ततः प्रोवाच मां हृष्टः स नरः प्रश्रयान्वितः
मग तो मनुष्य आनंदाने आणि नम्रतेने मला म्हणाला—
अहमासं पुरा विप्र चमत्कारपुरोत्तमे
पूर्वी, ब्राह्मण, मी चमत्कारपूर या श्रेष्ठ नगरीत होतो.
कस्यचित्त्वथ कालस्य तत्र यात्रा व्यजायत
काही काळानंतर तिथे एक यात्रा निघाली.
अथ तत्र समायाता मुनयः संशितव्रताः
मग तिथे कठोर व्रत पाळणारे ऋषी आले.
शैवाः पाशुपताश्चैव तथा कापालिकाश्च ये ६.२९.
शिवभक्त, पाशुपत, आणि कापालिक असे सर्व जण—
एकाहारा निराहारा वायुभक्षास्तथापरे
कोणी दिवसातून एकदाच अन्न घेत, कोणी उपवास करत, तर काही फक्त वाऱ्यावर जगत.
तेऽभिवन्द्य यथान्यायं देवदेवं महेश्वरम्
त्यांनी योग्य रीतीने देवांचा देव महेश्वराला वंदन केले.
राजर्षीणां पुराणानां देवेन्द्राणां च हर्षिताः
जसे पूर्वीचे राजर्षी आणि देवेंद्र आनंदले, तसेच हेही आनंदले.
एवं महोत्सवे तत्र वर्तमाने महोदये
अशा प्रकारे, त्या ठिकाणी मोठ्या समृद्धीचा उत्सव सुरू होता.
शिवदर्शनविद्वेषी तमसा संवृताशयः
शिवदर्शनाचा द्वेष करणारा, ज्याचे मन अंधकाराने भरले होते—
जलसर्पं समादाय सुदीर्घं भीषणाकृतिम्
त्याने एक लांब आणि भयंकर जलसर्प पकडला.
ततश्च क्षिप्तवांस्तत्र महाजनसमागमे
मग त्याने तो सर्प मोठ्या लोकसमूहात फेकून दिला.
तत्रासीत्तापसो नाम्ना सुप्रभः शंसितव्रतः ६.२९.
तिथे सुप्रभ नावाचा, कठोर व्रत पाळणारा एक तापस होता.
निष्कंपां सुदृढामृज्वीं नातिस्तब्धां न कुंचिताम्
तो अढळ, अत्यंत दृढ, सरळ, ना फार ताठ, ना वाकडा असा होता.
संपश्यन्नासिकाग्रं स्वं दिशश्चानवलोकयन्
आपल्या नाकाच्या टोकाकडे पाहत, कुठेही नजर न फिरवता बसतो.
आवर्तपंकजांतःस्थमष्टपत्र मधोमुखम्
कमळाच्या गाभ्यात, आठ पाकळ्यांच्या मध्यभागी, खाली तोंड करून बसतो.
पश्यन्पद्मासनस्थं च वैदनाथं महेश्वरम्
कमळासनावर बसलेल्या वैद्यनाथ महेश्वराचे दर्शन घेतो.
अनिंद्यं चाप्यभेद्यं च जरामरणवर्जितम्
जो दोषरहित आहे, ज्याला काहीही इजा होत नाही, ज्याला म्हातारपण आणि मृत्यू नाही.
अंगुष्ठतर्जनीयोगं कृत्वा हृदयसंगतम्
अंगठा आणि तर्जनी एकत्र करून, ते हृदयाजवळ ठेवतो.
वेष्टयामास भोगेन निश्चलस्य महात्मनः
त्या स्थिर आणि महान आत्म्याला आपल्या फण्याने वेढून घेतले.
श्रीवर्धनइतिख्यातो नानाशास्त्रकृतश्रमः ६.२९.
श्रीवर्धन नावाने प्रसिद्ध, अनेक शास्त्रांच्या अभ्यासाने थकलेला.
नातिदूरस्थितं मां च ज्ञात्वा तत्कर्मकारिणम्
मी फार दूर नाही, हे ओळखून, त्या कर्माचा करणारा म्हणून मला पाहिले.
स्फुरताधरयुग्मेन बाष्पगद्गदया गिरा
कंपणाऱ्या ओठांनी आणि अश्रूंनी भरलेल्या, अडखळत्या आवाजात.
निर्विकल्पेन चित्तेन यदि ध्यातो महेश्वरः ईदृक्कायो भवत्वाशु गुरुर्मे येन धर्षितः
जर महेश्वराचे एकाग्र मनाने ध्यान केले, तर ज्या देहाने माझ्या गुरूला त्रास झाला, तो देह मला लवकर मिळो.
अथाहं सर्पतां प्राप्तस्तत्क्षणादेव दारुणाम्
मग त्या क्षणीच मी कठोर सर्परूप धारण केले.
अथ गत्वा समाधेः स पर्यंतं संयतो मुनिः
मग तो संयमी ऋषी ध्यानाच्या शेवटी पोहोचला.
अथ सर्पाकृतिं मां च दुःखेन महतान्वितम् तटस्थं भयसंत्रस्तं तथा सर्वजनं तदा
मग मला सर्पाच्या रूपात, मोठ्या दुःखाने ग्रस्त, काठावर उभा, भीतीने थरथरताना आणि तिथल्या सर्व लोकांनाही घाबरलेले पाहिले.
शपता ब्राह्मणं दीनं नैष धर्मस्तपस्विनाम्
दीन ब्राह्मणाला शाप देत म्हणाला, 'हे तपस्व्यांचे वर्तन नाही.'
समो मानेऽपमाने च समलोष्टाश्मकांचनः
तो सन्मान आणि अपमान यांत सम आहे, माती, दगड आणि सोन्यातही सारखाच आहे.
तस्मादजानता वत्स शप्तोऽयं ब्राह्मणस्त्वया ६.२९.
म्हणून, मुला, तुला न कळता या ब्राह्मणाला शाप दिलास.