एतस्मिन्नेव काले तु समस्तं धरणीतलम्
त्याच वेळी, संपूर्ण पृथ्वीचे पृष्ठभाग—
न कश्चिच्छयनं रात्रौ प्रकरोति मही तले
कोणीही रात्री पृथ्वीवर झोपत नसे.
रात्रौ स्वपंति ये केचिद्विश्वस्ता धर्मभाजनाः
जे काही लोक धर्मनिष्ठेने आणि विश्वासाने रात्री झोपत,
अथ देवगणाः सर्वे यज्ञभागविनाकृताः
तेव्हा सर्व देवगण यज्ञातील आपला हिस्सा गमावून बसले,
ततो गत्वा समुद्रांतं वधाय सुरविद्विषाम्
नंतर ते देवद्वेष्ट्यांचा नाश करण्यासाठी समुद्राच्या काठी गेले.
ततः समुद्रनाशाय मंत्रं चक्रुः सुदुःखिताः
मग ते फार दुःखी झाले आणि समुद्र नष्ट करण्यासाठी मंत्र तयार केला.
अगस्त्येन विना नैष शोषं यास्यति सागरः
अगस्त्यांशिवाय हा समुद्र कोरडा पडणार नाही.
चमत्कारपुरे क्षेत्रे स तिष्ठति च सन्मुनिः
चमत्कारपूर या पवित्र क्षेत्रात तो महान ऋषी वास्तव्यास आहे.
एवं निश्चित्य ते सर्वे त्रिदशास्तस्य चाश्रमम्
अशा प्रकारे ठरवून, सर्व देव त्या ऋषीच्या आश्रमाकडे गेले.
सोऽपि सर्वान्समालोक्य संप्राप्तान्सुरसत्तमान् ६.३५.
तोही, आलेल्या त्या सर्व श्रेष्ठ देवांना पाहून,
प्रोवाच प्रांजलिर्वाक्यं हर्ष गद्गदया गिरा
आनंदाने गदगदलेल्या आवाजात, हात जोडून त्यांना म्हणाला.
चमत्कारपुरं क्षेत्रमेतन्मेध्यमपि स्थितम्
हे चमत्कारपूर क्षेत्रही पवित्र आणि शुद्ध आहे.
तस्माद्वदत यत्कृत्यं मया संसिद्ध्यतेऽधुना
म्हणून, मला सांगा, आता मी कोणते कार्य करावे?
ते समुद्रं समाश्रित्य निघ्नंति शुभकारिणः
ते समुद्रात आसरा घेऊन, शुभकर्म करणाऱ्यांचा नाश करत आहेत.
शुभे नाशमनुप्राप्ते ध्रुवं नाशो दिवौकसाम्
शुभांचा नाश झाला की, देवांचाही नाश निश्चितच होईल.
येन ते गोचरं प्राप्ता दृष्टेर्दानवसत्तमाः
कोणामुळे हे श्रेष्ठ दानव तुमच्या नजरेत आले?
अगस्त्य उवाच अहं संवत्सरस्यांते शोषयिष्यामि सागरम्
अगस्त्य म्हणाला: वर्षाच्या शेवटी मी समुद्र कोरडा घालीन.
तस्माद्व्रजत हर्म्याणि यूयं याति हि वत्सरम्
म्हणून, तुम्ही सर्वजण परत आपल्या राजवाड्यांत जा; एक वर्ष जाईल.
ततो मया समं गत्वा शोषिते वरुणालये
मग माझ्यासोबत जाऊन, वरुणाचे निवासस्थान कोरडे झाल्यावर—
ततो देवगणाः सर्वे गताः स्वेस्वे निकेतने ६.३५.
मग सर्व देवगण आपल्या-आपल्या निवासस्थानी परतले.
ततः सर्वाणि पीठानि यानि संति धरातले
मग पृथ्वीवर जी सर्व पवित्र स्थाने आहेत—
अष्टम्यां च चतुर्दश्यां तेषु संपूज्य भक्तितः
अष्टमी आणि चतुर्दशीला त्या भक्तीभावाने पूजल्या जातात.
विद्यां विशोषिणीनाम समाराधयत द्विजः आकाशचारिणीं चैव देवतां श्रद्धया द्विजः
द्विजाने 'विशोषिणी' नावाची विद्या आणि आकाशात विहरणारी देवी श्रद्धेने पूजावी.
ततः संवत्सरस्यांते प्रसन्ना तस्य देवता
मग वर्षाच्या शेवटी ती देवी त्याच्यावर प्रसन्न झाली.
येन संशोषयाम्याशु समुद्रं देवि वाग्यतः
देवी, मी ज्या मंत्राच्या सामर्थ्याने शब्द उच्चारले, त्याने मी लगेच समुद्र वाळवीन.
सा तथेति प्रतिज्ञाय प्रविष्टा सत्वरं मुखे
तीने 'तसेच होईल' असे मान्य करून, ती झटपट त्याच्या तोंडात प्रवेशली.
एतस्मिन्नंतरे प्राप्ताः सर्वे देवाः सवासवाः
इतक्यात सर्व देव, इंद्रासह, तेथे आले.
ततः संप्रस्थितो विप्रो देवैः सर्वैः समाहितः
नंतर तो ऋषी, मन एकाग्र करून, सर्व देवांसह निघाला.
अथ गत्वा समुद्रांतं स्तूयमानो दिवालयैः
समुद्राच्या काठी गेल्यावर, स्वर्गवासी त्याचे स्तुती करू लागले.
एषोऽहं सागरं सद्यः शोषयिष्यामि सांप्रतम् ६.३५.
आता मी हा पाण्याने भरलेला समुद्र लगेच वाळवीन.