गरुडस्य द्विजश्रेष्ठा बालभावादपि प्रभो
द्विजश्रेष्ठांनो, गरुडाच्या बालपणातसुद्धा, हे प्रभो,
तस्य कन्या पुरा जाता माधवी नाम संमता
त्याला एक कन्या होती, माधवी नावाची आणि सर्वांना प्रिय.
न देवी न च गन्धर्वी नासुरी न च पन्नगी
ती ना देवी होती, ना गंधर्वी, ना असुरी, ना सर्पकन्या.
अथ तस्या वरार्थाय गरुडं विहगाधिपम्
मग तिच्या विवाहासाठी पक्षिराज गरुडाला,
एतस्या मम कन्याया वरं त्वं विहगाधिप
माझ्या या कन्येसाठी, तूच योग्य वर आहेस, हे पक्षिराजा.
त्वं भ्रमस्व द्विजश्रेष्ठ गृहीत्वेमां च कन्यकाम्
तू या कन्येला घेऊन, द्विजश्रेष्ठा, जगभर भटक.
ततस्तस्याः कुमार्या वै अनुरूपं गुणान्वितम् ६.८०.
मग त्या कुमारिकेसाठी योग्य आणि सद्गुणी वर शोधला.
एवमुक्तोऽथ विप्रः स तत्क्षणात्कन्यया सह
असं सांगितल्यावर, तो ब्राह्मण त्या कन्येसह ताबडतोब निघाला.
यंयं पश्यति विप्रः स कुमारं तरुणाकृतिम्
तो ब्राह्मण ज्या तरुणाकडे पाहायचा, तो देखणा आणि तरुण असायचा.
कस्यचिद्रूपमत्युग्रं न कुलं च सुनिर्मलम्
काहींचा चेहरा फारच कठोर होता, पण त्यांचं घराणं शुद्ध नव्हतं.
यस्य वा गुणसन्दोहस्तस्य नो रूपमुत्तमम्
आणि ज्याच्याकडे गुणांचा संग्रह होता, त्याचं रूप सुंदर नव्हतं.
एवं वर्षसहस्रांते भ्रमतस्तस्यभूतलम्
अशा प्रकारे, हजारो वर्षे पृथ्वीवर भटकंती केल्यानंतर—
कदाचिदथ तौ श्रान्तौ भ्रममाणावितस्ततः
एकदा त्या दोघांना भटकता भटकता खूप दम लागला.
श्वेतद्वीपं समालोक्य तथान्यां बदरीं शुभाम्
त्यांनी श्वेतद्वीप आणि सुंदर बदरी हे दोन्ही ठिकाणे पाहिली.
अथ ताभ्यां मुनिर्दृष्टो नारदो ब्रह्मसंभवः
तेव्हा त्यांच्यासमोर ब्रह्मदेवाच्या कुशीतून जन्मलेले नारद ऋषी प्रकट झाले.
क्व देवः पुंडरीकाक्षः सांप्रतं वर्तते मुने आवाभ्यां संप्रहृष्टाभ्यां न संदृष्टः स केशवः
"मुनिवर, कमळासारख्या डोळ्यांचा देव सध्या कुठे आहे? आम्ही दोघेही आनंदाने आलो, पण केशवाचे दर्शन झाले नाही."
हाटकेश्वरजे क्षेत्रे स संतिष्ठति सर्वदा ॥ ६.८०.
"तो नेहमी हाटकेश्वर क्षेत्रात वास करतो."
तस्मात्तद्दर्शनार्थाय गम्यतां तत्र मा चिरम्
"म्हणून त्याच्या दर्शनासाठी तिथे लवकर जा."
अहमप्येव तत्रैव प्रस्थितस्तस्य दर्शनात्
"मीसुद्धा त्याच्या दर्शनासाठी तिथेच चाललो आहे."
अथ तौ पक्षिविप्रेन्द्रौ स च ब्रह्मसुतो मुनिः
मग ते दोघे पक्षीमुनि आणि ब्रह्मदेवाचा पुत्र असा तो मुनि तिघेही निघाले.
अथ दृष्ट्वा महत्तेजो वैष्णवं दूरतोऽपि तम्
दूरवरूनच त्यांनी वैष्णव तेजाचे मोठे तेज पाहिले.
अत्रैव त्वं द्विजश्रेष्ठ तिष्ठ दूरेऽपि तेजसः
"द्विजश्रेष्ठा, इथेच थांब, त्या तेजापासून थोडे दूर राहा."
नो चेत्संपत्स्यसे भस्म पतंग इव पावकम्
"नाहीतर, पतंग जसा आगीत जळतो तसाच तूही राख होशील."
आवाभ्यां तत्प्रसादेन सोढमेतत्सुदुःसहम्
"त्याच्या कृपेनेच आम्ही हे अत्यंत कठीण तेज सहन करू शकलो."
एवं तं ब्राह्मणं तत्र मुक्त्वा दूरे सुतान्वितम्
अशा प्रकारे त्या ब्राह्मणाला त्याच्या मुलांसह दूर ठेवून,
दिव्यस्तुतिपरौ मूर्ध्नि धृतहस्तांजलीपुटौ
ते दोघेही दिव्य स्तुतीत मग्न झाले, हात जोडून डोक्यावर ठेवले.
त्रिःपरिकम्य तं देवमष्टांगं प्रणतौ हरिम् ६.८०.
त्यांनी त्या देवाची तीन वेळा प्रदक्षिणा केली आणि अष्टांग नमस्कार करून हरिला वंदन केले.
पादसंवाहनासक्तां विष्णु वक्त्राहितेक्षणाम्
पाय दाबण्यात मग्न होऊन, त्यांची नजर विष्णूच्या मुखावर स्थिर होती.
सन्निविष्टां तदभ्याशे सम्यग्ध्यानपरायणाम्
ते जवळ बसले आणि मन लावून ध्यान करत राहिले.
अथ तौ विष्णुना हर्षादुभावपि प्रहर्षितौ
मग विष्णूच्या कृपेने ते दोघेही अत्यंत आनंदित झाले.