सूत उवाच अन्यदेहांतरे ह्यासीच्चंडाली सा विगर्हिता
सूतमुनी म्हणाले: त्या स्त्रीला दुसऱ्या जन्मात लोकांनी तिरस्कार केला आणि ती चांडाळी म्हणून जन्माला आली.
अथ सा भ्रममाणाऽत्र क्षेत्रे प्राप्ता तृषार्दिता ६.६२.
नंतर ती त्या प्रदेशात भटकत असताना तिला तीव्र तहान लागली.
अथापश्यत्स्तोकजलां सा तत्र लघुकूपिकाम्
तेथे तिला एका छोट्या विहिरीत थोडेसे पाणी दिसले.
ततो दयां समाश्रित्य त्यक्त्वा स्नेहं सुतोद्भवम्
मायेवर आधार ठेवून तिने मुलांवरील आपुलकी सोडून दिली.
जलाभावे तथा सा च समस्तैर्बालकैः सह
पाणी नसल्यामुळे ती सर्व मुलांसह तिथेच राहिली.
ततो नृपगृहे जाता तत्प्रभावाद्द्विजोत्तमाः
त्या कृतीच्या प्रभावामुळे, तिला पुढच्या जन्मात राजाच्या घरी जन्म मिळाला, हे ब्राह्मणश्रेष्ठांनो.
स्वकुलोच्छेदनकरी सर्वं सूत ब्रवीहि नः
सूताजी, तिच्या कुळाचा नाश कशामुळे झाला ते सर्व आम्हाला सांगा.
देवतायतने दृष्टा गौरी हेममयी शुभा
देवतांच्या मंदिरात तिने सुवर्णमयी, शुभ गौरीचे दर्शन घेतले.
ततस्तां विजने प्राप्य गत्वा देशांतरं मुदा तावदन्वेषमाणास्तां संप्राप्ता नृपसेवकाः
नंतर तिथे एकटी असताना ती आनंदाने दुसऱ्या प्रदेशात गेली; तोपर्यंत राजाचे सेवक तिला शोधत होते आणि त्यांनी तिला सापडले.
अथ ते तां समालोक्य भर्त्सयित्वा मुहुर्मुहुः
तेव्हा त्या सेवकांनी तिला पुन्हा पुन्हा ओरडले.
ततः सुवर्णमादाय त्यक्त्वा तां रुधिरप्लुताम्
मग त्यांनी ते सुवर्ण घेतले आणि रक्ताने माखलेली तिला तिथेच सोडून दिले.
यत्तया पार्वती स्पृष्टा ततो वै खण्डशः कृता ६.६२.
कारण तिने पार्वतीला स्पर्श केला होता, म्हणून तिला तुकडे तुकडे करण्यात आले.
समुद्रप्रतिमं चारु पद्मिनीखंडमंडितम्
समुद्रासारखे सुंदर, कमळांच्या गटांनी सजलेले ते ठिकाण होते.
सेवितं बहुभिर्हंसैर्बकैश्चक्रैः समंततः
तेथे अनेक हंस, बगळे आणि चक्रवाक पक्षी सर्वत्र वावरत असत.
प्रासादं तत्समीपस्थं साधु दृष्टिमनोहरम्
त्या जवळ एक भव्य आणि मनमोहक राजवाडा होता.
ततस्तत्र तपस्तेपे गौरीं संस्थाप्य भक्तितः
तेथे तिने भक्तीभावाने गौरीची स्थापना करून तपस्या केली.
प्रातः स्नात्वा तु हेमंते गौरीं संपूज्य भक्तितः
हिवाळ्यात सकाळी स्नान करून, तिने भक्तीपूर्वक गौरीची पूजा केली.
ततश्च शिशिरे प्राप्ते सायं प्रातः समाहिता
नंतर हिवाळा येताच, ती सकाळ-संध्याकाळ एकाग्र राहू लागली.
वसंते नृत्यगीतैश्च तोषयामास पार्वतीम्
वसंत ऋतूमध्ये तिने नृत्य आणि गाण्याने पार्वतीला आनंद दिला.
पञ्चाग्निसाधका ग्रीष्मे फलाहारं तपस्विनी
उन्हाळ्यात ती तापस्विनी फळ खाऊनच पंचाग्नि साधना करत होती.
वर्षासु च जलाहारा भूत्वा सा विष कन्यका ६.६२.
पावसाळ्यात ती विषकन्या फक्त पाणी पिऊन राहिली.
एवमाराधयंत्याश्च तस्या देवीं गिरेः सुताम्
अशा प्रकारे तिने गिरिसुतेला भक्तीभावाने पूजले.
मुखं वलिभिराक्रान्तं पलितैरंकितं शिरः
तिच्या चेहऱ्यावर सुरकुत्या उमटल्या होत्या आणि केस पांढरे झाले होते.
कस्यचित्त्वथ कालस्य तत्परीक्षार्थमेव सा
काही काळानंतर, तिची परीक्षा घेण्यासाठी,
सुधावदातं सूर्याभं कैलासशिखरोपमम्
ती सुधेसारखी उजळ, सूर्यासारखी तेजस्वी आणि कैलास शिखरासारखी दिसली.
समास्थाय वृता स्त्रीभिर्देवानां सर्वतो दिशम्
ती अनेक स्त्रियांनी वेढलेली, देवांच्या सर्व दिशांना तोंड करून बसली.
पांडुरेणातपत्रेण ध्रियमाणेन मूर्धनि
तिच्या डोक्यावर पांढऱ्या रंगाचा छत्र धरला होता.
गन्धर्वैर्गीयमानासीत्ततः प्रोवाच सादरम्
गंधर्व गाणे गात असताना, तिने आदराने बोलायला सुरुवात केली.
अनेन तपसा तुष्टा पुष्कलेन तवाधुना त्रैलोक्येऽपि स्वयं प्राप्ता दयां कृत्वा तवोपरि
तुझ्या या मोठ्या तपामुळे मी तृप्त झाले असून, तिन्ही लोकांतून स्वतः दयाळूपणे तुझ्याकडे आले आहे.
त्वया महत्तपस्तप्तं ध्यायंत्या हरवल्लभाम् ६.६२.
तू हराच्या प्रियेला ध्यान करत मोठे तप केले आहेस.