रमस्व त्वं मया सार्धं त्यज चिंतामिमां शुभे
हे शुभे, माझ्यासोबत इथे विश्रांती घे, या चिंता सोडून दे.
इत्थं पारावतवचः श्रुत्वा पारावती ततः 4.2.76.
पारावताचे हे शब्द ऐकून, त्या पारावतीने पुढे—
हितवर्त्मोपदिश्यापि प्रिय प्रियचिकीर्षया
प्रियकराने तिच्या हितासाठी योग्य मार्ग दाखवला, पण तिच्या आनंदासाठी आणि प्रेमापोटी—
अन्येद्युरप्यथायातः श्येनो पश्यत्स दंपती
दुसऱ्या दिवशी पुन्हा तो घार आला आणि त्या दोघांना पाहिले.
अथ मंडलगत्या स प्रासादं परितो भ्रमन्
मग तो घार गोल गोल उडत त्या प्रासादाभोवती फिरू लागला.
गतेऽथ नभसि श्येने पुनः पारावतांगना
घार आकाशात गेल्यावर, पुन्हा पारावतीने—
तस्या वाक्यं समाकर्ण्य पुनः कलरवोब्रवीत्
तिचे बोलणे ऐकून, त्याने पुन्हा गोड स्वरात उत्तर दिले.
दुर्गं च स्वर्गतुल्यं मे यत्र नास्त्यरितो भयम्
हे दुर्ग माझ्यासाठी स्वर्गासारखे आहे, इथे मला कुठलाही धोका नाही.
प्रडीनोड्डीन संडीन कांडव्याडकपाटिकाः
खंदक, खोल दरे, काटेरी कुंपण आणि बांबूची तटबंदी—
यथैतास्विह कौशल्यं मयि पारावति प्रिये
जशी तू इथे माझ्यासाठी कौशल्य दाखवलेस, प्रिय पारावती—
सुखेन तिष्ठ का चिंता मयि जीवति ते प्रिये
आता आनंदाने राहा, मी जिवंत असताना तुला काहीच काळजी करू नको, प्रिय.
अपरेद्युरपि श्येनस्तत्र भारशिलातले 4.2.76.
पुढच्या दिवशीही ती घार त्या खडकाच्या कड्यावर आली.
आयामं तत्र संस्थित्वा तत्कुलायं विलोक्य च
तो तिथे थोडा वेळ थांबला आणि त्यांच्या घरट्याकडे पाहू लागला.
प्रियस्थानमिदं त्याज्यं दुष्टदृष्टिविदूषितम्
हे प्रियस्थान आता सोडावे लागेल, कारण वाईट नजरेने ते दूषित झाले आहे.
सावज्ञं स पुनः प्राह किं करिष्यत्यसौ प्रिये
तिने पुन्हा उपेक्षेने म्हटले, 'तो काय करणार, प्रिय?'
इतरेद्युरपि प्राप्तः स च श्येनो महाबलः
पुढच्या दिवशीही तो बलाढ्य घार पुन्हा आला.
पुनर्विलोक्य तद्वर्त्म शीघ्रं यातो यथागतम्
तो पुन्हा तोच मार्ग पाहून, जसा आला तसा लवकर निघून गेला.
नाथ स्थानांतरं यावो मृत्युर्नौ निकटोत्र यत्
नाथा, आपण दुसरीकडे जाऊ या, कारण इथे आपल्याला मृत्यू जवळ आलेला आहे.
प्रिय यस्य सपक्षस्य गतिः सर्वत्र सिद्धिदा
ज्याचा सोबती आपल्याला प्रिय आहे, त्याला सर्व ठिकाणी यश मिळते.
सोपसर्गं निजं देशं त्यक्त्वा योन्यत्र न व्रजेत्
आपल्या देशात त्रास असला तरी, तो सोडून दुसरीकडे जाऊ नये.
प्रियोदितं निशम्येति स भवित्री दशार्दितः
प्रिय व्यक्तीने सांगितलेले ऐकून ती दुःखाने व्याकुळ झाली.
अथापरस्मिन्नहनि स श्येनः प्रातरेव हि 4.2.76.
मग दुसऱ्या दिवशी तो घार सकाळीच आली.
अस्ताचलस्य शिखरं याते भानौ गते खगे
सूर्य पश्चिम डोंगराच्या शिखरावर गेला आणि पक्षी निघून गेला,
नाथ निर्गमनस्यायं कालः कालोऽतिदूरतः
नाथा, बाहेर जाण्याची ही वेळ नाही; अजून वेळ दूर आहे.
त्वयि जीवति दुष्प्राप्यं न किंचिज्जगतीतले
तुम्ही जिवंत असताना पृथ्वीवर काहीही मिळवणे कठीण नाही.
यद्यात्मा रक्षितः पुंसा दारैरपि धनैरपि
माणसाने स्वतःचे रक्षण केले, मग ते पत्नीने असो वा संपत्तीने,
अयमात्मा प्रियो बंधुरयमात्मा महद्धनम्
हा आत्मा आपल्याला प्रिय आहे, हा आत्मा आपला नातेवाईक आहे, हा आत्मा सर्वात मोठे धन आहे.
यावदात्मनि वै क्षेमं तावत्क्षेमं जगत्त्रये
जोपर्यंत स्वतःमध्ये सुख आहे, तोपर्यंत तिन्ही लोकांत सुख असते.
यशोहीनं तु यत्क्षेमं तत्क्षेमान्निधनं वरम्
कीर्ती नसलेल्या सुखापेक्षा, असे सुख सोडून मरण पत्करणे चांगले.
अतो नीतिपथं श्रुत्वा नाथ स्थानादितो व्रज
म्हणून, नीतीचा मार्ग ऐकून, नाथा, या जागेतून निघा.