स तं शिशुं समालोक्य नखाग्रान्मूर्द्धजावधिम्
त्याने त्या मुलाकडे नखांच्या टोकापासून डोक्याच्या शेंड्यापर्यंत पाहिले.
मृकंडोऽपि समालोक्य ज्ञानिनं सस्मिताननम्
मृकंडूनेही त्या ज्ञानी, मंद स्मित असलेल्या चेहऱ्याकडे पाहिले.
सुचिरं विस्मयाविष्टस्ततोऽभूः सस्मिताननः ॥ ६.२१.
आश्चर्याने भारावून जाऊन, तोही बराच वेळ हसऱ्या चेहऱ्याने राहिला.
ततश्च कथयामास हास्यकारणमेव हि
मग त्याने हसण्याचे कारण सांगायला सुरुवात केली.
गात्रस्थानि भवेत्सत्यं तैः पुमानजरामरः
हे चिन्ह शरीरावर खरेच असतील, तर मनुष्य कधीही म्हातारा किंवा मरण पावणार नाही.
अस्य भावि पुनश्चाऽस्माद्दिवसान्निधनं शिशोः
पण या मुलाला, आजच्या दिवसापासूनच पुन्हा मृत्यू येणार आहे.
एवं ज्ञात्वा द्विजश्रेष्ठ कुरुष्वाऽस्य हितं च यत्
हे जाणून, श्रेष्ठ ब्राह्मण, त्याच्या भल्यासाठी जे काही शक्य आहे ते कर.
एवमुक्त्वा स विप्रेंद्रो जगामाऽभीप्सितां दिशम्
असे म्हणून, तो श्रेष्ठ ब्राह्मण ज्या दिशेला जायचे होते तिकडे निघून गेला.
अकालेऽपि कुमारस्य किंचिद्ध्यात्वा निजे हृदि
अयोग्य वेळीसुद्धा, त्या मुलाचा विचार थोडा मनात ठेवून,
यं कं चिद्वीक्षसे पुत्र भ्रममाणं द्विजोत्तमम्
मुला, जो कोणी ब्राह्मण तुला कुठेही भटकताना दिसेल,
एवं तस्य व्रतस्थस्य षण्मासा दिवसैस्त्रिभिः
त्या व्रतस्थ मुलासाठी, तीन दिवसांत सहा महिने संपले.
तान्दृष्ट्वा स मुनीन्सर्वान्नमश्चक्रे मुनेः सुतः ६.२१.
सर्व ऋषी दिसल्यावर, त्या ऋषीपुत्राने त्यांना वंदन केले.
अथ तं बालभावेन कौतुकाद्ब्रह्मचारिणः
मग, कुतूहलाने, ब्रह्मचारी मुलांनी त्याच्या बालस्वरूपाकडे जाऊन पाहिले.
सर्वैरेष शिशुः प्रोक्तो दीर्घा युरिति सादरम्
सर्वांनी आदराने म्हटले, 'हा मुलगा दीर्घायुषी आहे.'
तन्न युक्तं भवेदीदृगस्माकं वचनं द्विजाः
अशी गोष्ट आपण ब्राह्मणांनी सांगणे योग्य नाही.
ततो मिथः समालोच्य सर्वे ते मुनिपुंगवाः
मग सर्व श्रेष्ठ ऋषींनी एकमेकांशी चर्चा केली.
तस्मात्तस्य पुरो नीत्वा बालोऽयं क्षीणजीवितः
म्हणून त्याला समोर आणून, त्यांनी सांगितले, 'या मुलाचे आयुष्य आता संपत आले आहे.'
ततस्तु ते समादाय सत्वरं ब्रह्मचारिणम्
मग त्यांनी तो ब्रह्मचारी मुलगा पटकन सोबत घेतला.
ततः प्रणम्य तं देवं वेदोक्तैः स्तवनैर्द्विजाः
त्यावेळी त्या देवाला वंदन करून, त्या द्विजांनी वेदांमधील स्तोत्रांनी त्याची स्तुती केली.
तेषामनंतरं सोऽपि नमश्चक्रे पितामहम्
त्यांच्या नंतर, त्यानेही पितामह ब्रह्माला वंदन केले.
अथोवाच मुनीन्सर्वान्विश्रांतान्पद्मयोनिजः
मग कमळातून जन्मलेल्या ब्रह्माने सर्व विश्रांत झालेल्या ऋषींना संबोधून सांगितले.
प्रोच्यतां चापि यत्कृत्यं युष्माकं क्रियतेऽधुना ६.२१.
आता सांगा, तुमचे कोणते कार्य सध्या चालू आहे.
तीर्थयात्राप्रसंगेन भ्रममाणा महीतलम् ः। चमत्कारपुराभ्याशे वयं प्राप्ताः पितामह
तीरथयात्रेच्या निमित्ताने आम्ही पृथ्वीवर फिरत असताना, पितामहा, आम्ही त्या अद्भुत नगरीजवळ आलो.
तत्रानेन वयं देव बालकेनाऽभिवादिताः
तेथे, हे देव, या मुलाने आम्हाला नमस्कार केला.
एतस्य तु पुनः शेषमायुषो दिवसत्र यम्
पण या मुलाच्या उरलेल्या आयुष्याबद्दल—
ततश्चैनं समादाय वयं प्राप्तास्तवांतिकम्
मग त्याला सोबत घेऊन आम्ही तुझ्या समोर आलो.
तस्माद्यथा वयं सत्या भवता सह पद्मज
म्हणून, आम्ही सत्यप्रिय असल्याने, तुझ्यासह, हे कमळजन्मा—
प्रोवाच प्रहसन्वाक्यं समादाय च बालकम्
त्याने हसत हसत बोलले आणि त्या मुलाला जवळ घेतले.
मत्प्रसादादयं बालोजरामृत्युवि वर्जितः
माझ्या कृपेने हा मुलगा आता वृद्धत्व आणि मृत्यूपासून मुक्त झाला आहे.
तस्मात्प्राग्धरणीपृष्ठं व्रजध्वं मुनिसत्तमाः
म्हणून, हे श्रेष्ठ मुनींनो, आता पृथ्वीवर परत जा.