अधीतिनोपि मूर्खाश्च स्वामिनः सेवका अपि
कधी आम्ही शिकलेले, कधी अडाणी, कधी मालक, तर कधी सेवकही झालो आहोत.
अभूम भूरिशः शंभो न क्वापि स्थैर्यमागताः
शंभो, आम्ही अनेक रूपे घेतली, पण कुठेच स्थैर्य मिळाले नाही.
पिनाकिन्क्वापि न प्रापि सुखलेशो मनागपि
पिनाकी, कुठेही आम्हाला सुखाचा क्षणभरही अनुभव आला नाही.
तापनेःसुतपो वह्निज्वालाप्रज्वलितैनसः
सूर्याच्या तापाने, तपाने आणि अग्नीच्या ज्वाळांनी आमचे पाप जळून गेले.
तथापि चेद्वरो देयस्तिर्यक्ष्वस्मासु धूर्जटे
धूर्जटी, आम्ही जरी जनावरांसारखे असलो, तरीही एखादी कृपा द्यायचीच असेल तर ती आम्हाला दे.
येन ज्ञानेन मुक्ताः स्मोऽमुष्मात्संसारबंधनात्
ज्या ज्ञानामुळे आम्ही या संसाराच्या बंधनातून मुक्त होऊ, तेच ज्ञान आम्हाला दे.
ऐंद्रं पदं न वांछामो न चांद्रं नान्यदेव हि
आम्हाला इंद्रपद नको, चंद्रपदही नको, किंवा दुसरे काहीही नको.
त्वत्सान्निध्याद्विजानीमः सर्वज्ञ सकलं वयम् 4.2.79.
सर्वज्ञा, तुझ्या सान्निध्यात आम्हाला सर्व काही समजते.
एतदेव परं ज्ञानं संसारोच्छित्तिकारणम्
हेच खरे सर्वोच्च ज्ञान आहे, जे संसाराचा नाश करणारे आहे.
निर्मथ्य विष्वग्वाग्जालं सारभूतमिदं परम्
सर्व बाजूंनी शब्दांचे जाळे घोटून, जे सार मिळते तेच श्रेष्ठ आहे.
यद्वाच्यं बहुभिर्ग्रंथैस्तदष्टाभिरिहाक्षरैः
अनेक ग्रंथांत जे सांगायचे आहे, ते इथे या आठ अक्षरांत सांगितले आहे.
याज्ञवल्क्यो मुनिवरः प्रोक्तवान्मुनिसंसदि
मुनिसंघात ऋषी याज्ञवल्क्य यांनी हे सांगितले.
स्वामिनापि जगद्धात्री पुरतो मंदराचले
स्वामींनीही जगदंबेच्या समोर, मंदार पर्वतावर हे सांगितले.
कृष्णद्वैपायनोप्येवं शंभो वक्ष्यति नान्यथा
कृष्णद्वैपायनही, शंभो, असेच बोलेल; दुसरे काही म्हणणार नाही.
वदंत्यन्येपि मुनयस्तीर्थसंन्यासकारिणः
तीर्थस्थळी संन्यास घेतलेल्या इतर ऋषीही हेच सांगतात.
वयमप्येवं जानीमो यत्र स्वर्गतरंगिणी
स्वर्गगंगेच्या किनारी आम्हालाही हे तसेच माहीत आहे.
भूतं भावि भविष्यं यत्स्वर्गे मर्त्ये रसातले
स्वर्गात, पृथ्वीवर किंवा पाताळात जे काही झाले, आहे किंवा होईल ते सर्व—
अतो हिरण्यगर्भोक्तं हरिप्रोक्तं मुनीरितम् 4.2.79.
म्हणून हिरण्यगर्भ, हरि आणि ऋषी यांनी जे सांगितले—
करामलकवत्सर्वमेतद्ब्रह्मांडगोलकम्
संपूर्ण ब्रह्मांड हे हातातील आवळ्यासारखे सर्व बाजूंनी व्यापलेले आहे.
धर्मराजस्य तपसा तिर्यञ्चोपि वयं विभो
धर्मराजाच्या तपामुळे, प्रभो, आम्ही जनावरं असूनही असे घडले.
मधुरं मृदुलं सत्यं स्वप्रमाणं सुसंस्कृतम्
हे मधुर, कोमल, सत्य, स्वतः सिद्ध आणि उत्तम प्रकारे संस्कारित आहे.
देवोतिविस्मयापन्नो ऽवर्णयत्पीठगौरवम्
देवतांच्या आश्चर्याने भारावून जाऊन, त्याने त्या आसनाचे महत्त्व वर्णन केले.
तत्रापि भोगभवनमनर्घ्यमणिनिर्मितम्
तेथेही एक सुंदर आनंदमंदिर आहे, जे अनमोल रत्नांनी बांधलेले आहे.
पतत्त्रिणो पिमुच्यंते यं कुर्वाणाः प्रदक्षिणम्
त्या महालाभोवती दिव्य पक्षी प्रदक्षिणा घालत उडतात.
मोक्षलक्ष्मीविलासाख्य प्रासादस्य विलोकनात्
मुक्तिलक्ष्मीच्या विलास नावाच्या त्या प्रासादाचे दर्शन घेतल्यावर,
मोक्षलक्ष्मीविलासस्य कलशो यैर्निरीक्षतः
मुक्तिलक्ष्मीच्या विलासाच्या कळसाकडे जे लोक पाहतात,
दूरतोपि पताकापि मम प्रासादमूर्धगा
दूरवरूनही माझ्या प्रासादाच्या शिखरावरची पताका दिसते.
भूमिं भित्त्वा स्वयं जातस्तत्प्रासादमिषेण हि 4.2.79.
त्या प्रासादाच्या पुण्यामुळे, तो महाल पृथ्वी फोडून आपोआप उभा राहिला.
ब्रह्मादिस्थावरांतानि यत्र रूपण्यनेकशः
तेथे ब्रह्मादि देवांपासून स्थावर जीवांपर्यंत अनेक रूपे प्रकट होतात.
ससौधो मेखिले लोके स्थानं परमनिर्वृतेः
भिंतींनी वेढलेल्या त्या जगात, परम आनंदाचे स्थान असलेला एक प्रासाद आहे.