निवारितैश्च दक्षेण सूचिते विहगाधिपे
आणि दक्षाने थांबवलेल्या, पक्ष्यांच्या अधिपतीबद्दल सांगितलेल्या,
ततः प्रोवाच संहृष्टो विनतां दयितां निजाम्
मग आनंदाने त्याने आपल्या प्रिय विनतेला सांगितलं,
येन ते जायते पुत्रः सहस्राक्षाधिको बली
ज्याच्यामुळे तुला इंद्रापेक्षा अधिक बलवान असा पुत्र होईल.
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा तत्क्षणादेव संपपौ
ती वचन ऐकताच, तिने ताबडतोब ते प्यायलं.
एवं तज्जलपानेन तेजोवीर्यसम न्वितः
त्या पाण्याचा पान केल्यामुळे तो तेजस्वी आणि सामर्थ्यवान झाला.
येनामृतं हृतं वीर्यात्परिभूय पुरंदरम्
ज्याच्या बळावर अमृत मिळवले गेले आणि पुरंदरालाही हरवले गेले.
यो जज्ञे दयितो विष्णोर्वाहनत्वमुपागतः ६.८०.
जो विष्णूला प्रिय म्हणून जन्मला आणि त्याच्या वाहनपदाला पोहोचला.
येन पूर्वं तपस्तप्त्वा क्षेत्रेऽत्रैव महात्मना
ज्याने इथेच या क्षेत्रात तपश्चर्या केली, हे महात्म्या,
पक्षाप्तिर्येन संजाता यस्य भूयोऽपि तादृशी
त्याच्यामुळे प्रथम पंख मिळाले आणि पुन्हा तसेच पंख मिळाले.
मुनय ऊचुः कथं तस्य गतौ पक्षौ गरुडस्य महात्मनः एतन्नो विस्तराद्ब्रूहि सूतपुत्र यथातथम्
मुनी म्हणाले: गरुडासारख्या महात्म्याला पंख कसे मिळाले? हे सुतपुत्रा, आम्हाला सविस्तर आणि जसे घडले तसे सांग.
गरुडस्य द्विजश्रेष्ठा बालभावादपि प्रभो
द्विजश्रेष्ठांनो, गरुडाच्या बालपणातसुद्धा, हे प्रभो,
तस्य कन्या पुरा जाता माधवी नाम संमता
त्याला एक कन्या होती, माधवी नावाची आणि सर्वांना प्रिय.
न देवी न च गन्धर्वी नासुरी न च पन्नगी
ती ना देवी होती, ना गंधर्वी, ना असुरी, ना सर्पकन्या.
अथ तस्या वरार्थाय गरुडं विहगाधिपम्
मग तिच्या विवाहासाठी पक्षिराज गरुडाला,
एतस्या मम कन्याया वरं त्वं विहगाधिप
माझ्या या कन्येसाठी, तूच योग्य वर आहेस, हे पक्षिराजा.
त्वं भ्रमस्व द्विजश्रेष्ठ गृहीत्वेमां च कन्यकाम्
तू या कन्येला घेऊन, द्विजश्रेष्ठा, जगभर भटक.
ततस्तस्याः कुमार्या वै अनुरूपं गुणान्वितम् ६.८०.
मग त्या कुमारिकेसाठी योग्य आणि सद्गुणी वर शोधला.
एवमुक्तोऽथ विप्रः स तत्क्षणात्कन्यया सह
असं सांगितल्यावर, तो ब्राह्मण त्या कन्येसह ताबडतोब निघाला.
यंयं पश्यति विप्रः स कुमारं तरुणाकृतिम्
तो ब्राह्मण ज्या तरुणाकडे पाहायचा, तो देखणा आणि तरुण असायचा.
कस्यचिद्रूपमत्युग्रं न कुलं च सुनिर्मलम्
काहींचा चेहरा फारच कठोर होता, पण त्यांचं घराणं शुद्ध नव्हतं.
यस्य वा गुणसन्दोहस्तस्य नो रूपमुत्तमम्
आणि ज्याच्याकडे गुणांचा संग्रह होता, त्याचं रूप सुंदर नव्हतं.
एवं वर्षसहस्रांते भ्रमतस्तस्यभूतलम्
अशा प्रकारे, हजारो वर्षे पृथ्वीवर भटकंती केल्यानंतर—
कदाचिदथ तौ श्रान्तौ भ्रममाणावितस्ततः
एकदा त्या दोघांना भटकता भटकता खूप दम लागला.
श्वेतद्वीपं समालोक्य तथान्यां बदरीं शुभाम्
त्यांनी श्वेतद्वीप आणि सुंदर बदरी हे दोन्ही ठिकाणे पाहिली.
अथ ताभ्यां मुनिर्दृष्टो नारदो ब्रह्मसंभवः
तेव्हा त्यांच्यासमोर ब्रह्मदेवाच्या कुशीतून जन्मलेले नारद ऋषी प्रकट झाले.
क्व देवः पुंडरीकाक्षः सांप्रतं वर्तते मुने आवाभ्यां संप्रहृष्टाभ्यां न संदृष्टः स केशवः
"मुनिवर, कमळासारख्या डोळ्यांचा देव सध्या कुठे आहे? आम्ही दोघेही आनंदाने आलो, पण केशवाचे दर्शन झाले नाही."
हाटकेश्वरजे क्षेत्रे स संतिष्ठति सर्वदा ॥ ६.८०.
"तो नेहमी हाटकेश्वर क्षेत्रात वास करतो."
तस्मात्तद्दर्शनार्थाय गम्यतां तत्र मा चिरम्
"म्हणून त्याच्या दर्शनासाठी तिथे लवकर जा."
अहमप्येव तत्रैव प्रस्थितस्तस्य दर्शनात्
"मीसुद्धा त्याच्या दर्शनासाठी तिथेच चाललो आहे."
अथ तौ पक्षिविप्रेन्द्रौ स च ब्रह्मसुतो मुनिः
मग ते दोघे पक्षीमुनि आणि ब्रह्मदेवाचा पुत्र असा तो मुनि तिघेही निघाले.