येनैव यद्यथा पूर्वं कृतं कर्म शुभाशुभम्
पूर्वी ज्याने जसं आणि जे काही चांगलं किंवा वाईट केलं असेल—
यथा धेनुसहस्रेषु वत्सो विन्दति मातरम्
जसं हजार गायींमध्ये वासरू आपल्या आईला शोधून काढतं—
अन्यदेहकृतं कर्म न कश्चित्पुरुषो भुवि ६.६१.
या पृथ्वीवर कोणताही माणूस दुसऱ्या देहाने केलेल्या कर्माचं फळ भोगत नाही.
अन्यथा शास्त्रगर्भिण्या धिया धीरो महीयते
नाहीतर, शास्त्रांनी भरलेल्या बुद्धीमुळे ज्ञानी माणसाचा सन्मान केला जातो.
स्वकृतान्युपतिष्ठंति सुखदुःखानि देहिनाम्
स्वतः केलेली सुखदुःखं देहधारकाला आपोआप मिळतात.
सुशीघ्रमभिधावन्तं निजं कर्मानुधावति
माणूस कितीही वेगाने पळला, तरी त्याचं स्वतःचं कर्म त्याचा पाठलाग करतं.
यथा छायातपौ नित्यं सुसंबद्धौ परस्परम्
जसं सावली आणि ऊन नेहमी एकमेकांशी घट्ट जोडलेले असतात—
येन यत्रोपभोक्तव्यं सुखं वा दुःखमेव वा
कोणाला, कुठे, जे सुख किंवा दुःख भोगायचं आहे—
प्रमाणं कर्मभूतानां सुखदुःखोपपादने
कर्माचं प्रमाणच सुखदुःख निर्माण होण्याचं कारण असतं.
तैलक्षये यथा दीपो निर्वाणमधिगच्छति
जसं तेल संपलं की दिवा विझून जातो—
न मन्त्रा न तपो दानं न तीर्थं न च संयमः
मंत्र, तप, दान, तीर्थ किंवा संयम यांपैकी काहीही—
अन्नपानानि जीर्यंति यत्र भक्ष्यं च भक्षितम् ६.६१.
अन्नपाणी जुने होते आणि जे काही खाल्लं जातं ते तिथेच संपतं.
तस्मात्कर्मकृतं सर्वं देहिनामत्र जायते
म्हणून सर्व देहधारी जीवांना इथे जे काही अनुभवायला येतं, ते त्यांच्या केलेल्या कर्मांमुळेच होतं.
अरक्षितं तिष्ठति दैवरक्षितं सुरक्षितं दैवहतं विनश्यति
जे काही कोणाच्या राखणीत नाही, ते तसंच राहतं; ज्याचं नशीब राखण करतं, ते सुरक्षित राहतं; आणि ज्याचं नशीब नाश करतं, ते नष्ट होतं.
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे श्रीहाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये विषकन्यकोत्पत्तिवर्णनंनामैकषष्टितमोऽध्यायः
अशा प्रकारे श्रीस्कांद महापुराणाच्या एक्याऐंशी हजार श्लोकांच्या संहितेतील सहाव्या नागरखंडातील श्रीहाटकेश्वर क्षेत्राच्या महात्म्यात 'विषकन्येचा उत्पत्तीवर्णन' नावाचा एकसष्टावा अध्याय संपला.
नात्यजत्तां तथोक्तोऽपि दैवज्ञैर्विषकन्यकाम्
ज्योतिषांनी जरी सांगितलं तरी, त्याने विषकन्येला सोडली नाही.
शर्मणष्ठीवनं यस्मात्तया स्वपितुराहितम्
कारण तिच्या वडिलांनी सांगितल्याप्रमाणे, तिच्यामुळेच शर्मणाचा नाश झाला.
एतस्मिन्नंतरे तस्य शत्रवः पृथिवीपतेः ॥ सर्वतः पीडयामास राष्ट्रं क्रोधसमन्विताः
इतक्यात त्या राजाचे शत्रू रागाने भरून, सर्व बाजूंनी राज्याला त्रास देऊ लागले.
अथा सौ पार्थिवः क्रुद्धः स्वसैन्यपरिवारितः
मग तो राजा रागावून, आपल्या सैन्यासह निघाला.
ततः संप्राप्य ताञ्छत्रूंश्चकार स महाहवम्
नंतर त्या शत्रूंपर्यंत पोहोचून, त्याने मोठं युद्ध केलं.
ततश्च दशमे प्राप्ते शत्रुभिः स महीपतिः
दहाव्या दिवशी त्या राजाला शत्रूंनी हरवलं.
ततस्तस्य नरेन्द्रस्य हतशेषाश्च ये नराः
मग त्या राजाच्या सैन्यातले जे काही वाचलेले लोक होते,
तेपि शत्रुगणाः सर्वे संप्रहृष्टा जिगीषवः
ते सगळे शत्रू आनंदित होऊन विजयासाठी उत्सुक झाले.
एतस्मिन्नंतरे पौराः सर्वे शोकपरायणाः
इतक्यात सर्व नगरवासी दुःखाने भरून गेले.
अस्या दोषेण पापाया मृतश्च स महीपतिः ६.६२.
या पापी स्त्रीच्या दोषामुळे तो राजा सुद्धा मरण पावला.
तस्मादद्यापि पापैषा वध्यतामाशु कन्यका
म्हणून आजही या पापी कन्येला ताबडतोब मारावं.
वैराग्यं परमं गत्वा निंदां चक्रे तथात्मनः
तीनं अत्युच्च वैराग्य मिळवून स्वतःवर निंदा केली.
अथ दृष्टं तया क्षेत्रं हाटकेश्वरजं महत्
मग तिने हाटकेश्वराचं महान क्षेत्र पाहिलं.
अथ तस्याः स्मृतिर्जाता पूर्वजन्मसमुद्भवा
मग तिला पूर्वजन्माची आठवण आली.
तत्प्रभावादहं जाता सुपुण्ये नृपमंदिरे
त्या पुण्याच्या प्रभावामुळे मी राजाच्या महालात जन्म घेतला.