प्राप्यामरावतीं शक्रस्ततो दिविषदां पुरः
तो अमरावतीला पोहोचून, इंद्रासह देवांच्या समोर,
आगत्य पुनरप्यत्र शंभोरानंदकानने 4.2.81.
पुन्हा येथे, शंभूच्या आनंदवनात येतो.
तारकेशात्पश्चिमत इंद्रेश्वरमितीरितम्
तारकेशाच्या पश्चिमेला इंद्रेश्वर नावाचा आहे.
तद्दक्षिणे शचीशश्च स्वयं शच्या प्रतिष्ठितः
त्याच्या दक्षिणेला शचीसह स्वतः शचीश स्थापन आहे.
तत्समीपेस्ति रंभेशो बहुसौख्यसमृद्धिदः
त्याच्या जवळ रंभेश्वर आहे, जो भरपूर सुख आणि समृद्धी देणारा आहे.
तदर्चनात्प्रसीदंति लोकपालाः समृद्धिदाः तद्दर्शनेन धैर्यं स्याद्राज्ये राजकुलादिषु
तेथे पूजा केल्याने लोकपाल प्रसन्न होतात आणि समृद्धी देतात; त्याचे दर्शन घेतल्याने राजांना आणि राजकुळांमध्ये धैर्य येते.
धर्मेशाद्दक्षिणे पूज्यं तत्त्वेशाख्यं परं नरैः
धर्मेशाच्या दक्षिणेला लोकांनी तत्त्वेश नावाच्या श्रेष्ठ देवाची पूजा करावी.
धर्मेशात्पूर्वदिग्भागे वैराग्येशं समर्चयेत्
धर्मेशाच्या पूर्वेला वैराग्येशाची भक्ती करावी.
ज्ञानेश्वरं तथैशान्यां ज्ञानदं सर्वदेहिनाम्
ईशान्येला ज्ञानेश्वर आहे, जो सर्व जीवांना ज्ञान देणारा आहे.
तद्दर्शनाद्भवेन्नृणामैश्वर्यं मनसेप्सितम्
त्याचे दर्शन घेतल्याने लोकांना मनाप्रमाणे ऐश्वर्य मिळते.
एतान्यवश्यं संसेव्य नरः प्राप्नोति शाश्वतम्
या सर्वांची नक्की सेवा केल्याने माणसाला शाश्वत प्राप्त होते.
यच्छ्रुत्वापि नरो घोरे संसाराब्धौ न मज्जति 4.2.81.
हे ऐकले तरी माणूस भयंकर संसारसागरात बुडत नाही.
दमस्य पुत्रस्तत्रासीद्दुर्दमो नाम पार्थिवः
तेथे दमाचा पुत्र दुर्दम नावाचा राजा होता.
हरेत्पुरंध्रीः प्रसभं पौराणां काममोहितः
इच्छेच्या मोहाने तो नगरातील इतरांच्या पत्नी जबरदस्तीने घेऊ लागला.
अदंड्यान्दंडयांचक्रे दंड्येष्वासीत्पराङमुखः
त्याने निरपराधांना शिक्षा केली आणि दोषींना दुर्लक्ष केले.
विवासिताः स्वविषयात्तेन सन्मतिदायिनः
ज्यांनी चांगला सल्ला दिला, त्यांना त्याने आपल्या राज्यातून हाकलून दिले.
परदारेषुसंतुष्टः स्वदारेषु पराङ्मुखः
तो परस्त्रियांमध्ये समाधानी होता आणि आपल्या पत्नींकडे दुर्लक्ष करत असे.
हारिणौ सर्वपापानां सर्ववांछितदायिनौ
ते सर्व पापांचा नाश करणारे आणि सर्व इच्छित वस्तू देणारे होते.
स्वप्रजास्वेक उदितो धूमकेतुरिवापरः
आपल्या प्रजेमध्ये तो एकटा धुरकट धूमकेतूसारखा उठला, दुसरा वेगळा होता.
स कदाचिन्मृगयुभिः पापर्धि व्यसनातुरः
एकदा, दुर्व्यसनाने ग्रस्त होऊन आणि शिकार करण्याच्या नशेत, तो शिकाऱ्यांसोबत गेला.
एकाकी दैवयोगेन दुर्दमः सोऽवनीपतिः । धन्वी तुरंगमारुढोऽविशदानंदकाननम्
एकटा, विधिलिखित नियमानुसार, तो अपराजित राजा धनुष्य घेऊन आणि घोड्यावर बसून आनंदक वनात शिरला.
स विलोक्याथ सर्वत्र पादपा नवकेशिनः 4.2.81.
तेथे त्याने सर्वत्र ताज्या पानांनी सजलेली झाडे पाहिली.
सुगंधेन सुशीतेन सुमदेन सुवायुना
मधुर सुगंध, गारवा, आनंद देणारा आणि मंद वाऱ्याने पसरलेला असा तो परिसर होता.
केवलं मृगया जातस्तत्खेदो न व्यपाव्रजत्
फक्त शिकार करत असतानाही, त्याचा थकवा काही केल्या जात नव्हता.
अथावरुह्य तुरगात्स भूपालोतिविस्मितः
मग घोड्यावरून उतरून तो राजा अत्यंत आश्चर्यचकित झाला.
धन्योस्म्यहं प्रसन्नोस्मि धन्ये मेद्य विलोचने
मी धन्य आहे, समाधानी आहे, शुभ डोळ्यांनो, मी भाग्यवान आहे.
पुनर्निनिंद चात्मानं धर्मपीठ प्रभावतः
पुन्हा त्याने स्वतःला धर्मपीठाच्या प्रभावामुळे दोष दिला.
जंतूद्वेगकरं मूढं प्रजापीडनपंडितम्
मी मूर्ख, प्राण्यांना त्रास देणारा, प्रजेला छळण्यातच पटाईत आहे.
अद्ययावन्मम गतं वृथाजन्माल्पमेधस
आजपर्यंत माझे आयुष्य व्यर्थ गेले, कारण माझी बुद्धी कमी आहे.
एवं बहु विनिंद्य स्वं नत्वा धर्मेश्वरं विभुम्
अशा प्रकारे स्वतःला पुष्कळ दोष देऊन, त्याने धर्मेश्वराला वंदन केले.