यच्चान्यदपि तत्रैव क्षिप्यते सलिले शुभे
आणि तिथे त्या शुद्ध पाण्यात जे काही टाकलं जातं,
सर्वेषामेव दाशानां तस्य तोयस्य मज्जनात् जले प्रक्षालयेत्क्षिप्रं प्रयास्यंति सुशुक्लताम् ॥ 7.3.23.
त्या पाण्यात सर्व दासांचे कपडे बुडवले की ते पटकन स्वच्छ होतात आणि खूपच पांढरे दिसतात.
त्वयाऽत्र न भयं कार्यं गत्वा तातं निवारय
तुला इथे काही भीती बाळगायची गरज नाही; जाऊन वडिलांना थांबव.
जनकाय सुता तूर्णं ततोऽसौ तुष्टिमाप्तवान्
मुलीने लगेच वडिलांना सांगितलं आणि ते समाधानी झाले.
प्रातरुत्थाय तूर्णं स निर्झरं तमुपाद्रवत्
सकाळी लवकर उठून तो पटकन त्या धबधब्याकडे गेला.
तस्मिंस्तोयेतिशुक्लत्वं गतानि बहुलां ततः
त्या पाण्यात कपडे बुडवल्यावर बरेच कपडे पांढरे झाले.
अथासौ विस्मयाविष्टस्तानि चादाय सत्वरः
मग तो आश्चर्यचकित होऊन पटकन ते कपडे उचलले.
ततो विस्मयमापन्नः स राजा तत्र निर्झरे
राजाही आश्चर्याने त्या धबधब्याकडे गेला.
सर्वाणि शुक्लतां यांति विशिष्टानि भवंति च
तिथे सर्व कपडे पांढरे आणि उत्तम होतात.
त्यक्त्वा राज्यं स तत्रैव तपस्तेपे महीपतिः
राजाने आपलं राज्य सोडून तिथेच तपश्चर्या केली.
एकादश्यां नरस्तत्र यः श्राद्धं कुरुते नृप स्नानेनव विपापत्वं तत्क्षणादेव जायते
राजा, जो कोणी तिथे एकादशीला श्राद्ध करतो आणि केवळ स्नान करतो, त्याला त्या क्षणीच सर्व पापांपासून मुक्ती मिळते.
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे तृतीयेऽर्बुदखंडे शुक्लतीर्थमाहात्म्यवर्णनंनाम त्रयोविंशोऽध्यायः
अशा प्रकारे श्रीस्कांद महापुराणाच्या एक्याऐंशी हजार श्लोकांच्या संहितेतील सातव्या प्रभासखंडाच्या तिसऱ्या अर्बुदखंडातील 'शुक्लतीर्थ महात्म्य' या त्रेविसाव्या अध्यायाचा समाप्ती झाली.
देवी कात्यायनी यत्र शुंभदानवनाशिनी
जिथे देवी कात्यायनी, शुंभ दानवाचा नाश करणारी, वास करते.
शुंभोनाम महादैत्यः पुराऽऽसीत्पृथिवीतले
पूर्वी पृथ्वीवर शुंभ नावाचा एक मोठा दैत्य होता.
स शंकरवराद्दैत्यो देवदानवरक्षसाम्
त्या दैत्याने शंकराच्या वरामुळे देव, दानव आणि राक्षसांवर प्रभुत्व मिळवले.
ततो देवगणाः सर्वे गत्वाऽर्बुदमथाचलम् देवीमाराधयामासुर्व्यक्तरूपां सुरेश्वरीम्
मग सर्व देवगण अर्बुद पर्वतावर गेले आणि प्रकट स्वरूपातील, देवांची अधिष्ठात्री असलेल्या देवीची पूजा केली.
अथ तेषां प्रसन्ना सा दृष्टिगोचरमागता
मग देवी त्यांच्यावर प्रसन्न होऊन प्रत्यक्ष त्यांच्या समोर प्रकट झाली.
तं निषूदय कल्याणि सोवध्योन्यैः सदा रणे
कल्याणी, त्याचा नाश कर. तो नेहमी युद्धात दुसऱ्याच्या हातून मारला जाणारा आहे.
त्वया संरक्षिता देवि पुरा बाष्कलितो वयम्
देवी, पूर्वी बाष्कलाने आम्हाला जिंकले असताना तूच आम्हाला वाचवले होतेस.
स तया याचिते युद्धे ज्ञात्वा तां योषितं नृप
राजा, जेव्हा तिने त्याला युद्धासाठी आव्हान दिले, तेव्हा तो तिला स्त्री आहे हे जाणून होता.
जीवग्राहेण दुष्टेयं गृह्यतां परुषस्वना 7.3.24.
‘ही दुष्ट, कठोर आवाजाने बोलणारी, तिला जिवंत पकडा!’
अथ तस्य समादेशाद्दानवास्तां ततो द्रुतम्
मग त्याच्या आज्ञेने दानवांनी तिच्यावर झपाट्याने चाल केली.
ततोऽवलोकनाद्दैत्यास्तया ते भस्मसात्कृताः
मग तिच्या एका दृष्टिक्षेपाने ते सर्व दानव राख झाले.
अब्रवीत्तिष्ठतिष्ठेति खङ्गमुद्यम्य भीषणः
तो भीषण तलवार उगारून ओरडला, ‘थांब! थांब!’
अभवद्भस्मसात्सद्यः पतंग इव पावकम् भित्त्वा रसातलं जग्मुः पातालं भयसंयुताः
तो क्षणातच जणू पतंग जसा आगीत जळतो तसा राख झाला; भितीने उरलेले पाताळात पळून गेले.
ततो देवगणाः सर्वे तुष्टुवुस्तां सुरेश्वरीम्
मग सर्व देवगणांनी त्या देवीचे स्तुतीगीत गायले.
देव्युवाच तत्रैव पर्वते स्थास्ये ह्यर्बुदेऽहं सुरोत्तमाः
देवी म्हणाली: ‘सर्वश्रेष्ठ देवांनो, मी इथेच अर्बुद पर्वतावर राहीन.’
विना यज्ञैस्तथा दानैः स्वर्गः संकीर्णतां गतः
यज्ञ आणि दानांशिवाय स्वर्ग अपवित्र झाला आहे.
वयं त्वां तत्र द्रक्ष्यामः शुक्लाष्टम्यां सदा शुचेः
शुद्ध स्वरूप असलेल्या देवी, आम्ही नेहमी त्या ठिकाणी, शुक्ल पक्षातील अष्टमीला तुला पाहू.
सापि देवी गिरौ तत्र गत्वा चैवार्बुदे नृप ॥ 7.3.24.
राजन्, ती देवी त्या अर्बुद नावाच्या डोंगरावर गेली.