इति लिंगांबुधेर्जातां परिपीय वचःसुधाम्
लिंगाच्या समुद्रासारख्या त्या मधुर वचनांचा अमृतरस तिने आस्वादला.
गताथ व्योममार्गेण सखीभिः स्वपितुर्गृहम् 4.2.67.
नंतर ती आपल्या मैत्रिणींना घेऊन आकाशमार्गाने झोपलेल्या वडिलांच्या घरी गेली.
ताभिर्दिष्ट्येति दिष्ट्येति सखीभिः परिनंदिता
मैत्रिणींनी तिला पुन्हा पुन्हा 'भाग्याने! भाग्याने!' असे म्हणत अभिनंदन केले.
यद्यायाति स ते रात्रावद्य कौमारहारकः
दोषरहिते, जर तो तुझ्या कौमार्याचा चोर त्या रात्री आला—
गोचरीक्रियतेस्माभिर्यथा स सुकृतैकभूः
तो एकटा पुण्यवान सापडावा म्हणून आम्ही पहारा ठेवू.
यातास्वस्मासु हृष्टासु भवती शयगौरवात्
आम्ही आनंदाने निघून गेल्यावर, तू शय्येच्या जडपणामुळे तशीच राहशील.
अहोभाग्योदयो नृणामहो पुण्यसमुच्छ्रयः
अहो, माणसांचे भाग्य कसे फुलते! अहो, पुण्य कसे वाढते!
सत्यं वदंति नासत्यं दैवप्राधान्यवादिनः
दैवाचे महत्त्व सांगणारे जे खरे बोलतात, ते खोटे बोलत नाहीत.
भवत्या अपि चास्माकमेक एव हि चोद्यमः
तुझ्यासाठी आणि आमच्यासाठी एकच प्रयत्न आहे.
लोकानां व्यवहारोयमालिप्रोक्तप्रसंगतः
हीच जगाची चाल आहे, ज्ञानी लोकांनी सांगितल्याप्रमाणे.
इति संव्याहरंतीनामनंतोध्वाऽतितुच्छवत्
त्या बोलत असताना, अंतहीन वाट अगदी क्षुल्लक वाटू लागली.
अथ प्रातः समुत्थाय पुनरेकत्र संगताः ।। 4.2.67.
मग सकाळी उठून त्या पुन्हा एकत्र जमल्या.
तूष्णीं प्राप्याथ काशीं सा स्नात्वा मंदाकिनीजले
नंतर, गप्प बसत काशीला पोहोचून तिने मंदाकिनीच्या पाण्यात स्नान केले.
निर्वर्त्य नियमं साथ लज्जामुकुलितेक्षणा
नियम पूर्ण करून, लाजेने डोळे उमललेले तिने तिथे उभी राहिली.
भवतीषु स्मरंत्येव तद्रत्नेशवचोऽमृतम्
मैत्रिणींमध्ये असतानाही, ती त्या रत्नेश्वराच्या अमृतासारख्या वचनांचा आठव करत होती.
सविशेषांगसंस्काराऽविशं संवेशमंदिरम्
विशेष अंगरचना केलेली ती त्या निवासस्थानी गेली.
बलात्स्वप्नदशां प्राप्ता भाविनोर्थस्य गौरवात्
भविष्यात घडणाऱ्या गोष्टींच्या ओझ्यामुळे, मी जबरदस्तीने स्वप्नाच्या अवस्थेत गेलो.
तंद्री तदंगसंस्पर्शौ मम बोधापहारकौ
झोप आणि त्या देहाचा स्पर्श, दोघांनी मिळून माझी शुद्ध हरवली.
न जाने त्वथ किं वृत्तं काहं क्वाहं स चाथ कः
आता मला काहीच कळत नाही—काय घडलं, मी कोण, कुठे आहे, आणि तो कोण आहे.
दोः कंकणेन रिपुणा क्वणितं तावदुत्कटम्
शत्रूच्या हातातील कंकण फारच जोरात वाजलं.
सुखसंतानपीयूष ह्रदे परिनिमज्य वै
आनंदाच्या आणि सुखाच्या अमृतासारख्या सरोवरात मी पूर्णपणे बुडून गेलो.
किंकुलीयः स नो वेद्मि किंदेशीयः किमाख्यकः 4.2.67.
तो कोण आहे, कुठला आहे, त्याचं नाव काय—मला काहीच माहीत नाही.
अनल्पोत्कलितं चेतः पुनस्तत्संगमाशया
माझं मन फार अस्वस्थ झालंय, पुन्हा त्याच्याशी भेट व्हावी असं वाटतंय.
वयस्या निशिभुक्तस्य तस्यैव पुनरीक्षणम्
ज्या मैत्रिणींनी रात्री त्याच्यासोबत घालवली, त्या पुन्हा त्याच्याकडे पाहू लागल्या.
काऽलीकमालयो वक्ति स्निग्धमुग्धेसखीजने
कालिका मालयाने गोड आणि निरागस मैत्रिणींमध्ये प्रेमळ शब्द बोलले.
दशम्यवस्था सन्नह्येद्बाधितुं माधुना भृशम्
दहावी अवस्था जपून ठेवली पाहिजे, कारण प्रेम फार त्रास देतं.
प्रवेपमानहृदयाः प्रोचुर्वीक्ष्य परस्परम्
कापरं मन घेऊन, त्या एकमेकींकडे पाहत बोलू लागल्या.
स कथं प्राप्यते भद्रे क उपायो विधीयताम्
तो कसा मिळवता येईल ग सखी? काहीतरी उपाय शोधू या.
इति रत्नावली श्रुत्वा ससंदेहां च तद्गिरम्
रत्नावलीचे शब्द आणि तिच्या मनातील शंका ऐकून,
इत्यर्धोक्तेन सा बाला यूयं कुंठितशक्तयः
अर्धवट बोलून तिने म्हटलं, 'तुमच्यात शक्तीच उरलेली नाही.'