ततो मे स्यान्मृषा वाणी तस्माद्गत्वा तदंतिकम्
नाहीतर माझे शब्द खोटे ठरतील, म्हणून त्याच्याकडे जा.
तथा मे परमं मित्रं द्वितीयं वानरः स्थितः
त्याचप्रमाणे माझा दुसरा श्रेष्ठ मित्र म्हणजे तो वानर आहे, जो तिथे आहे.
सभृत्यो वायुपुत्रश्च वालिपुत्रसमन्वितः
वायुपुत्र आणि वालिपुत्र आपल्या सेवकांसह आहेत.
तस्मात्तानपि संभाष्य सर्वान्संमंत्र्य सादरम्
म्हणून सर्वांशी आदराने बोलून, त्यांचा सल्ला घ्या.
एवं संचिन्त्य सुचिरं समाहूय च पुष्पकम्
असे बराच वेळ विचार करून, पुष्पकाला बोलावले.
अथ ते वानरा दृष्ट्वा प्रोद्द्योतं पुष्पकोद्भवम्
मग वानरांनी तेजस्वी पुष्पक उडताना पाहिले.
ततः प्रणम्य ते दूराज्जानुभ्यामवनिं गताः
ते सर्व दूरून वाकून, गुडघ्यांनी पृथ्वीला स्पर्श करून नमस्कार करू लागले.
ततस्तेनैव संयुक्ताः किष्किन्धां तां महापुरीम् ६.१००.६० अथोत्तीर्य विमानाग्र्यात्सुग्रीवभवने शुभे
मग त्याच्यासोबत एकत्र होऊन, ते सर्वजण त्या उत्तम विमानातून उतरून, किष्किंधाच्या महान नगरीत सुग्रीवाच्या सुंदर घरात गेले.
तत्र रामं निविष्टं ते विश्रांतं वीक्ष्य वानराः
तेथे रामाला स्थिर बसलेला आणि विश्रांती घेतलेला पाहून सर्व वानर त्याच्याकडे पाहू लागले.
कृशोऽस्यतीव चोद्विग्नः कच्चित्क्षेमं गृहे तव
तो फारच कृश आणि खूपच चिंतेत दिसतो—तुझ्या घरी सर्व काही ठीक आहे ना?
काये वाऽनुगतो नित्यं तथा ते लक्ष्मणोऽनुजः
तुझा भाऊ लक्ष्मण नेहमीप्रमाणे तुझ्या सोबत आहे ना?
तथा प्राणसमाऽभीष्टा सीता तव प्रभो
प्रभु, जी सीता तुला प्राणासमान प्रिय आहे, ती सुखरूप आहे ना?
वाष्पपूर्णेक्षणो भूत्वा सर्वं तेषां न्यवेदयत्
डोळ्यांत अश्रू भरून त्याने सर्व काही त्यांना सांगितले.
अथ सीता परित्यक्ता तथा भ्राता स लक्ष्मणः
नंतर सीतेचा त्याग केला गेला आणि त्याचप्रमाणे त्याचा भाऊ लक्ष्मण हाही.
तच्छ्रुत्वा वानराः सर्वे सुग्रीवप्रमुखास्ततः
हे ऐकून, सुग्रीवसह सर्व वानर—
एवं चिरं प्रलप्योच्चैस्ततः प्रोचू रघूत्तमम्
अशी बराच वेळ मोठ्याने हंबरडा फोडून ते रघुकुळातील श्रेष्ठ रामाला म्हणाले—
धन्या वयं धरापृष्ठे येषां त्वं रघुसत्तम ६.१००.
रघुकुळातील श्रेष्ठा, आम्ही या पृथ्वीवर धन्य आहोत, कारण तू आमच्यासाठी येथे आहेस.
प्रातर्लंकां गमिष्यामि यत्रास्ते स विभीषणः
उद्या सकाळी मी लंका येथे जाईन, जिथे विभीषण आहे.
प्रधानामात्ययुक्तेन त्वयापि कपिसत्तम
वानरांमध्ये श्रेष्ठा, तूही तुझ्या मुख्य मंत्र्यांसह यावे.
उपास्यमानः सर्वैस्तैः सद्भक्त्या वानरोत्तमैः
त्या सर्व श्रेष्ठ वानरांनी खरी भक्ती दाखवत त्याचा मान केला.
ततः प्रभाते विमले प्रोद्गते रविमण्डले
मग सकाळी, जेव्हा सूर्याचा तेजस्वी कडा वर आला—
सुग्रीवेण सुषेणेन तारेण कुमुदेन च
सुग्रीव, सुसेण, तारा आणि कुमुद यांच्या सोबत,
गवाक्षेण नलेनेव तथा जांबवतापि च
गवाक्ष, नल आणि जांबवंत यांच्यासह,
ततः संप्रस्थितः काले लंकामुद्दिश्य राघवः
मग योग्य वेळी राघव लंकेकडे निघाला.
संप्राप्तस्तत्क्षणादेव लंकाख्यां च महापुरीम्
तो त्या क्षणीच लंका नावाच्या महानगरात पोहोचला.
ततो विभीषणो दृष्ट्वा प्रोद्द्योतं पुष्पकोद्भवम् मंत्रिभिः सकलैः सार्धं तथा भृत्यैः सुतैरपि
मग विभीषणाने तेजस्वी पुष्पक उड्डाण करताना पाहिले आणि सर्व मंत्री, नोकर आणि पुत्रांसह तो आला.
अथ दृष्ट्वा सुदूरात्तं रामदेवं विभीषणः
तेव्हा, रामदेव दूरवर दिसताच, विभीषण त्याच्याकडे गेला.
तथागतं परिष्वज्य सादरं स विभीषणम्
विभीषण जवळ आल्यावर, त्याला आदराने आणि प्रेमाने मिठी मारली.
विभीषणगृहं प्राप्य तत्र सिंहासने शुभे ६.१०१.
विभीषणाच्या घरी पोहोचल्यानंतर, शुभ सिंहासनावर बसला.
ततो निवेदयामास तस्मै सर्वं विभीषणः
मग विभीषणाने त्याला सर्व काही सांगितले.