गरुडो वै ब्राह्मणाय यन्मां पृच्छसि केशव
केशवा, तू माझ्याकडून, गरुडाकडून, त्या ब्राह्मणासाठी विचारत आहेस.
कच्चिन्नेंद्रस्य संजातं भयं दानवसंभवम्
इंद्राला दानवांमुळे भीती निर्माण झाली आहे का?
यज्ञभागं लभंते स्म कच्चिद्देवाः सवासवाः
देवतांनी, इंद्रासह, यज्ञातील आपला हिस्सा मिळवला आहे का?
रोरूयमाणा भारार्ता दानवैः पीडिता भृशम्
दानवांनी फार त्रास दिल्यामुळे देवता भाराने पिडून मोठ्याने रडत आहेत का?
उग्रसेनसुतः कंसः संभूतः स महासुरः
उग्रसेनाचा पुत्र कंस, तो महान असुर, जन्माला आला आहे.
अरिष्टो धेनुकः केशी प्रलम्बोनाम चापरः
अरिष्ट, धेनुक, केशी आणि प्रलंब नावाचा दुसरा असुर—
इतश्चेतश्च धावद्भिर्दानवैरेभिरेव च ६.८०.
हे दानव इकडे तिकडे सर्व दिशांना धावत आहेत.
ऊर्ध्वबाहुस्तथा जातो मर्त्यलोके जनोऽधुना
आता मर्त्य लोकांमध्ये लोक वर हात उचलून आर्जव करत आहेत.
भारावतरणं देव न करिष्यसि चाशु चेत्
देवा, जर तू लवकरच पृथ्वीवरील भार हलका केला नाहीस—
तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा ब्रह्मणा लोककर्तृणा
तिचे, म्हणजे पृथ्वीचे, हे बोल ब्रह्मा या सृष्टीकर्त्याने ऐकले.
प्रोक्तव्यो भगवान्वाक्यं त्वया देवो जनार्दनः
हे ऋष्या, हे वचन तू भगवंत जनार्दनापर्यंत पोहोचवले पाहिजे.
तस्माद्भूभितले देव कृत्वा जन्म स्वयं विभो
म्हणून, प्रभो, तुला स्वतः पृथ्वीवर जन्म घ्यावा लागेल.
भारावतरणं भूमेः साकं देवैः सवासवैः
आणि देवता व इंद्रासह पृथ्वीवरील भार हलका करावा.
एवमुक्त्वाऽथ तं विष्णुर्नारदं मुनिपुंगवम्
असे म्हणून मग विष्णूंनी नारद या श्रेष्ठ ऋषीला संबोधले.
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे श्रीहाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये सुपर्णाख्यमाहात्म्ये विष्णुदर्शनमाहात्म्यवर्णनंनामाशीतितमोऽध्यायः
अशा प्रकारे श्रीस्कांद महापुराणाच्या एक्याऐंशी हजार श्लोकांच्या संहितेतील सहाव्या नागरखंडातील श्रीहाटकेश्वर क्षेत्र महात्म्य व सुपर्णाख्य महात्म्य यामध्ये 'विष्णुदर्शन महात्म्य' नावाचा ऐंशीवा अध्याय संपला.
श्रीगरुड उवाच ममास्ति दयितं मित्रं ब्राह्मणो भृगुवंशजः
श्रीगरुड म्हणाले: माझा एक प्रिय मित्र आहे, तो भृगुवंशातील ब्राह्मण आहे.
न तस्याः सदृशः कांतः प्राप्तस्तेन महात्मना अनुरूपं द्विजश्रेष्ठ यद्यहं संमतस्तव
त्या महात्म्याने तिच्यासाठी योग्य असा वर अजून सापडलेला नाही; द्विजश्रेष्ठा, जर मी तुला योग्य वाटत असेन—
ततो मयाऽखिला भूमिस्तद्वरार्थं विलोकिता
मग त्या विवाहासाठी मी संपूर्ण पृथ्वी शोधून काढली.
ततस्त्वं पुण्डरीकाक्ष मम चित्ते व्यवस्थितः
मग, कमळासारख्या डोळ्यांचे तू माझ्या मनात ठामपणे स्थान पावलास.
तस्मात्पाणिग्रहं तस्याः स्वीकुरुष्व सुरेश्वर
म्हणून, देवांचा स्वामी, तिचा हात तू लग्नासाठी स्वीकार.
येन दृष्ट्वा स्वयं पश्चात्प्रकरोमि यथोदितम्
मग मी स्वतः पाहून, सांगितल्याप्रमाणे वागेन.
मया दूरे विनिर्मुक्ता तत्कथं तामिहानये
मी तिला दूर सोडले होते, मग तिला इथे कशी आणू?
न हि धक्ष्यति तस्मात्त्वं शीघ्रं द्विजवराऽऽनय
तीला काहीही अपाय होणार नाही; म्हणून, लवकर उत्तम ब्राह्मणांना घेऊन ये.
एवमुक्तस्ततस्तेन विष्णुना प्रभविष्णुना
शक्तिशाली विष्णूने असे सांगितल्यावर, त्याने पुढे बोलले.
अथासौ प्रणिपत्योच्चैर्ब्राह्मणो मधुसूदनम् ६.८१.
मग त्या ब्राह्मणाने खाली वाकून मोठ्या आदराने मधुसूदनाला संबोधले.
सापि कन्या वरारोहा बाल्यभावादनिन्दिता
ती कन्या सुंदर बांध्याची होती आणि बालपणामुळे निष्पाप होती.
अथ कोपपरीतांगी महिष्याधर्ममाश्रिता
मग रागाने भरलेल्या राणीने अन्यायाचा मार्ग धरला.
यस्मान्मे पुरतः पापे कांतस्य मम हर्षिता तस्मादश्वमुखी नूनं विकृता त्वं भविष्यसि
हे पापीण, माझ्यासमोर तू माझ्या प्रियासोबत आनंदलीस, म्हणून तू नक्कीच घोड्याच्या तोंडाची विकृत होशील.
एवं शापे श्रिया दत्ते हाहाकारो महानभूत्
श्रीने शाप दिल्यावर मोठा गोंधळ उडाला.
वाङ्मात्रेण न तस्याः स्यात्पत्नीभावः कथंचन
फक्त शब्दांनी तिला कधीच पत्नीपद मिळू शकत नाही.