वर्षासु च जलाहारा भूत्वा सा विष कन्यका ६.६२.
पावसाळ्यात ती विषकन्या फक्त पाणी पिऊन राहिली.
एवमाराधयंत्याश्च तस्या देवीं गिरेः सुताम्
अशा प्रकारे तिने गिरिसुतेला भक्तीभावाने पूजले.
मुखं वलिभिराक्रान्तं पलितैरंकितं शिरः
तिच्या चेहऱ्यावर सुरकुत्या उमटल्या होत्या आणि केस पांढरे झाले होते.
कस्यचित्त्वथ कालस्य तत्परीक्षार्थमेव सा
काही काळानंतर, तिची परीक्षा घेण्यासाठी,
सुधावदातं सूर्याभं कैलासशिखरोपमम्
ती सुधेसारखी उजळ, सूर्यासारखी तेजस्वी आणि कैलास शिखरासारखी दिसली.
समास्थाय वृता स्त्रीभिर्देवानां सर्वतो दिशम्
ती अनेक स्त्रियांनी वेढलेली, देवांच्या सर्व दिशांना तोंड करून बसली.
पांडुरेणातपत्रेण ध्रियमाणेन मूर्धनि
तिच्या डोक्यावर पांढऱ्या रंगाचा छत्र धरला होता.
गन्धर्वैर्गीयमानासीत्ततः प्रोवाच सादरम्
गंधर्व गाणे गात असताना, तिने आदराने बोलायला सुरुवात केली.
अनेन तपसा तुष्टा पुष्कलेन तवाधुना त्रैलोक्येऽपि स्वयं प्राप्ता दयां कृत्वा तवोपरि
तुझ्या या मोठ्या तपामुळे मी तृप्त झाले असून, तिन्ही लोकांतून स्वतः दयाळूपणे तुझ्याकडे आले आहे.
त्वया महत्तपस्तप्तं ध्यायंत्या हरवल्लभाम् ६.६२.
तू हराच्या प्रियेला ध्यान करत मोठे तप केले आहेस.
नमस्कृत्वाऽथ तामूचे कृतांजलिपुटा स्थिता
नंतर तिने हात जोडून वाकून तिला नमस्कार केला आणि बोलली.
तथान्यासामपींद्राणि देवतानामसंशयम्
इतर देवतांच्या राण्याही नक्कीच असेच करतात.
अप्यहं नरकं रौद्रं प्रगच्छामींद्रवल्लभे
इंद्राची प्रिया, जरी मला भयंकर नरकात जावे लागले तरी चालेल.
अनादिमध्यपर्य्यन्ता ज्ञानैश्वर्यसम न्विता
ती अनादी, अमध्य, अनंत असून ज्ञान आणि ऐश्वर्याने युक्त आहे.
यामाराधयते विष्णुर्ब्रह्मा रुद्रश्च वासवः
विष्णू, ब्रह्मा, रुद्र आणि वासव तिची पूजा करतात.
यया व्याप्तमिदं सर्वं त्रैलोक्यं सचराचरम्
तीच या तिन्ही लोकांसह चराचर सृष्टीत सर्वत्र व्यापून आहे.
ममाज्ञां पालयन्ति स्म देवदानवपन्नगाः
माझ्या आज्ञेचे देव, दानव आणि सर्प यांनी कधी काळी पालन केले.
किंनरा गुह्का यक्षाः किं पुनर्मर्त्यधर्मिणः
किंनर, गुह्यक आणि यक्ष यांनीही तसेच केले—मग धर्माचा मार्ग पाळणाऱ्या माणसांनी तर नक्कीच करायला हवे.
तन्नूनं वज्रघातेन चूर्णयिष्यामि ते शिरः
म्हणून मी नक्कीच वज्राचा प्रहार करून तुझे डोके फोडीन.
धैर्यमालंब्य तां प्राह भूय एव सुरेश्वरीम् ६.६२.
धैर्य धरून त्याने पुन्हा देवतांची राणीला संबोधले.
यस्याः प्राप्तं त्वयैश्वर्यं परा तां तोषयाम्यहम्
जिच्यामुळे तुला हे सर्वश्रेष्ठ राज्य मिळाले, तिला मी संतुष्ट करण्याचा प्रयत्न करीन.
तथापि वधयोग्यां मां मन्यसे विक्षिपायुधम्
तरीही, शस्त्र धारण करणाऱ्या मला तू मारण्यास योग्य समजतोस.
तच्छुत्वा कुरु यच्छ्रेयो विचिन्त्य मनसा ततः मां निषूदयितुं शक्ताः पार्वत्यां शरणं गताम्
हे ऐकून, मनात जे योग्य वाटते ते विचार करून कर; कारण पार्वतीच्या आश्रयाला गेलेल्या मला तू नष्ट करू शकत नाहीस.
तस्माद्द्रुतं दिवं गच्छ मा त्वं कोपं वृथा कुरु
म्हणून, लवकरच स्वर्गात परत जा; तुझा राग व्यर्थ जाऊ देऊ नकोस.
चिन्तयामास तदिदं मरणे कृतनिश्चया
मरणाचा निश्चय करून तिने हे सर्व मनात विचार केले.
न प्रसीदति मे देवी यस्मात्पर्वतनंदिनी
कारण पर्वतराजाची कन्या, देवी, माझ्यावर प्रसन्न होत नाही.
तन्नूनं ज्वलनं दीप्तं सेवयिष्यामि सत्वरम्
म्हणून मी नक्कीच त्वरित प्रज्वलित अग्नीच्या जवळ जाईन.
दुग्धकुंदेन्दुसंकाशं संजातं सहसा वृषम्
अचानक, दूध, कुंद आणि चंद्रासारखा तेजस्वी बैल प्रकट झाला.
चतुर्भुजां प्रसन्नास्यां दिव्यरूपसमन्विताम्
तिने चार हातांची, प्रसन्न चेहऱ्याची आणि दिव्य रूपाने शोभणारी मूर्ती पाहिली.
ततः सम्यक्समालोक्य ज्ञात्वा तां पर्वतात्मजाम् ६.६२.
मग तिने नीट पाहून, तिला पर्वतराजाची कन्या आहे हे ओळखले.