प्रगृह्यतां वरोऽस्माकं यः सदा वर्तते हृदि
आमच्या हृदयात नेहमी असणारा वर तुला मिळो.
एतल्लिंगं समभ्यर्च्य तस्याऽस्तु हृदि वांछितम् ॥ ६.७९.
हे लिंग भक्तीने पूजल्याने, तुझ्या हृदयातील इच्छा पूर्ण होवो.
कुंडेऽत्र वांछितं सद्यः सफलं स हि लप्स्यते
या कुंडात जी काही इच्छा केली जाईल, ती लगेच पूर्ण होईल, कारण तो नक्कीच ती मिळवेल.
निष्कामो वाऽथ संपूज्य लिंगमेतच्छुभावहम्
किंवा, कोणतीही इच्छा न ठेवता, शुभ फल देणारं हे लिंग पूजावं.
ऐरावतं समारुह्य दक्षयज्ञे ततो गतः
इंद्राने ऐरावतावर बसून तिथून दक्षाच्या यज्ञाकडे प्रस्थान केलं.
दक्षोऽपि विधिवद्यज्ञं चकार द्विजसत्तमाः
दक्षानेसुद्धा, हे श्रेष्ठ ब्राह्मणहो, विधिपूर्वक यज्ञ केला.
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाह वालखिल्याश्रममाहात्म्यकथनंनामैकोनाशीतितमोऽध्यायः
अशा प्रकारे श्रीस्कांद महापुराणातील एक्याऐंशी हजार श्लोकांच्या संहितेतील सहाव्या नागरखंडात हाटकेश्वर क्षेत्रातील वालखिल्य आश्रमाच्या माहात्म्याचं वर्णन असलेला एक्याऐंशीवा अध्याय संपला.
अथ सुपर्णाख्यमाहात्म्यं भविष्यंति ऋषय ऊचुः यदेतद्भवता प्रोक्तं तेजोवीर्यसमन्वितः
मग ऋषींनी विचारलं, 'हे भगवंत, आपण तेज आणि सामर्थ्य असलेल्या सुपर्णाचं भविष्यातील माहात्म्य सांगितलं.'
स कथं तत्र संभूत एतन्नो विस्तराद्वद
तो तिथे कसा जन्माला आला, ते आम्हाला सविस्तर सांगावं.
तैर्मंत्रैर्वालखिल्यैश्च महाऽमर्षसमन्वितैः
वालखिल्य ऋषींच्या मोठ्या रागाने भरलेल्या त्या मंत्रांनी,
निवारितैश्च दक्षेण सूचिते विहगाधिपे
आणि दक्षाने थांबवलेल्या, पक्ष्यांच्या अधिपतीबद्दल सांगितलेल्या,
ततः प्रोवाच संहृष्टो विनतां दयितां निजाम्
मग आनंदाने त्याने आपल्या प्रिय विनतेला सांगितलं,
येन ते जायते पुत्रः सहस्राक्षाधिको बली
ज्याच्यामुळे तुला इंद्रापेक्षा अधिक बलवान असा पुत्र होईल.
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा तत्क्षणादेव संपपौ
ती वचन ऐकताच, तिने ताबडतोब ते प्यायलं.
एवं तज्जलपानेन तेजोवीर्यसम न्वितः
त्या पाण्याचा पान केल्यामुळे तो तेजस्वी आणि सामर्थ्यवान झाला.
येनामृतं हृतं वीर्यात्परिभूय पुरंदरम्
ज्याच्या बळावर अमृत मिळवले गेले आणि पुरंदरालाही हरवले गेले.
यो जज्ञे दयितो विष्णोर्वाहनत्वमुपागतः ६.८०.
जो विष्णूला प्रिय म्हणून जन्मला आणि त्याच्या वाहनपदाला पोहोचला.
येन पूर्वं तपस्तप्त्वा क्षेत्रेऽत्रैव महात्मना
ज्याने इथेच या क्षेत्रात तपश्चर्या केली, हे महात्म्या,
पक्षाप्तिर्येन संजाता यस्य भूयोऽपि तादृशी
त्याच्यामुळे प्रथम पंख मिळाले आणि पुन्हा तसेच पंख मिळाले.
मुनय ऊचुः कथं तस्य गतौ पक्षौ गरुडस्य महात्मनः एतन्नो विस्तराद्ब्रूहि सूतपुत्र यथातथम्
मुनी म्हणाले: गरुडासारख्या महात्म्याला पंख कसे मिळाले? हे सुतपुत्रा, आम्हाला सविस्तर आणि जसे घडले तसे सांग.
गरुडस्य द्विजश्रेष्ठा बालभावादपि प्रभो
द्विजश्रेष्ठांनो, गरुडाच्या बालपणातसुद्धा, हे प्रभो,
तस्य कन्या पुरा जाता माधवी नाम संमता
त्याला एक कन्या होती, माधवी नावाची आणि सर्वांना प्रिय.
न देवी न च गन्धर्वी नासुरी न च पन्नगी
ती ना देवी होती, ना गंधर्वी, ना असुरी, ना सर्पकन्या.
अथ तस्या वरार्थाय गरुडं विहगाधिपम्
मग तिच्या विवाहासाठी पक्षिराज गरुडाला,
एतस्या मम कन्याया वरं त्वं विहगाधिप
माझ्या या कन्येसाठी, तूच योग्य वर आहेस, हे पक्षिराजा.
त्वं भ्रमस्व द्विजश्रेष्ठ गृहीत्वेमां च कन्यकाम्
तू या कन्येला घेऊन, द्विजश्रेष्ठा, जगभर भटक.
ततस्तस्याः कुमार्या वै अनुरूपं गुणान्वितम् ६.८०.
मग त्या कुमारिकेसाठी योग्य आणि सद्गुणी वर शोधला.
एवमुक्तोऽथ विप्रः स तत्क्षणात्कन्यया सह
असं सांगितल्यावर, तो ब्राह्मण त्या कन्येसह ताबडतोब निघाला.
यंयं पश्यति विप्रः स कुमारं तरुणाकृतिम्
तो ब्राह्मण ज्या तरुणाकडे पाहायचा, तो देखणा आणि तरुण असायचा.
कस्यचिद्रूपमत्युग्रं न कुलं च सुनिर्मलम्
काहींचा चेहरा फारच कठोर होता, पण त्यांचं घराणं शुद्ध नव्हतं.