ततश्च स्वपुरं प्राप्तः संप्रहृष्टतनूरुहः
नंतर तो आनंदाने अंगावर रोमांच येत आपल्या नगरात परतला.
ततस्तं तेजसा हीनं दुर्गंधेन समावृतम्
मग त्याच्यातील तेज हरपलेले आणि अंगाला वाईट वास भरलेला पाहून—
दृष्ट्वा ते मंत्रिणस्तस्य पुत्र पौत्रास्तथा परे
त्याचे मंत्री, मुले, नातवंडे आणि इतरांनी त्याला पाहिले—
ऊचुश्च पार्थिवश्रेष्ठ न त्वमर्हसि संगमम् ६.५३.
आणि म्हणाले, 'राजाधिराज, तुम्ही आमच्यात मिसळू नका.'
तस्माद्वसिष्ठमाहूय प्रायश्चित्तं समाचर
म्हणून वसिष्ठ ऋषींना बोलवा आणि प्रायश्चित्त करा.
ततः स पार्थिवस्तूर्णं वसिष्ठं मुनिपुंगवम्
मग तो राजा लवकरच वसिष्ठ या श्रेष्ठ ऋषीकडे गेला.
तव प्रसादतो विप्र स हतो राक्षसो मया
'ब्राह्मण, तुमच्या कृपेने मी त्या राक्षसाचा वध केला.'
मम गात्रात्सुदुर्गंधः समुद्गच्छति सर्वतः
'माझ्या अंगातून सर्व बाजूंनी भयंकर वास येतो आहे.'
तत्किमेतद्द्विजश्रेष्ठ तेजो हानिरतीव मे
'हे द्विजश्रेष्ठ, हे काय आहे? माझे तेज खूपच कमी झाले आहे.'
ब्राह्मणा बहवो ध्वस्तास्तथा विध्वंसिता मखाः
'खूप ब्राह्मण मारले गेले, आणि यज्ञही नष्ट झाले.'
येन निर्मुक्तपापोऽहं राज्यं प्राप्नोमि चात्मनः
ज्याच्या कृपेने मी पापमुक्त झालो आणि माझं स्वतःचं राज्य मिळवलं.
निर्ममो निरहंकारस्ततः सिद्धिमवाप्स्यसि
माझेपण आणि अहंकार सोडल्यावरच तुला खरी सिद्धी मिळेल.
ततः स पार्थिवश्रेष्ठः संयतात्मा जितेंद्रियः
मग तो राजांचा श्रेष्ठ, मनावर आणि इंद्रियांवर ताबा असलेला राजा,
न नश्यति स दुर्गंधो न च तेजः प्रवर्धते ६.५३.
तो नष्ट होत नाही, त्याच्याकडून वाईट वास जातो आणि त्याचं तेज कमी होत नाही.
ततः संभ्रममाणश्च कदाचि द्द्विजसत्तमाः
मग कधी कधी काळजीने ग्रासलेला, हे श्रेष्ठ द्विजांनो,
सुश्रांतः क्षुत्पिपासार्तो निशीथे तमसावृते
खूप थकलेला, उपासमारीने आणि तहानेने त्रस्त, अंधारलेल्या मध्यरात्रीत,
कृच्छ्रात्ततो विनिष्क्रांतस्तीर्थात्तस्मान्महीपतिः
मोठ्या कष्टाने तो राजा त्या तीर्थातून बाहेर आला.
दुर्गंधेन परित्यक्तं सोद्यमं लघुतां गतम्
वाईट वासामुळे सोडून दिलेलं, प्रयत्नपूर्वक हलकं झालेलं होतं.
एतस्मिन्नेव काले तु वागुवाचाशरीरिणी
त्याच वेळी, एक देहहीन आवाज मोठ्याने बोलला:
विमुक्तोऽसि महाराज सांप्रतं पूर्वपातकैः
राजाधिराज, आता तू पूर्वीच्या पापांपासून मुक्त झाला आहेस.
अत्र संनिहितो नित्यं भ्रूणरूपेण शंकरः
इथे नेहमी भ्रूणरूपाने शंकर कायम वास करतो.
यदा प्रपतितं लिंगं देवदेवस्य शूलिनः
जेव्हा त्रिशूळधारी देवाधिदेवाचं लिंग खाली पडलं,
लज्जितेन स्ववासार्थं महद्दुःखयुतेन च
लाजून, स्वतःच्या स्थानासाठी आणि मोठ्या दुःखाने भरून,
सर्वपापहरा तेन गर्तेयं पृथि वीपते ६.५३.
त्यामुळे, हे पृथ्वीच्या राजांनो, ही खड्डी सर्व पापं दूर करते.
सोऽपि पार्थिवशार्दूलः प्रहृष्टः स्वपुरं ययौ
तो राजसिंह आनंदाने आपल्या नगरात परत गेला.
ततस्तं पापनिर्मुक्तं तेजसा भास्करोपमम्
मग तो पापमुक्त होऊन सूर्यासारख्या तेजाने चमकू लागला.
सोऽपि ब्राह्मणशार्दूलो वसिष्ठस्तं महीपतिम्
त्या ब्राह्मणसिंह वसिष्ठाने त्या राजाला पाहिलं,
दिष्ट्या मुक्तोसि राजेंद्र पापाद्ब्रह्मवधोद्भवात्
राजाधिराज, सुदैवाने तू ब्रह्महत्या या पापातून मुक्त झाला आहेस.
तस्मात्कीर्तय भूपाल कस्मिंस्तीर्थे समागतः
म्हणून, राजन, जेव्हा तू कोणत्याही पवित्र ठिकाणी एकत्र येतोस, तेव्हा तिथे ही कथा सांग.
ततः स कथयामास भ्रूणगर्तासमुद्भवम्
मग त्याने भ्रूणगर्तेचा उगम सांगितला.