ज्ञात्वा दत्तं वृथा शापं तस्य भूमिपतेस्तदा
राजाला दिलेला शाप व्यर्थ गेला हे लक्षात आल्यावर—
उवाच व्यर्थः शापोऽयं तव दत्तो मया नृप
त्याने म्हटले, 'राजा, मी तुला दिलेला हा शाप निष्फळ आहे.'
तस्मात्त्वं राक्षसो भूत्वा कञ्चित्कालं नृपो त्तम ६.५३.
म्हणूनच, हे श्रेष्ठ राजा, काही काळासाठी तू राक्षस होशील.
यदा त्वं क्रूरबुद्धिं तं राक्षसं निहनिष्यसि
जेव्हा तू त्या क्रूर बुद्धीच्या राक्षसाचा वध करशील—
ऊर्ध्वकेशो महाकायः कृष्णदन्तो भया नकः
त्याचे केस ताठ उभे, शरीर मोठे, दात काळे, आणि रूप भयावह असेल—
ततो जघान विप्रेन्द्रान्राक्षसं भावमाश्रितः
मग राक्षसभाव धारण करून त्याने श्रेष्ठ ब्राह्मणांचा वध केला.
कस्यचित्त्वथ कालस्य क्रूर बुद्धिः स राक्षसः
काही काळानंतर, तो क्रूर मनाचा राक्षस—
भ्रातुर्वधकृतं वैरं स्मरमाणस्ततः परम्
आपल्या भावाच्या वधामुळे निर्माण झालेलं वैर आठवत—
ततस्तं वेष्टयित्वापि समंताद्राक्षसो नृपम्
मग त्या राक्षसाने राजाला सर्व बाजूंनी वेढून घट्ट पकडलं.
त्वया यो निहतोऽस्माकं ज्येष्ठो भ्राता सुदुर्मते
'दुष्ट बुद्धीच्या, तू आमच्या मोठ्या भावाचा वध केला आहेस,' असे त्याने म्हटले.
शारदस्येव मेघस्य गर्जितं तव निष्फलम्
तुझा गर्जना शरद ऋतूतील मेघाच्या गडगडाटासारखा निष्फळ आहे.
एवमुक्त्वा समादाय ततो वृक्षं स पार्थिवः
असं म्हणून, त्या राजाने लगेच एक झाड उचललं.
सोऽपि वृक्षं समुत्पाट्य क्रोधसंरक्तलोचनः ६.५३.
तोही रागाने डोळे लाल करून एक झाड उपटून घेतला.
एवं द्वावपि तौ शूरौ वृक्षयुद्धं महाबलौ
अशा प्रकारे दोन्ही बलवान वीर झाडांनी लढू लागले.
कृतवन्तौ वने तत्र बहुवृक्षक्षयावहम्
त्या जंगलात त्यांनी अनेक झाडांचा नाश केला.
अथ तं श्रांतमालोक्य कूरबुद्धिं महीपतिः
मग त्याला थकलेला आणि मन गोंधळलेला पाहून राजा—
ततश्चास्फोटयामास भूमौ कोपसमन्वितः
तेव्हा रागाने भरून त्याने जमिनीवर जोरात मारले.
तस्मिंस्तु निहते शूरे राक्षसे स महीपतिः
त्या शूर राक्षसाचा वध झाल्यावर राजा—
ततस्ते राक्षसाः शेषाः समंतात्तं महीपतिम्
मग उरलेले राक्षस सर्व बाजूंनी त्या राजाभोवती जमले.
ततस्तानपि भूपालो जघान प्रहसन्निव
राजाने हसत हसत त्यांनाही मारले.
ततश्च स्वपुरं प्राप्तः संप्रहृष्टतनूरुहः
नंतर तो आनंदाने अंगावर रोमांच येत आपल्या नगरात परतला.
ततस्तं तेजसा हीनं दुर्गंधेन समावृतम्
मग त्याच्यातील तेज हरपलेले आणि अंगाला वाईट वास भरलेला पाहून—
दृष्ट्वा ते मंत्रिणस्तस्य पुत्र पौत्रास्तथा परे
त्याचे मंत्री, मुले, नातवंडे आणि इतरांनी त्याला पाहिले—
ऊचुश्च पार्थिवश्रेष्ठ न त्वमर्हसि संगमम् ६.५३.
आणि म्हणाले, 'राजाधिराज, तुम्ही आमच्यात मिसळू नका.'
तस्माद्वसिष्ठमाहूय प्रायश्चित्तं समाचर
म्हणून वसिष्ठ ऋषींना बोलवा आणि प्रायश्चित्त करा.
ततः स पार्थिवस्तूर्णं वसिष्ठं मुनिपुंगवम्
मग तो राजा लवकरच वसिष्ठ या श्रेष्ठ ऋषीकडे गेला.
तव प्रसादतो विप्र स हतो राक्षसो मया
'ब्राह्मण, तुमच्या कृपेने मी त्या राक्षसाचा वध केला.'
मम गात्रात्सुदुर्गंधः समुद्गच्छति सर्वतः
'माझ्या अंगातून सर्व बाजूंनी भयंकर वास येतो आहे.'
तत्किमेतद्द्विजश्रेष्ठ तेजो हानिरतीव मे
'हे द्विजश्रेष्ठ, हे काय आहे? माझे तेज खूपच कमी झाले आहे.'
ब्राह्मणा बहवो ध्वस्तास्तथा विध्वंसिता मखाः
'खूप ब्राह्मण मारले गेले, आणि यज्ञही नष्ट झाले.'