सुखसंतानपीयूष ह्रदे परिनिमज्य वै
आनंदाच्या आणि सुखाच्या अमृतासारख्या सरोवरात मी पूर्णपणे बुडून गेलो.
किंकुलीयः स नो वेद्मि किंदेशीयः किमाख्यकः 4.2.67.
तो कोण आहे, कुठला आहे, त्याचं नाव काय—मला काहीच माहीत नाही.
अनल्पोत्कलितं चेतः पुनस्तत्संगमाशया
माझं मन फार अस्वस्थ झालंय, पुन्हा त्याच्याशी भेट व्हावी असं वाटतंय.
वयस्या निशिभुक्तस्य तस्यैव पुनरीक्षणम्
ज्या मैत्रिणींनी रात्री त्याच्यासोबत घालवली, त्या पुन्हा त्याच्याकडे पाहू लागल्या.
काऽलीकमालयो वक्ति स्निग्धमुग्धेसखीजने
कालिका मालयाने गोड आणि निरागस मैत्रिणींमध्ये प्रेमळ शब्द बोलले.
दशम्यवस्था सन्नह्येद्बाधितुं माधुना भृशम्
दहावी अवस्था जपून ठेवली पाहिजे, कारण प्रेम फार त्रास देतं.
प्रवेपमानहृदयाः प्रोचुर्वीक्ष्य परस्परम्
कापरं मन घेऊन, त्या एकमेकींकडे पाहत बोलू लागल्या.
स कथं प्राप्यते भद्रे क उपायो विधीयताम्
तो कसा मिळवता येईल ग सखी? काहीतरी उपाय शोधू या.
इति रत्नावली श्रुत्वा ससंदेहां च तद्गिरम्
रत्नावलीचे शब्द आणि तिच्या मनातील शंका ऐकून,
इत्यर्धोक्तेन सा बाला यूयं कुंठितशक्तयः
अर्धवट बोलून तिने म्हटलं, 'तुमच्यात शक्तीच उरलेली नाही.'
ततस्तास्त्वरिताः सख्यः परितापोपहारकान्
मग त्या मैत्रिणी पटकन तिच्या दुःखावर उपाय घेऊन आल्या.
व्यपैति न यदा मूर्छा तत्तच्छीतोपचारतः 4.2.67.
त्या थंड उपचारांनीसुद्धा शुद्ध हरवणं थांबलं नाही,
तदुक्षणात्क्षणादेव तन्मूर्छा विरराम ह
त्या शिंपडण्यामुळे क्षणातच तिची शुद्ध हरवणं थांबली.
श्रद्धावतां स्वभक्तानामुपसर्गे महत्यपि
श्रद्धा असलेल्या भक्तांना मोठ्या संकटातसुद्धा,
ये व्याधयोपि दुःसाध्या बहिरंतः शरीरगाः
ज्या आजारांना बरे करणे कठीण असते, असे बाहेरून किंवा आतून शरीरात येणारे आजार,
सेवितं येन सततं भगवच्चरणोदकम्
कोणी ज्या व्यक्तीने नेहमी भगवंताच्या पायातील पाणी भक्तिभावाने सेविले,
आधिभौतिकतापं च तापं वाप्याधिदैविकम्
त्याला भौतिक दुःख किंवा दैवी कारणांनी होणारे त्रास,
व्यपेतसंज्वरा चाथ गंधर्वतनया मुने
हे सर्व दूर होतात, आणि गंधर्वकन्यांच्या ज्वराचाही नाश होतो, हे ऋषी.
यूयं कुंठितसामर्थ्याः कुतो वस्ताः कलाः क्व वा
तुमचे सामर्थ्य कमी झाले आहे, मग तुमच्यातील कला आणि कौशल्य कुठे राहिले?
मत्प्रियप्राप्तये सम्यगुपायोऽस्ति मयेक्षितः
माझे प्रेम मिळवण्यासाठी योग्य उपाय मी सांगितला आहे.
शशिलेखेभिलषितप्राप्त्यै लेखांस्त्वमालिख
चंद्रकिरणांनी ज्या गोष्टीची इच्छा केली आहे, ती मिळवण्यासाठी तू त्या चिन्हांची रेखाटने कर.
चित्रगे चित्रलेखे त्वं पातालतलशायिनः 4.2.67.
चित्रलेखे, या चित्रांमध्ये तू पाताळात निवास करणारी आहेस.
अथाकण्येति ताः सख्यस्तच्चातुर्यं प्रवर्ण्य च
मग अकरण्या आणि तिच्या मैत्रिणींनी ते चातुर्य सांगितले.
निर्यत्कौमारलक्ष्मीकान्पुंवत्त्व श्रीसमावृतान्
ज्यांनी कुमारिकेचे लक्षण सोडले होते आणि पुरुषसौंदर्याने शोभले होते,
सर्वान्सुरनिकायान्सा व्यलोकत शुभेक्षणा
ती शुभदृष्टी असलेली सर्व देवांच्या समूहांकडे पाहू लागली.
ततो मध्यमलोकस्थान्मुनिराजकुमारकान्
नंतर, मध्यम लोकांमध्ये राहणारे राजकुमार आणि ऋषी,
अथ रत्नावली बाला कर्णाभ्यर्णविलोचना
आणि रत्नावली ही बालिका, कानाजवळ डोळे असलेली,
दितिजान्दनुजान्वीक्ष्य सा गंधर्वी कुमारकान्
दितीचे पुत्र आणि दानवांना पाहून, ती गंधर्वकन्या,
सुधाकर करस्पृष्टाप्यतिदूनांगयष्टिका
सुधाकराच्या हाताचा स्पर्श जरी झाला तरी तिचे अंग अत्यंत कृश होते.
भोगिनस्तान्विलोक्यापि चित्रंचित्रगतानथ
त्या सर्पांना आणि चित्रात असणाऱ्यांनाही तिने पाहिले.