तं च निर्वासयामासुस्तस्माद्देशात्पदातिकम्
त्याला त्या देशातून पायी हाकलून दिले.
सोऽपि सर्वैः परित्यक्तस्तेन पापेन कर्मणा
त्या पापी कर्मामुळे सर्वांनी त्याला सोडून दिले.
एकाकी भ्रममाणोऽथ सोऽपि कष्टवशं गतः
तो एकटाच भटकत राहिला आणि मोठ्या दुःखात सापडला.
ततः प्रासादमासाद्य सुपर्णाख्यसमुद्भवम्
मग तो सुपर्ण नावाच्या राजवाड्यात पोहोचला.
ततो दिव्यवपुर्भूत्वाविमानवरमाश्रितः
नंतर त्याने दिव्य रूप धारण केले आणि सुंदर विमानात गेला.
सेव्यमानोप्सरोभिश्च स्तूयमानश्च किन्नरैः
अप्सरा त्याची सेवा करत होत्या आणि किन्नर त्याचे स्तुती करत होते.
अथ तं संनिधौ दृष्ट्वा गौरी पप्रच्छ सादरम् अनेन किं कृतं कर्म यत्प्राप्तोऽत्र विभूतिधृक् ॥ ६.८३.
मग गौरीने त्याला समोर पाहून आदराने विचारले, 'त्याने कोणते कर्म केले की येथे अशी वैभवशाली स्थिती मिळाली?'
वेणुसंज्ञो धरापृष्ठे कुष्ठव्याधिसमाकुलः
पृथ्वीवर त्याचे नाव वेणू होते आणि त्याला कुष्ठरोग झाला होता.
स संत्यक्तो निजैर्दारैः शत्रुवर्गेण धर्षितः
तो आपल्या बायांनी टाकलेला होता आणि शत्रू गटाने त्याला त्रास दिला होता.
उपवासपरिश्रांतः सांनिध्यं मम यत्र च
उपवासाने थकलेला तो माझ्या सान्निध्यात आला.
तत्प्रभावादिह प्राप्तः सत्यमेतन्मयोदितम्
त्या सामर्थ्यामुळे तो इथे पोहोचला; हे मी खरे सांगतो.
स सर्वाभ्यधिकां भूतिं प्राप्नुयाद्वरवर्णिनि
तो सर्वांपेक्षा मोठी समृद्धी मिळवतो, हे सुंदर वर्णाच्या स्त्री.
एतैस्तत्र कृतं सर्वैर्देवि प्रायोपवेशनम् प्रासादे तत्र निर्मुक्ताः प्राणैर्यांति ममांतिकम्
हे सर्व देवी, तिथे सर्वांनी प्रायोपवेशन केले; त्या मंदिरात, प्राण सोडून, ते माझ्या जवळ येतात.
विस्मयाविष्टहृदया साधु साध्विति साऽब्रवीत्
तिच्या मनात आश्चर्य भरले आणि तिने म्हटले, 'छान, फार छान!''
ततःप्रभृति लोकेऽत्र पुरुषा मुक्तिमिच्छवः
त्या वेळेपासून या जगात मुक्तीची इच्छा असलेले पुरुष,
प्रायोपवेशनं कृत्वा श्रद्धया परया युताः
परम श्रद्धेने प्रायोपवेशन करतात,
एतद्वः सर्वमाख्यातं सर्वपातकनाशनम् ६.८३.
हे सर्व मी तुम्हाला सांगितले, जे सर्व पापांचा नाश करते.
इति श्रीस्कन्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे श्रीहाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये सुपर्णाख्यमाहात्म्यवर्णनंनाम त्र्यशीतितमोऽध्यायः
या प्रकारे श्रीस्कांद महापुराणाच्या एक्याऐंशी हजार श्लोकांच्या संहितेतील सहाव्या नागरखंडात श्रीहाटकेश्वर क्षेत्राच्या माहात्म्यात सुपर्ण नावाच्या माहात्म्याचे वर्णन असलेला त्र्याऐंशीवा अध्याय संपला.
माधवीं भगिनीं प्राप्य जन्मांतरमुपस्थिताम्
माधवी नावाची बहीण पुन्हा जन्म घेऊन मिळाली.
अश्ववक्त्रां करिष्यामि तपसा सुशुभाननाम् सर्वं विस्तरतो ब्रूहि परं कौतूहलं हि नः
तीला घोड्याचा चेहरा असलेली, सुशुभानना नावाची करीन, तपस्येने; सर्व काही विस्ताराने सांग, कारण आम्हाला फारच कुतूहल आहे.
गत्वा विष्णुः सुरैः सार्द्धं प्रचक्रे मंत्रनिश्चयम्
विष्णू देवतांसह जाऊन, त्यांनी एक योजना ठरवली.
भारावतरणार्थाय दानवानां वधाय च
पृथ्वीवरील भार कमी करण्यासाठी आणि दानवांचा नाश करण्यासाठी.
देवक्या जठरे देवः संजातो दैत्यदर्पहा
देवकीच्या पोटी, दैत्यांचा गर्व मोडणारा देव जन्माला आला.
तस्यां जज्ञे हलीनाम बलभद्रः प्रतापवान्
तिच्या पोटी हलिनामक बलभद्र हा पराक्रमी जन्मला.
तस्यां सा माधवी जज्ञे अश्ववक्त्रस्वरूपधृक् वासुदेवसमायुक्ता विषादं परमं गता
तिच्या पोटीच माधवी घोड्याच्या चेहऱ्याने जन्मली, वासुदेवाशी एकरूप झाली आणि ती फार दुःखी झाली.
अथ ते यादवाः सर्वे कृतशान्तिकपौष्टिकाः
मग सर्व यादवांनी शांतता आणि पोषण यासाठी विधी केले.
एवं सा यौवनोपेता तथा दुःखसमन्विता
ती अशीच तारुण्याने भरलेली असूनही दुःखांनी ग्रासलेली होती.
ततश्च भगवान्विष्णुर्ज्ञात्वा तां भगिनीं तथा ६.८४.
मग भगवान विष्णूंनी आपल्या बहिणीची ती अवस्था ओळखली.
तामादाय गतस्तूर्णं बलदेवसमन्वितः
तेव्हा बलरामासह तिला घेऊन ते पटकन निघून गेले.
ब्रह्माणं तोषयामास सम्यग्यज्ञपरायणः
यज्ञाला समर्पित मनाने त्यांनी ब्रह्मदेवाला योग्य प्रकारे संतुष्ट केले.