ब्रह्मणो दक्षिणांगुष्ठाद्दक्षः प्राचेतसोऽभवत्
ब्रह्मदेवाच्या उजव्या अंगठ्यापासून प्रचेतसांचा पुत्र दक्ष जन्माला आला.
तासां ज्येष्ठतमा साध्वी सतीनाम शुचिस्मिता ॥ बभूव कन्यका सर्वैर्गुणैर्युक्ताऽऽयतेक्षणा
त्यांच्या सर्व सद्गुणी कन्यांमध्ये, ज्येष्ठ आणि पवित्र हास्य असलेली, मोठ्या डोळ्यांची, सर्व गुणांनी युक्त अशी सती नावाची कन्या होती.
न देवी न च गंधर्वी नासुरी न च नागजा
ती ना देवी, ना गंधर्वी, ना असुरी, ना नागांची कन्या होती.
ततः पुण्यतमं क्षेत्रं कन्यादानस्य स क्षमम्
मग ते पुण्यवान क्षेत्र कन्यादानासाठी योग्य ठरले.
ततश्चोद्वाहयोग्यानि वसुनि विविधान्यपि
मग लग्नासाठी योग्य अशी अनेक प्रकारची संपत्ती आणली गेली.
अथ चैत्रस्य शुक्लस्य नक्षत्रे भगदैवते
नंतर चैत्र महिन्याच्या शुक्ल पक्षात, भग नावाच्या नक्षत्राखाली,
सर्वैः सुरगणैः सार्धं देवविष्णुपुरःसरैः ६.७७.
सर्व देवतांसह, विष्णू प्रमुख असताना,
सिद्धैः साध्यगणैर्भूतैः प्रेतैर्वैनायकैस्तथा
सिद्ध, साध्य, भूत, प्रेत आणि विनायक यांच्यासह,
एतस्मिन्नंतरे दक्षः संप्रहृष्टतनूरुहः
त्या वेळी दक्ष आनंदाने रोमांचित झाला होता,
वाद्यमानैर्महावाद्यैः सूतमागधबन्दिभिः
सुत, मागध आणि बंदी यांनी मोठ्या वाद्यांवर वाजवताना,
ततः सर्वे सुरास्तत्र स्वयं दक्षेण पूजिताः परिवार्याखिलां वेदिं मंडपांतरवर्तिनीम्
मग तिथे सर्व देवता, दक्षाने स्वतः सन्मानित केलेल्या, मंडपात असलेल्या संपूर्ण वेदीभोवती जमले.
ततः पितामहं प्राह दक्षः प्रीतिपुरःसरम्
मग दक्ष प्रेमाने पितामहाला म्हणाला,
स्वयमेव सुताऽस्माकं येन स्यात्सुभगा सती
आपली कन्या सती जिची इच्छा असेल त्याच्याशी स्वतःच भाग्यवती होवो.
बाढमित्येव सोऽप्युक्त्वा प्रहृष्टेनांतरात्मना
त्यावर त्यांनी 'तसेच होवो' असे आनंदाने उत्तर दिले,
संप्रदानक्रियां कृत्वा तत्रैव विधिपूर्वकम् मातॄणां पुरतो वेधाः सतीशाभ्यां यथोचितम्
मग तिथेच, विधिप्रमाणे, मातांचा साक्षीने, वेधांनी आणि सतीने योग्य रीतीने कन्यादान केले.
अथ वेदिं समासाद्य गृह्योक्तविधिनाऽखिलम्
नंतर वेदीजवळ जाऊन, गृहसंस्कारातील सर्व विधी पार पाडले.
यथायथा स रम्याणि वीक्षतेंऽगानि कौतुकात् ६.७७.
ती कुतूहलाने त्याची सुंदर अंगे एकेक करून पाहू लागली,
तेनैकं वदनं मुक्त्वा तस्या वस्त्रावगुंठितम्
तिच्या चेहऱ्यापैकी एकच भाग उघडा ठेवला, बाकी सर्व वस्त्राने झाकले होते.
न शंभोर्लज्जया वक्त्रं प्रत्यक्षं स व्यलोकयत्
शंभूंच्या लाजेखातर तिने त्यांच्याकडे थेट पाहिले नाही.
ततस्तद्दर्शनार्थाय स उपायं व्यलो कयत्
मग तिला पाहण्यासाठी त्याने एक उपाय शोधला.
आर्द्रेंधनानि भूरीणि क्षिप्त्वाक्षित्वा विभावसौ
त्याने अनेक ओले लाकडे अग्नीमध्ये टाकली आणि जाणीवपूर्वक ज्वाळा न फुलवता ठेवली.
एतस्मिन्नंतरे धूमः प्रादुर्भूतः समंततः
त्या वेळी सर्वत्र धूर पसरला.
ततो धूमाकुलेनेत्रे भगवांस्त्रिपु रान्तकः
मग त्रिपुरांचा नाश करणारे भगवान, ज्यांच्या डोळ्यांत धुरामुळे लालसरपणा आला होता,
ततो वस्त्रं समुत्क्षिप्य सतीवक्त्रं पितामहः
तेव्हा पितामहांनी वस्त्र उचलून ते सतीच्या चेहऱ्यावर धरले.
तस्य रेतः प्रचस्कन्द ततस्तद्वीक्षणाद्द्रुतम् ३८ ततश्च सिकतौघेना तत्क्षणात्पद्मसंभवः
त्यांचे वीर्य खाली पडले, आणि ते पाहताच पद्मसम्भवाने ते ताबडतोब वाळूच्या ढिगाऱ्याने झाकून टाकले.
अथ तद्भगवाञ्च्छंभुर्ज्ञात्वा दिव्येन चक्षुषा ६.७७.
मग भगवंत शंभू यांनी आपल्या दिव्य दृष्टीने हे सर्व जाणले.
किमेतद्विहितं पाप त्वया कर्म विगर्हितम्
"हे पापाचे आणि निंदनीय कृत्य तू का केलेस?"
त्वं वेत्सि शंकरेणैतत्कर्मजालं न विंदितम् यत्किञ्चित्त्रिषु लोकेषु जंगमं स्थावरं तथा
हे ब्रह्मा, तुला माहीत आहे की शंकरांना या सर्व कर्मांचे जाळे माहित नाही असे नाही; या तिन्ही लोकांत जे काही आहे, जसे जंगम किंवा स्थावर, सर्व त्यांना माहीत आहे.
तस्मात्स्पृश निजं शीर्षं ब्रह्मन्नेतदसंशयम् तावत्तत्र स्थितः साक्षात्तद्रूपो वृषवाहनः
म्हणून, हे ब्रह्मन्, शंका नको, स्वतःच्या डोक्याला स्पर्श कर; तिथे वृषध्वज स्वतः त्या रूपात उभा होता.
ततो लज्जापरीतांगः स्थितश्चाधोमुखो द्विजाः
मग लाजेने ग्रासलेला तो, डोके खाली घालून, तिथे उभा राहिला, हे द्विजांनो.