श्रुत्वेति वाक्यं जगदीशितुश्च प्रोवाच विष्णुर्वरदं महेशम्
जगाचा स्वामी असे म्हणताच, विष्णूंनी वर देणाऱ्या महेशाला उत्तर दिले.
श्रुत्वेति वाक्यं मधुसूदनस्य जगाद तुष्टो नितरां पुरारिः 4.2.98.
मधुसूदनाचे शब्द ऐकून, नगरांचा संहार करणारा प्रसन्न होऊन बोलला.
आदावनाराध्य भवंतमत्र यो मां भजिष्यत्यपि भक्तियुक्तः
इथे जो कोणी आधी तुझी पूजा न करता, भक्तीने माझी पूजा करील—
सर्वत्र सौख्यं मम मुक्तिमंडपे संतिष्ठमानस्य भवेदिहाच्युत
मुक्तीच्या सभागृहात उभा असलेल्या त्या भक्ताला, अच्युत, सर्वत्र सुख लाभो.
निमेषमात्रं स्थिरचित्तवृत्तयस्तिष्ठंति ये दक्षिणमंडपेत्र मे
ज्यांच्या मनाचा स्थैर्य एक क्षण जरी माझ्या दक्षिण मंडपात टिकतो, त्यांना मी विशेष मानतो.
संस्नाय ये चक्रसरस्यगाधे समस्ततीर्थैक शिरोविभूषणे
जे लोक चक्राच्या खोल सरोवरात स्नान करतात, जे सर्व तीर्थांमध्ये श्रेष्ठ मानले जाते—
स्मरंति ये मामपवर्गमंडपे किंचिद्यथाशक्ति ददत्यपि स्वम्
जे लोक मुक्तीच्या मंडपात माझे स्मरण करतात आणि आपल्या शक्तीनुसार थोडे जरी काही अर्पण करतात—
उपेंद्रतप्तानि तपांसि तैश्चिरं स्नाता हि ते चाखिलतीर्थसार्थकैः
जे उपेंद्राच्या तपाने तापलेले तप करतात आणि सर्व तीर्थांच्या सोबतीने दीर्घकाळ स्नान करतात—
तीर्थानि संतीह पदेपदे हरे तुला क्व तेषां मणिकर्णिकायाः
हरीच्या मार्गावर प्रत्येक पावलावर तीर्थे सापडतात; पण त्यात मणिकर्णिकेची तुलना कुठे आहे?
कैवल्यमंडपस्यास्य भविष्ये द्वापरे हरे
या मुक्तीच्या मंडपात द्वापरयुगात हे अस्तित्वात राहील, हे हरी.
तथा ख्यातिमसौ गंता यथा देवेन भाषितम्
जशी देवाने सांगितली, तशीच या जागेची कीर्ती पसरत जाईल.
अग्रवेदीसमाचारस्त्यक्ततीर्थप्रतिग्रहः ।। 4.2.98.
मुख्य वेदीवर योग्य आचरण म्हणजे तीर्थस्थानांतील दान स्वीकारणे सोडून देणे.
अदांभिकोऽक्रूरमनाः सदैवातिथिवल्लभः
तो कपट नसलेला, कोमल मनाचा आणि नेहमी पाहुण्यांना प्रिय असणारा आहे.
विषमेषु शरैस्तीव्रैः कारितस्त्वपदे पदम्
कठीण प्रसंगी, तीक्ष्ण बाणांनी छिन्न झाल्यावर, तू पायाशी पाऊल ठेवलेस.
तया च प्रेरितोऽपेयं पपौ चापि विमोहितः
तिच्या प्रेरणेने, त्याने जे पिण्यायोग्य नव्हते ते प्यायले आणि गोंधळून गेला.
वैष्णवान्धनिनो दृष्ट्वा क्षणं वैष्णववेषभृत्
जे विष्णूला बांधलेले आहेत, जरी एक क्षण वैष्णव वेष घालून दिसले—
शिवभक्तान्समालोक्य किंचिच्च परिदित्सुकान्
शिवभक्तांना पाहून, आणि जे थोडे द्यायची इच्छा बाळगतात—
शिखी चोपग्रहकरः सर्वेभ्योऽसत्प्रतिग्रही
शिखा असलेला, स्वीकार करण्याचा इशारा करून, सर्वांकडून अनुचित दान घेत होता.
एवं तस्य प्रवृत्तस्य कश्चित्पर्वतदेशतः
अशा प्रकारे त्याच्या वागणुकीत, पर्वत प्रदेशातील कोणी एक—
स्नात्वा स चक्रसरसि कथयिष्यति चेति वै
चक्रसरोवरात स्नान करून, तो सांगेल असे म्हटले आहे.
अस्ति कश्चित्प्रतिग्राही यस्मै दद्यामहं धनम् 4.2.98.
कोणी असा आहे का जो दान स्वीकारतो, ज्याला मी धन द्यावे?
उद्दिष्ट उपविष्टोसौ यो जपेद्ध्यानमुद्रया
जो नेमून दिला गेला आहे आणि बसला आहे, जो ध्यानमुद्रेने जप करतो—
इति तेषां वचः श्रुत्वा स गत्वा तत्समीपतः
त्यांच्या शब्द ऐकून, तो तिथे गेला आणि त्यांच्या जवळ गेला.
मामुद्धर महाविप्र तीर्थं मे सफलीकुरु
"माझी मदत कर, महाब्राह्मण, माझं तीर्थयात्रा सफल कर."
अथाक्षमालिकां कर्णे कृत्वा ध्यानं विसृज्य च
मग त्याने आपली माळ कानाला लावली आणि ध्यान सोडून दिलं.
तस्य संज्ञां स वै बुद्ध्वा प्रोवाचाति प्रहृष्टवत्
त्याचा हेतू ओळखून, तो अत्यंत आनंदाने बोलला.
इति तद्वचनं श्रुत्वा त्यक्त्वा मौनमुवाच ह
ती वाक्यं ऐकून त्याने मौन सोडलं आणि बोलू लागला.
परं तेऽनुग्रहार्थं तु करिष्यामि प्रतिग्रहम्
"तुझ्या मोठ्या कल्याणासाठी मी हे दान स्वीकारतो."
यावदस्त्यखिलं वित्तं तन्मध्ये न्यस्य कस्यचित्
"इथे जितकं धन आहे, ते सगळं इतरांच्या मध्ये ठेवतो—"
तावत्तुभ्यं प्रदास्यामि विश्वेशस्त्वं यतो मम
"तितकं मी तुला देईन, कारण तू माझा सर्वांचा स्वामी आहेस."