तथा ख्यातिमसौ गंता यथा देवेन भाषितम्
जशी देवाने सांगितली, तशीच या जागेची कीर्ती पसरत जाईल.
अग्रवेदीसमाचारस्त्यक्ततीर्थप्रतिग्रहः ।। 4.2.98.
मुख्य वेदीवर योग्य आचरण म्हणजे तीर्थस्थानांतील दान स्वीकारणे सोडून देणे.
अदांभिकोऽक्रूरमनाः सदैवातिथिवल्लभः
तो कपट नसलेला, कोमल मनाचा आणि नेहमी पाहुण्यांना प्रिय असणारा आहे.
विषमेषु शरैस्तीव्रैः कारितस्त्वपदे पदम्
कठीण प्रसंगी, तीक्ष्ण बाणांनी छिन्न झाल्यावर, तू पायाशी पाऊल ठेवलेस.
तया च प्रेरितोऽपेयं पपौ चापि विमोहितः
तिच्या प्रेरणेने, त्याने जे पिण्यायोग्य नव्हते ते प्यायले आणि गोंधळून गेला.
वैष्णवान्धनिनो दृष्ट्वा क्षणं वैष्णववेषभृत्
जे विष्णूला बांधलेले आहेत, जरी एक क्षण वैष्णव वेष घालून दिसले—
शिवभक्तान्समालोक्य किंचिच्च परिदित्सुकान्
शिवभक्तांना पाहून, आणि जे थोडे द्यायची इच्छा बाळगतात—
शिखी चोपग्रहकरः सर्वेभ्योऽसत्प्रतिग्रही
शिखा असलेला, स्वीकार करण्याचा इशारा करून, सर्वांकडून अनुचित दान घेत होता.
एवं तस्य प्रवृत्तस्य कश्चित्पर्वतदेशतः
अशा प्रकारे त्याच्या वागणुकीत, पर्वत प्रदेशातील कोणी एक—
स्नात्वा स चक्रसरसि कथयिष्यति चेति वै
चक्रसरोवरात स्नान करून, तो सांगेल असे म्हटले आहे.
अस्ति कश्चित्प्रतिग्राही यस्मै दद्यामहं धनम् 4.2.98.
कोणी असा आहे का जो दान स्वीकारतो, ज्याला मी धन द्यावे?
उद्दिष्ट उपविष्टोसौ यो जपेद्ध्यानमुद्रया
जो नेमून दिला गेला आहे आणि बसला आहे, जो ध्यानमुद्रेने जप करतो—
इति तेषां वचः श्रुत्वा स गत्वा तत्समीपतः
त्यांच्या शब्द ऐकून, तो तिथे गेला आणि त्यांच्या जवळ गेला.
मामुद्धर महाविप्र तीर्थं मे सफलीकुरु
"माझी मदत कर, महाब्राह्मण, माझं तीर्थयात्रा सफल कर."
अथाक्षमालिकां कर्णे कृत्वा ध्यानं विसृज्य च
मग त्याने आपली माळ कानाला लावली आणि ध्यान सोडून दिलं.
तस्य संज्ञां स वै बुद्ध्वा प्रोवाचाति प्रहृष्टवत्
त्याचा हेतू ओळखून, तो अत्यंत आनंदाने बोलला.
इति तद्वचनं श्रुत्वा त्यक्त्वा मौनमुवाच ह
ती वाक्यं ऐकून त्याने मौन सोडलं आणि बोलू लागला.
परं तेऽनुग्रहार्थं तु करिष्यामि प्रतिग्रहम्
"तुझ्या मोठ्या कल्याणासाठी मी हे दान स्वीकारतो."
यावदस्त्यखिलं वित्तं तन्मध्ये न्यस्य कस्यचित्
"इथे जितकं धन आहे, ते सगळं इतरांच्या मध्ये ठेवतो—"
तावत्तुभ्यं प्रदास्यामि विश्वेशस्त्वं यतो मम
"तितकं मी तुला देईन, कारण तू माझा सर्वांचा स्वामी आहेस."
ये वसंतीह विश्वेश राजधान्यां द्विजोत्तम 4.2.98.
"हे सर्वांच्या स्वामी, या राजधानीत जे राहतात, हे श्रेष्ठ ब्राह्मण—"
परोद्धरणशीला ये ये परेच्छाप्रपूरकाः
"जे इतरांना वाचवतात, जे इतरांची इच्छा पूर्ण करतात—"
इति तद्वचनं श्रुत्वा प्रहृष्टेंद्रियमानसः
ती वाक्यं ऐकून त्याचे मन आणि इंद्रिये आनंदित झाली.
विश्वेशः प्रीयतां चेति प्रोच्य यातो यथागतः
"सर्वांच्या स्वामी समाधानी होवोत," असं म्हणून तो जसा आला तसा निघून गेला.
बहिर्निर्गतमात्रस्तु बहुभिः परिभूयते
बाहेर पडताच त्याचा अनेकांनी अपमान केला.
असावेव हि चांडालः सर्वलोकबहिष्कृतः
तो खरंच चांडाळ होता, सर्व लोकांनी वर्जित केलेला.
स च तद्भयतो गेहात्काकभीतदिवांधवत्
भीतीने तो घरातून कावळ्यांना घाबरलेल्या आंधळ्यासारखा पळून गेला.
स एकदा संप्रधार्य गृहिण्या लोकदूषितः
एकदा विचार करत असताना, त्याची पत्नी आणि लोकांनी त्याला टाकून दिलं.
मध्ये मार्गं स गच्छन्वै लक्षितस्तु सकांचनः
रस्त्याने जात असताना, तो मध्येच सोन्याचं दागिनं घेऊन जाताना दिसला.
नीत्वा ते तमरण्यानीं तस्कराः सपरिच्छदम् 4.2.98.
मग चोरांनी आपल्यासह त्याला जंगलात नेलं.