नित्यं प्रेषणकर्तॄणां यत्पापं मधुजीविनाम्
जे नेहमी दुसऱ्यांना कामाला पाठवतात आणि जे मध विकून उपजीविका करतात, त्यांना जे पाप लागते—
अदृष्टदेववक्त्राणां यत्पापं मत्स्यजीविनाम्
जे कधीही देवाचं मुख पाहिलं नाही आणि जे मासेमारी करून उपजीविका करतात, त्यांना जे पाप लागते—
विवादे पृच्छमानानां पक्षपातेन जल्पताम्
जे वादात विचारले असता पक्षपातीपणे बोलतात—
यत्पापं तु भवेत्तेषां निर्दयानां दुरात्मनाम्
अशा निर्दयी आणि दुष्ट मनाच्या लोकांना जे पाप लागते—
कन्याविक्रयकर्तृणां यत्पापं पापसंगिनाम्
जे कन्या विकतात आणि जे पापी लोकांशी संग करतात, त्यांना जे पाप लागते—
विद्याविक्रयकर्तॄणां यत्पापं समुदाहृतम् ६.२९.
जे विद्या विकतात, त्यांना जे पाप सांगितलं आहे—
एवं मया प्रतिज्ञाय कोपाविष्टेन सूतज
असा मी रागाने शपथ घेतली, सूतपुत्रा—
ततःप्रभृत्यहं भूमौ भ्रमामि लगुडायुधः
त्या वेळेपासून मी हातात काठी घेऊन पृथ्वीवर भटकत आहे—
मया कोपपरीतेन बहवः पन्नगा हताः
रागाने भरून मी अनेक साप मारले आहेत—
एकदाहं वनं प्राप्तो गहनं लगुडायुधः
एकदा मी काठी घेऊन दाट जंगलात गेलो—
ततोऽहं दंडमुद्यम्य कालदंडोपमं रुषा
तेव्हा मी रागाने, काळाच्या दंडासारखी काठी उचलली—
नापराध्यामि ते किंचिदहं ब्राह्मणसत्तम
हे श्रेष्ठ ब्राह्मण, मी तुझा काहीही अपराध केलेला नाही—
ततो मया स संप्रोक्तः कोपात्सलिलपन्नगः मम भार्या प्रिया पूर्वं सर्पेणासीद्विनाशिता
मग मी त्या पाण्यात राहणाऱ्या सापाला रागाने सांगितलं, 'पूर्वी माझी प्रिय पत्नी सापामुळे नष्ट झाली होती.'
ततोऽहं तेन वैरेण सूदयामि महो रगान् हत्वा दंडप्रहारेण तस्मादिष्टतमं स्मर
त्या वैरामुळे मी मोठे साप मारतो; काठीने प्रहार करून, तुझ्या सर्वात प्रिय असलेल्या सापाचा आठवण ठेव.
ततः स मां पुनः प्राह भयेन महतावृतः
तेव्हा तो मोठ्या भीतीने पुन्हा मला बोलला—
अन्ये ते पन्नगा विप्र ये दशंतीह मानवान् ६.२९.
इथे अजूनही असे साप आहेत, ब्राह्मण, जे माणसांना दंश करतात—
एवं प्रजल्पमानोऽपि स दंडेन मया हतः
तो असे बोलत असतानाच, मी माझ्या काठीने त्याला ठार केले.
अथासौ लगुडस्पर्शात्तत्क्षणादेव पन्नगः
मग, काठीचा स्पर्श होताच त्या क्षणीच तो सर्प—
तदाश्चर्यं समालोक्य ततोऽहं विस्मयान्वितः
ते अद्भुत दृश्य पाहून मी आश्चर्यचकित झालो.
को भवान्किमिदं रूपं कृतं सर्पमयं विभो
तुम्ही कोण? हे सर्पाचे रूप का घेतले आहे, प्रभो?
ततः प्रोवाच मां हृष्टः स नरः प्रश्रयान्वितः
मग तो मनुष्य आनंदाने आणि नम्रतेने मला म्हणाला—
अहमासं पुरा विप्र चमत्कारपुरोत्तमे
पूर्वी, ब्राह्मण, मी चमत्कारपूर या श्रेष्ठ नगरीत होतो.
कस्यचित्त्वथ कालस्य तत्र यात्रा व्यजायत
काही काळानंतर तिथे एक यात्रा निघाली.
अथ तत्र समायाता मुनयः संशितव्रताः
मग तिथे कठोर व्रत पाळणारे ऋषी आले.
शैवाः पाशुपताश्चैव तथा कापालिकाश्च ये ६.२९.
शिवभक्त, पाशुपत, आणि कापालिक असे सर्व जण—
एकाहारा निराहारा वायुभक्षास्तथापरे
कोणी दिवसातून एकदाच अन्न घेत, कोणी उपवास करत, तर काही फक्त वाऱ्यावर जगत.
तेऽभिवन्द्य यथान्यायं देवदेवं महेश्वरम्
त्यांनी योग्य रीतीने देवांचा देव महेश्वराला वंदन केले.
राजर्षीणां पुराणानां देवेन्द्राणां च हर्षिताः
जसे पूर्वीचे राजर्षी आणि देवेंद्र आनंदले, तसेच हेही आनंदले.
एवं महोत्सवे तत्र वर्तमाने महोदये
अशा प्रकारे, त्या ठिकाणी मोठ्या समृद्धीचा उत्सव सुरू होता.
शिवदर्शनविद्वेषी तमसा संवृताशयः
शिवदर्शनाचा द्वेष करणारा, ज्याचे मन अंधकाराने भरले होते—