निवासमकरोत्तस्मिन्क्षेत्रे पुण्यतमे चिरम् अन्य स्याऽन्यस्य वृक्षस्य मदाहंकारवर्जितः
तो त्या पवित्र क्षेत्रात, कोणत्याही दुसऱ्या माणसाकडे किंवा झाडाकडे गर्व न ठेवता, बऱ्याच काळ राहिला.
ततः कतिपयाहस्य भ्रममाणो महीपतिः 6.11.
काही दिवसांनी, तो राजा पुन्हा भटकू लागला.
अस्ति कश्चिदुपायोऽत्र दैवो वा मानुषोऽपि वा
इथे काही उपाय आहे का, दैवी असो किंवा मानवी?
अथवा वित्थ नो यूयं त्यक्ष्यामीह कलेवरम्
किंवा, तुम्हाला माहीत नसेल तर, मी इथेच हे शरीर सोडून देईन.
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा सर्वे ते द्विजसत्तमाः
त्याची ती वचने ऐकून, सर्व श्रेष्ठ ब्राह्मणांनी—
अस्ति पार्थिवशार्दूल स्थानादस्माददूरतः
राजांमध्ये वाघासारख्या, या जागेपासून फार दूर नाही—
ये नरा व्याधिना ग्रस्ताः काणाश्चांधास्तथा जडाः
जे लोक आजारी आहेत, तसेच लंगडे, आंधळे आणि मंदबुद्धी—
तेऽपि चैत्रस्य कृष्णादौ स्नातास्तत्राकृताशनाः
ते सुद्धा चैत्र महिन्याच्या कृष्ण पक्षाच्या सुरूवातीला तिथे स्नान करून, उपवास करून—
अस्माभिः शतशो दृष्टा द्वादशार्कसमप्रभाः 6.11.
आम्ही तिथे शेकडो लोक पाहिले, जे बारा सूर्यांसारखे तेजस्वी दिसत होते.
राजोवाच शंखतीर्थं कथं ज्ञेयं मया ब्राह्मणसत्तमाः
राजा म्हणाला: श्रेष्ठ ब्राह्मणहो, शंखतीर्थ मी कसे ओळखावे?
शांडिल्यस्य मुनेः पुत्रस्तपोवीर्यसमन्वितः
शांडिल्य ऋषींचा पुत्र, तपश्चर्येच्या सामर्थ्याने युक्त—
अथ तस्यानुजो जज्ञे शंखाख्यो धर्मशास्त्रवित्
मग त्याचा लहान भाऊ जन्माला आला, त्याचे नाव शंख होते, तो धर्मशास्त्राचा जाणकार होता.
कस्यचित्त्वथ कालस्य लिखितस्याऽऽश्रमं ययौ
काही काळानंतर, लिखित आश्रमात गेला.
स शून्यमाश्रमं प्राप्य लिखितस्य महात्मनः
तो महान आत्मा लिखित याचा रिकामा आश्रम गाठला.
भक्षयामास भूरीणि पक्वानि मधुराणि च
त्याने अनेक पिकलेली आणि गोड फळे खाल्ली.
स गृहीतफलं दृष्ट्वा शंखं प्रोवाच कोपतः
त्याच्या हातात फळ पाहून, तो रागाने शंखाला म्हणाला.
अदत्तानि मया पाप फलानि हृतवानसि
माझ्याकडून न दिलेली फळे तू घेतलीस, पापी आहेस.
फलानि प्रगृहीतानि विजनेऽत्र तवाश्रमे
या एकांत आश्रमात, इथली फळे तू उचललीस.
तस्मात्कुरु यथार्हं मे निग्रहं चौर्यसंभवम् ॥। इह लोकः परश्चैव येन मे स्यात्सुखावहः ॥ 6.11.
म्हणून, चोरी केल्याबद्दल मला योग्य अशी शिक्षा दे, म्हणजे या जगात आणि पुढच्या जन्मात मला सुख मिळेल.
ततः स हस्तमादाय हस्ते शंखस्य तत्क्षणात्
तेव्हा त्याने शंखाचा हात आपल्या हातात घेतला.
छिन्नहस्तोऽपि शंखस्तु तपश्चक्रे सुदारुणम्
हात छाटला तरी शंखाने कठोर तप केला.
ततस्तुष्टो महादेवस्तस्य कालेन केन चित्
काही काळाने महादेव त्याच्यावर प्रसन्न झाले.
वरं गृहाण मत्तस्त्वं मनसा समभीप्सितम्
माझ्याकडून तुला मनात हवे ते वर माग.
स्यातां मे तादृशौ हस्तौ भूयोऽपि सुरसत्तम
माझे हात पुन्हा तसेच व्हावेत, हे देवा.
तथेदं मम नामांकं तीर्थं स्यात्सुरसत्तम
आणि या तीर्थाला माझे नाव असावे, हेही असो.
हीनांगो वाधिकांगो वा व्याधिना ग्रस्त एव च
कोणाचा एखादा अवयव नसला, जास्त असला किंवा आजाराने त्रस्त असला,
अद्यप्रभृति विप्रेन्द्र देहिनां पापनाशनम्
आजपासून, हे श्रेष्ठ ब्राह्मण, हे तीर्थ देहधारकांचे पाप नष्ट करील.
हीनांगो वाधिकांगो वा योऽत्र स्नानं करिष्यति सुवर्णांगः स तेजस्वी भविष्यति न संशयः
इथे जो कोणी अपूर्ण किंवा जास्त अवयव असलेला स्नान करील, तो सुवर्णांग आणि तेजस्वी होईल—यात शंका नाही.
सकामो यदि विप्रेंद्र ध्यायमानः सुरूपताम् 6.11.
हे श्रेष्ठ ब्राह्मण, जर कोणी इच्छेने आणि सुंदर रूपाचा ध्यान करत इथे स्नान केले,
अत्र श्राद्धे कृते ब्रह्मंश्चतुर्दश्यां निशाकरे
इथे जर पौर्णिमेच्या चौदाव्या दिवशी श्राद्ध केले,