कस्य वा पृष्ठमांसानि भक्षितानि मया क्वचित्
की मी कधी कुणाच्या पाठीचे मांस खाल्ले आहे का?
किं वा दानं मया दत्त्वा ब्राह्मणाय महात्मने ६.९७.
की मी एखाद्या महान ब्राह्मणाला काही दान दिले आहे का?
किं वा राज्ये मदीये च दीनानां प्रपतंति च
की माझ्या राज्यात गरीब लोक दुःखात पडतात का?
दैवं वा पैतृकं वापि किं वा कर्म गृहे मम
की हे सगळं दैव, पूर्वजांचे कर्म, किंवा माझ्या घरात केलेल्या कृतीमुळे घडले आहे का?
यत्त्वया क्रियते नित्यं तोयैरभ्युक्षणं मम
तू रोज माझ्यासाठी पाण्याने जी अभिषेकाची सेवा करतोस,
न राष्ट्रे च कुले गेहे भृत्यवर्गे विशेषतः
राज्यात, कुळात, घरात किंवा विशेषतः नोकरांमध्येही,
परं शृणु प्रवक्ष्यामि यत्ते पापं भविष्यति
आता पुढे ऐक, मी तुला कोणते पाप होईल ते सांगतो.
अपुत्रस्य गतिर्नास्ति न च स्वर्गं प्रपद्यते
ज्याला पुत्र नाही त्याला कुठेही ठिकाण मिळत नाही; तो स्वर्गालाही पोहोचत नाही.
द्वेष्यतां याति देवानां पितॄणां च विशेषतः
तो देवांना आणि विशेषतः पितरांना अप्रिय होतो.
आनृण्यं समवाप्नोति पितॄणां स तदा ध्रुवम्
तो त्या वेळी पितरांच्या ऋणातून नक्कीच मुक्त होतो.
पितॄणां तेन ते नित्यमासनेऽभ्युक्षणं कृतम्
त्यामुळे, पितरांच्या आसनावर रोजचा अभिषेक तुझ्याकडून झाला आहे.
आत्मानं नरकात्त्रातुं पुंसंज्ञाच्च तथा नृप ६.९७.
स्वतःला नरकातून आणि 'पुरुष' या नावापासून वाचवण्यासाठी, राजन,
दुःखेन महता युक्तो लज्जयाऽधोमुखः स्थितः अमात्यानां निजं राज्यमर्पयामास सत्वरः
मोठ्या दुःखाने ग्रासलेला, लाजेने खाली मान घालून उभा राहिला आणि त्याने आपले राज्य पटकन आपल्या मंत्र्यांकडे सोपवले.
ततः प्रोवाच तान्सर्वांस्तपः कार्यं मयाऽधुना
मग त्याने सर्वांना सांगितले: 'आता मला तप करायचे आहे.'
एतद्राज्यं प्रयत्नेन रक्षणीयं यथाविधि
'हे राज्य नीटपणे आणि योग्य रीतीने जपले पाहिजे.'
क्रियते पुत्रहीनस्य किं राज्येन धनेन वा
पुत्र नसलेल्या माणसाला राज्य किंवा धनाचा काय उपयोग?
वयं रक्षां करिष्यामस्तव राज्ये समंततः
'आम्ही तुझ्या राज्याची सर्व बाजूंनी राखण करू.'
कार्तिकेयपुरं गत्वा यत्र पित्रा पुरा तव
कात्तिकेयाच्या नगरीत जाऊन, जिथे पूर्वी तुझ्या वडिलांनी—
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे श्रीहाटकेश्वरक्षेत्र माहात्म्ये दशरथकृततपःसमुद्योगवर्णनंनाम सप्तनवतितमोऽध्यायः
अशा प्रकारे, श्रीस्कांद महापुराणाच्या एक्याऐंशी हजार श्लोकांच्या संहितेतील सहाव्या नागरखंडात, श्रीहाटकेश्वर क्षेत्राच्या महात्म्यात, दशरथाने केलेल्या तपस्येच्या तयारीचे वर्णन असलेला सत्त्याण्णवावा अध्याय संपला.
हाटकेश्वरजं क्षेत्रं संप्राप्तो हर्षसंयुतः
तो हाटकेश्वरजन्मी क्षेत्रात आनंदाने पोहोचला.
तत्रागत्य ततो देवीं पित्रा संस्थापिता पुरा
तेथे पोहोचून, त्याने ती देवी पाहिली जी पूर्वी त्याच्या वडिलांनी स्थापली होती.
ततोऽन्यानि च मुख्यानि दृष्ट्वा चायतनानि सः
मग त्याने तिथली इतर मुख्य मंदिरेही पाहिली.
प्रासादं कारयामास देवदेवस्य चक्रिणः
त्याने चक्रधारी देवदेवतांचा देव याच्या साठी एक सुंदर मंदिर बांधले.
तस्याग्रे कारयामास वापीं स्वच्छोदकान्विताम्
त्या मंदिरासमोर त्याने स्वच्छ पाण्याने भरलेली एक विहीर बांधली.
उदकेन ततस्तस्या देवाराधनतत्परः
त्या पाण्याने तो देवांची भक्तीभावाने पूजा करू लागला.
ततो वर्षशतेऽतीते तस्य तुष्टो जनार्दनः
शंभर वर्षे गेल्यावर जनार्दन त्याच्यावर प्रसन्न झाला.
प्रोवाच दर्शनं गत्वा पक्षिराजं समाश्रितः
मग तो गरुडावर बसून त्याच्या भेटीस गेला आणि त्याच्याशी बोलू लागला.
अपि ते दुर्लभं काममहं दास्यामि कृत्स्नशः
तुझी जी काही कठीण इच्छा असेल, ती मी पूर्णपणे पूर्ण करीन.
तपसो देहि मे पुत्रांस्तस्माद्वंशविवृद्धिदान् ॥ ६.९८.
माझ्या तपामुळे मला पुत्र दे आणि त्यामुळे माझ्या वंशाची वाढ होऊ दे.
अन्यत्सर्वं सुराधीश ध्रुवमस्ति गृहे स्थितम्
देवताधिपती, बाकी सर्व काही माझ्या घरी नक्कीच आहे.