हाटकेश्वरजे क्षेत्रे सर्वव्याधिविनाशकम्
हाटकेश्वर क्षेत्रात, जे सर्व रोगांचा नाश करते,
तत्राऽसौ स्नानमात्रेण तत्क्षणात्पार्थिवोतमः
तेथे फक्त स्नान केल्यावर तो श्रेष्ठ राजा त्या क्षणी बरा झाला.
ऋषय ऊचुः चमत्कारः कथं राजा मुक्तः कुष्ठेन सूतज
ऋषींनी विचारले: सूतपुत्रा, चमत्कार राजा कुष्ठरोगातून कसा मुक्त झाला?
कतमे ब्राह्मणास्ते वै शंखतीर्थं प्रदर्शितम्
कोणत्या ब्राह्मणांनी त्याला शंखतीर्थ दाखवले?
कतमं शंखतीर्थं तत्कस्मिन्स्थाने व्यवस्थितम्
ते शंखतीर्थ कोणते आणि ते कुठे आहे?
सर्वपापहरां विप्राश्चमत्कारनृपोद्भवाम्
ब्राह्मणहो, सर्व पापे दूर करणारे आणि चमत्कार राजाने सांगितलेले ते शंखतीर्थ आम्हाला सांगा.
स भ्रांतः सर्वतीर्थानि प्रभासाद्यानि कृत्स्नशः
तो सर्व तीर्थस्थळे, प्रभासपासून सुरू करून, फिरून फिरून पाहू लागला.
पृच्छमानो भिषग्मुख्यानौषधानि मुहुर्मुहुः
तो वारंवार उत्तम वैद्यांना औषधांबद्दल विचारत राहिला.
न लेभे किंचिदिष्टं वा स मंत्रं भेषजं च वा
त्याला हवी ती काहीही गोष्ट मिळाली नाही, ना मंत्र, ना औषध.
ततश्च पार्थिवश्रेष्ठो वैराग्यं परमं गतः
मग तो श्रेष्ठ राजा अत्युच्च वैराग्याला पोहोचला.
निवासमकरोत्तस्मिन्क्षेत्रे पुण्यतमे चिरम् अन्य स्याऽन्यस्य वृक्षस्य मदाहंकारवर्जितः
तो त्या पवित्र क्षेत्रात, कोणत्याही दुसऱ्या माणसाकडे किंवा झाडाकडे गर्व न ठेवता, बऱ्याच काळ राहिला.
ततः कतिपयाहस्य भ्रममाणो महीपतिः 6.11.
काही दिवसांनी, तो राजा पुन्हा भटकू लागला.
अस्ति कश्चिदुपायोऽत्र दैवो वा मानुषोऽपि वा
इथे काही उपाय आहे का, दैवी असो किंवा मानवी?
अथवा वित्थ नो यूयं त्यक्ष्यामीह कलेवरम्
किंवा, तुम्हाला माहीत नसेल तर, मी इथेच हे शरीर सोडून देईन.
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा सर्वे ते द्विजसत्तमाः
त्याची ती वचने ऐकून, सर्व श्रेष्ठ ब्राह्मणांनी—
अस्ति पार्थिवशार्दूल स्थानादस्माददूरतः
राजांमध्ये वाघासारख्या, या जागेपासून फार दूर नाही—
ये नरा व्याधिना ग्रस्ताः काणाश्चांधास्तथा जडाः
जे लोक आजारी आहेत, तसेच लंगडे, आंधळे आणि मंदबुद्धी—
तेऽपि चैत्रस्य कृष्णादौ स्नातास्तत्राकृताशनाः
ते सुद्धा चैत्र महिन्याच्या कृष्ण पक्षाच्या सुरूवातीला तिथे स्नान करून, उपवास करून—
अस्माभिः शतशो दृष्टा द्वादशार्कसमप्रभाः 6.11.
आम्ही तिथे शेकडो लोक पाहिले, जे बारा सूर्यांसारखे तेजस्वी दिसत होते.
राजोवाच शंखतीर्थं कथं ज्ञेयं मया ब्राह्मणसत्तमाः
राजा म्हणाला: श्रेष्ठ ब्राह्मणहो, शंखतीर्थ मी कसे ओळखावे?
शांडिल्यस्य मुनेः पुत्रस्तपोवीर्यसमन्वितः
शांडिल्य ऋषींचा पुत्र, तपश्चर्येच्या सामर्थ्याने युक्त—
अथ तस्यानुजो जज्ञे शंखाख्यो धर्मशास्त्रवित्
मग त्याचा लहान भाऊ जन्माला आला, त्याचे नाव शंख होते, तो धर्मशास्त्राचा जाणकार होता.
कस्यचित्त्वथ कालस्य लिखितस्याऽऽश्रमं ययौ
काही काळानंतर, लिखित आश्रमात गेला.
स शून्यमाश्रमं प्राप्य लिखितस्य महात्मनः
तो महान आत्मा लिखित याचा रिकामा आश्रम गाठला.
भक्षयामास भूरीणि पक्वानि मधुराणि च
त्याने अनेक पिकलेली आणि गोड फळे खाल्ली.
स गृहीतफलं दृष्ट्वा शंखं प्रोवाच कोपतः
त्याच्या हातात फळ पाहून, तो रागाने शंखाला म्हणाला.
अदत्तानि मया पाप फलानि हृतवानसि
माझ्याकडून न दिलेली फळे तू घेतलीस, पापी आहेस.
फलानि प्रगृहीतानि विजनेऽत्र तवाश्रमे
या एकांत आश्रमात, इथली फळे तू उचललीस.
तस्मात्कुरु यथार्हं मे निग्रहं चौर्यसंभवम् ॥। इह लोकः परश्चैव येन मे स्यात्सुखावहः ॥ 6.11.
म्हणून, चोरी केल्याबद्दल मला योग्य अशी शिक्षा दे, म्हणजे या जगात आणि पुढच्या जन्मात मला सुख मिळेल.
ततः स हस्तमादाय हस्ते शंखस्य तत्क्षणात्
तेव्हा त्याने शंखाचा हात आपल्या हातात घेतला.