शारदस्येव मेघस्य गर्जितं तव निष्फलम्
तुझा गर्जना शरद ऋतूतील मेघाच्या गडगडाटासारखा निष्फळ आहे.
एवमुक्त्वा समादाय ततो वृक्षं स पार्थिवः
असं म्हणून, त्या राजाने लगेच एक झाड उचललं.
सोऽपि वृक्षं समुत्पाट्य क्रोधसंरक्तलोचनः ६.५३.
तोही रागाने डोळे लाल करून एक झाड उपटून घेतला.
एवं द्वावपि तौ शूरौ वृक्षयुद्धं महाबलौ
अशा प्रकारे दोन्ही बलवान वीर झाडांनी लढू लागले.
कृतवन्तौ वने तत्र बहुवृक्षक्षयावहम्
त्या जंगलात त्यांनी अनेक झाडांचा नाश केला.
अथ तं श्रांतमालोक्य कूरबुद्धिं महीपतिः
मग त्याला थकलेला आणि मन गोंधळलेला पाहून राजा—
ततश्चास्फोटयामास भूमौ कोपसमन्वितः
तेव्हा रागाने भरून त्याने जमिनीवर जोरात मारले.
तस्मिंस्तु निहते शूरे राक्षसे स महीपतिः
त्या शूर राक्षसाचा वध झाल्यावर राजा—
ततस्ते राक्षसाः शेषाः समंतात्तं महीपतिम्
मग उरलेले राक्षस सर्व बाजूंनी त्या राजाभोवती जमले.
ततस्तानपि भूपालो जघान प्रहसन्निव
राजाने हसत हसत त्यांनाही मारले.
ततश्च स्वपुरं प्राप्तः संप्रहृष्टतनूरुहः
नंतर तो आनंदाने अंगावर रोमांच येत आपल्या नगरात परतला.
ततस्तं तेजसा हीनं दुर्गंधेन समावृतम्
मग त्याच्यातील तेज हरपलेले आणि अंगाला वाईट वास भरलेला पाहून—
दृष्ट्वा ते मंत्रिणस्तस्य पुत्र पौत्रास्तथा परे
त्याचे मंत्री, मुले, नातवंडे आणि इतरांनी त्याला पाहिले—
ऊचुश्च पार्थिवश्रेष्ठ न त्वमर्हसि संगमम् ६.५३.
आणि म्हणाले, 'राजाधिराज, तुम्ही आमच्यात मिसळू नका.'
तस्माद्वसिष्ठमाहूय प्रायश्चित्तं समाचर
म्हणून वसिष्ठ ऋषींना बोलवा आणि प्रायश्चित्त करा.
ततः स पार्थिवस्तूर्णं वसिष्ठं मुनिपुंगवम्
मग तो राजा लवकरच वसिष्ठ या श्रेष्ठ ऋषीकडे गेला.
तव प्रसादतो विप्र स हतो राक्षसो मया
'ब्राह्मण, तुमच्या कृपेने मी त्या राक्षसाचा वध केला.'
मम गात्रात्सुदुर्गंधः समुद्गच्छति सर्वतः
'माझ्या अंगातून सर्व बाजूंनी भयंकर वास येतो आहे.'
तत्किमेतद्द्विजश्रेष्ठ तेजो हानिरतीव मे
'हे द्विजश्रेष्ठ, हे काय आहे? माझे तेज खूपच कमी झाले आहे.'
ब्राह्मणा बहवो ध्वस्तास्तथा विध्वंसिता मखाः
'खूप ब्राह्मण मारले गेले, आणि यज्ञही नष्ट झाले.'
येन निर्मुक्तपापोऽहं राज्यं प्राप्नोमि चात्मनः
ज्याच्या कृपेने मी पापमुक्त झालो आणि माझं स्वतःचं राज्य मिळवलं.
निर्ममो निरहंकारस्ततः सिद्धिमवाप्स्यसि
माझेपण आणि अहंकार सोडल्यावरच तुला खरी सिद्धी मिळेल.
ततः स पार्थिवश्रेष्ठः संयतात्मा जितेंद्रियः
मग तो राजांचा श्रेष्ठ, मनावर आणि इंद्रियांवर ताबा असलेला राजा,
न नश्यति स दुर्गंधो न च तेजः प्रवर्धते ६.५३.
तो नष्ट होत नाही, त्याच्याकडून वाईट वास जातो आणि त्याचं तेज कमी होत नाही.
ततः संभ्रममाणश्च कदाचि द्द्विजसत्तमाः
मग कधी कधी काळजीने ग्रासलेला, हे श्रेष्ठ द्विजांनो,
सुश्रांतः क्षुत्पिपासार्तो निशीथे तमसावृते
खूप थकलेला, उपासमारीने आणि तहानेने त्रस्त, अंधारलेल्या मध्यरात्रीत,
कृच्छ्रात्ततो विनिष्क्रांतस्तीर्थात्तस्मान्महीपतिः
मोठ्या कष्टाने तो राजा त्या तीर्थातून बाहेर आला.
दुर्गंधेन परित्यक्तं सोद्यमं लघुतां गतम्
वाईट वासामुळे सोडून दिलेलं, प्रयत्नपूर्वक हलकं झालेलं होतं.
एतस्मिन्नेव काले तु वागुवाचाशरीरिणी
त्याच वेळी, एक देहहीन आवाज मोठ्याने बोलला:
विमुक्तोऽसि महाराज सांप्रतं पूर्वपातकैः
राजाधिराज, आता तू पूर्वीच्या पापांपासून मुक्त झाला आहेस.