वर्षास्वाकाशस्थायी स हेमन्ते सलिलाश्रयः
पावसाळ्यात तो आकाशात राहिला आणि हिवाळ्यात पाण्यात गेला.
एवं तस्य व्रतस्थस्य जग्मुर्वर्षशतानि च
अशा प्रकारे व्रत पाळणाऱ्याची अनेक शकें वर्षं गेली.
चक्रुश्च सततं मंत्रं तद्विनाशाय केवलम्
आणि त्याच्या नाशासाठी ते नेहमी एक मंत्र म्हणत राहिले.
अथाब्रवीत्स्वयं विष्णुश्चिरं निश्चित्य चेतसा ॥ वधोपायं समालोक्य वृत्रस्य प्रमुदान्वितः । ६.८.
मग विष्णूने मनात खोल विचार करून, वृताचा वध करण्याचा उपाय पाहून आनंदाने बोलला.
तच्छ्रुत्वा कुरु शीघ्रं त्वमुपायो नास्ति कश्चन
हे ऐकून तू लगेच कृती कर, दुसरा कोणताही उपाय नाही.
अवध्यः सर्वशस्त्राणां स कृतः शूलपाणिना
शूळधारीने त्याला सर्व शस्त्रांपासून अभेद्य केलं आहे.
गजस्य शरभस्याथ किं वान्यस्य वदस्व मे
मला सांग, तो हत्तीचा, शरभाचा, की अजून कुणाचा असावा?
मध्ये क्षामं तु पार्श्वाभ्यां स्थूलं रौद्रसमाकृति
मधून सडपातळ, बाजूंनी जाड, आणि अत्यंत भयंकर रूपाचा,
यस्यास्थिभिर्विधीयेत वजमेवंविधाकृति
ज्याच्या हाडांपासूनच असा वज्र तयार करता येईल.
द्विगुणं च तथा दीर्घः सरस्वत्यां कृताश्रमः
दुप्पट उंच आणि लांब, तो सरस्वतीवर तप करत होता.
तं गत्वा प्रार्थयाशु त्वं स्वान्यस्थीनि प्रदास्यति
तू लवकर त्याच्याकडे जाऊन विनंती कर, तो आपली हाडं तुला देईल.
ततः शक्रः सुरैः सार्धं गत्वा तस्य तदाश्रमम्
मग इंद्र देवतांसह त्या ऋषीच्या आश्रमात गेला.
स प्रणम्य सहस्राक्षं तथान्यानपि सन्मुनिः ६.८.
तो महान ऋषी इंद्र आणि इतर सर्वांना वंदन करून उभा राहिला.
ततः प्रोवाच हृष्टात्मा विनयावनतः स्थितः
मग आनंदी मनाने आणि नम्रपणे तो बोलू लागला.
दधीचिरुवाच किमर्थमागता देवाः कृत्यं चाशु निवेद्यताम्
दधीचि म्हणाला, "देवतांनो, तुम्ही कशासाठी आलात? काय करायचं आहे ते लवकर सांगा."
स वध्यो नहि शस्त्राणां सर्वेषां वरपुष्टितः
तो वरामुळे कोणत्याही शस्त्राने मारता येत नाही.
सोऽस्थिसंभववज्रस्य वध्यः स्यादब्रवीद्धरिः
पण विष्णू म्हणाला, "हाडांपासून तयार केलेल्या वज्राने त्याचा वध होऊ शकतो."
त्वां मुक्त्वा ब्राह्मणश्रेष्ठ तस्मादस्थीनि यच्छ नः
ब्राह्मणश्रेष्ठा, तुझ्याशिवाय दुसऱ्या कुणाकडेही आम्ही जाऊ शकत नाही, म्हणून आम्हाला तुझी हाडं दे.
कुरु कृत्यं द्विजश्रेष्ठ देवानामार्तिनाशनम्
द्विजश्रेष्ठा, देवतांचे दुःख दूर करणारे हे काम तू कर.
तच्छ्रुत्वा संप्रहृष्टात्मा दधीचिर्भगवान्मुनिः
हे ऐकून दधीचि ऋषींचे मन अत्यंत आनंदित झाले.
ततो देवाः प्रहृष्टास्ते गृहीत्वास्थीनि कृत्स्नशः
मग आनंदित देवतांनी त्याची सर्व हाडं घेतली.
अथ शक्रस्तदादाय नैमिषाभिमुखो ययौ
मग इंद्र ती हाडं घेऊन नैमिषारण्याकडे निघाला.
तत्र ध्यानस्थितं वृत्रं दूरस्थस्त्रिदशाधिपः ६.८.
तिथे देवांचा राजा लांबून ध्यानात मग्न असलेल्या वृत्राला पाहतो.
सोऽपि वजप्रहारेण भस्मसात्सम पद्यत
वज्राच्या प्रहाराने तोही राख झाला.
शक्रोऽपि भयसंत्रस्तो गत्वा सागरमध्यगम्
इंद्र घाबरून समुद्राच्या मधोमध गेला.
न जानाति हतं वृत्रं वज्रघातेन तेन तम्
त्याला कळलंच नाही की वज्राच्या प्रहाराने वृत्र मारला गेला आहे.
एतस्मिन्नंतरे देवाः संप्रहृष्टतनूरुहाः । सूत्रं विनिहतं दृष्ट्वा तुष्टुवुस्त्रिदशाधिपम्
दरम्यान, देवतांना जेव्हा वृत्राचा वध झालेला दिसला, तेव्हा त्यांना आनंद झाला आणि त्यांनी देवाधिदेवाची स्तुती केली.
न जानंति भयान्नष्टं तस्मिन्सागरपर्वते । अन्विष्य चिरकालेन कृच्छ्रात्संप्राप्य तं ततः
भीतीमुळे त्यांना कळलं नाही की तो समुद्राच्या पर्वतावर हरवला आहे; खूप शोधल्यानंतर, शेवटी ते त्याला तिथे सापडले.
वीक्षांचक्रुः समासीनं विषमे गिरिगह्वरे
त्यांनी पाहिलं की तो खडतर डोंगराच्या गुहेत बसलेला आहे.
गात्रदुर्गंधितासंगैः पूरयन्तं दिशो दश
त्याच्या अंगाला लागलेल्या वाईट वासामुळे दहा दिशांना दुर्गंधी पसरली होती.