ततः संप्रस्थितः काले लंकामुद्दिश्य राघवः
मग योग्य वेळी राघव लंकेकडे निघाला.
संप्राप्तस्तत्क्षणादेव लंकाख्यां च महापुरीम्
तो त्या क्षणीच लंका नावाच्या महानगरात पोहोचला.
ततो विभीषणो दृष्ट्वा प्रोद्द्योतं पुष्पकोद्भवम् मंत्रिभिः सकलैः सार्धं तथा भृत्यैः सुतैरपि
मग विभीषणाने तेजस्वी पुष्पक उड्डाण करताना पाहिले आणि सर्व मंत्री, नोकर आणि पुत्रांसह तो आला.
अथ दृष्ट्वा सुदूरात्तं रामदेवं विभीषणः
तेव्हा, रामदेव दूरवर दिसताच, विभीषण त्याच्याकडे गेला.
तथागतं परिष्वज्य सादरं स विभीषणम्
विभीषण जवळ आल्यावर, त्याला आदराने आणि प्रेमाने मिठी मारली.
विभीषणगृहं प्राप्य तत्र सिंहासने शुभे ६.१०१.
विभीषणाच्या घरी पोहोचल्यानंतर, शुभ सिंहासनावर बसला.
ततो निवेदयामास तस्मै सर्वं विभीषणः
मग विभीषणाने त्याला सर्व काही सांगितले.
ततः प्रोवाच विनयात्कृतांजलिपुटः स्थितः
मग हात जोडून नम्रपणे उभा राहून तो बोलू लागला.
वाष्पपूरप्रतिच्छन्नवक्त्रो भूयो विनिःश्वसन्
त्याचे तोंड अश्रूंनी भरलेले होते आणि तो पुन्हा खोल श्वास घेत होता.
ततः प्रोवाच सत्यार्थं विभीषणकृते हितम्
मग त्याने विभीषणासाठी हिताचे आणि सत्याचे बोल सांगितले.
अहं राज्यं परित्यज्य सांप्रतं राक्षसोत्तम
मी हे राज्य सोडले आहे, राक्षसांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या विभीषण.
न तेन रहितो मर्त्ये मुहूर्तमपि चोत्सहे
त्याशिवाय, मी माणसांत एक क्षणही राहू शकत नाही.
अहं शिक्षापणार्थाय तव प्राप्तो विभीषण
मी तुझ्याकडे शिकण्यासाठी आणि योग्य मार्गदर्शनासाठी आलो आहे, विभीषण.
एषा राज्योद्भवा लक्ष्मीर्मदं संजनयेन्नृणाम्
राज्यामुळे मिळणारी ही संपत्ती माणसांमध्ये गर्व निर्माण करते.
शक्राद्या अमराः सर्वे त्वया पूज्याः सदैव हि ॥ मान्याश्च येन ते राज्यं जायते शाश्वतं सदा । ६.१०१.
शक्रपासून सर्व अमर देवांना तू नेहमीच मान दे. ज्यांना तू सन्मान देतोस, त्यांच्यामुळे तुझे राज्य कायम टिकते.
मम सत्यं भवेद्वाक्य मेतस्मादहमागतः
माझे शब्द खरे ठरावेत; ह्याच कारणासाठी मी आलो आहे.
विनाशं सहसा प्राप्तस्तस्मान्मान्याः सुराः सदा मत्काय एव द्रष्टव्यः सर्वैरेव निशाचरैः
अचानक विनाश ओढवला आहे, म्हणून देवांना नेहमीच मान द्यावा. माझे शरीर सर्व निशाचरांनी एकटेच समजावे.
तथा निशाचराः सर्वे त्वया वार्या विभीषण
तसेच, सर्व निशाचरांना तुझ्या हातून, विभीषण, आवर घालावा.
परं त्वया परित्यक्ते मर्त्ये मे जीवितं व्रजेत्
पण जर तू मला सोडलेस, तर माझे जीवन माणसांतच संपेल.
तस्मान्मामपि तत्रैव त्वं विभो नेतुमर्हसि
म्हणून, प्रभो, तू मला देखील तिथेच घेऊन जावे.
तस्मान्नार्हसि मां कर्तुं मिथ्याचारं कथंचन
म्हणून, तू कधीही माझ्याशी खोटेपणा करू नकोस.
अहमस्मिन्स्वके सेतौ शंकरत्रितयं शुभम् भक्तिमान्प्रतिसंधाय यावच्चंद्रार्कतारकम्
या माझ्या सेतूवर मी भक्तिभावाने शुभ अशा शंकराच्या त्रैविध्य रूपाची स्थापना करतो, जोपर्यंत चंद्र, सूर्य आणि तारे आहेत, तोपर्यंत ती राहील.
एवमुक्त्वा रघुश्रेष्ठो राक्षसेन्द्रं विभीषणम्
असे म्हणून रघुकुळातील श्रेष्ठ रामाने राक्षसांचा राजा विभीषणाला संबोधले.
कुर्वन्युद्धकथाश्चित्रा याः कृताः पूर्वमेव हि
त्याने आधी घडलेल्या अद्भुत युद्धकथा सांगितल्या.
शंसमानः प्रवीरांस्तान्राक्षसान्बलवत्तरान् ६.१०१.
तो त्या बलवान आणि पराक्रमी राक्षसांचे कौतुक करू लागला, जे इतरांपेक्षा अधिक सामर्थ्यवान होते.
ततश्चैकादशे प्राप्ते दिवसे रघुनंदनः
मग एकादश दिवस आला तेव्हा रघुनंदनाने प्रस्थान केले.
वानरैस्तैः समोपेतो विभीषणपुरःसरः ३२ मध्ये चैव तथादौ च श्रद्धापूतेन चेतसा
त्या वानरांसह, विभीषण पुढे असताना आणि श्रद्धेने शुद्ध मनाने, सुरुवातीला आणि मधील काळातही तो पुढे गेला.