अब्धयो यत्र सततं दधिक्षीरेक्षुसर्पिषाम्
जिथे समुद्र नेहमी दही, दूध, ऊसाचा रस आणि तुपाने भरलेले वाहतात,
यत्र कामदुघा नित्यं स्नपयेन्मधुधारया
जिथे कामधेनू गायी नेहमी मधाच्या धारांनी स्नान घालतात,
गंधसाररसैर्यं च सेवते मलयाचलः
आणि मलयाचल डोंगर सुगंधी रसांनी सेवा करतो,
इत्याद्य पूर्वं यत्रास्ति प्रत्यहं शंकरालये
अशा रीतीने हे सर्व आणि याहून अधिक दररोज शंकराच्या निवासस्थानी असते.
इति तस्य समृद्धिं तां दृष्ट्वा जामातुरद्रिराट
त्याच्या जावयाचं असं भरभराटीचं सौख्य पाहून पर्वतराज आनंदला.
तस्मै कार्पटिकायाथ स दत्त्वा पारितोषिकम्
मग त्याने त्या भिक्षुकाला बक्षीस दिलं.
उवाचेति मनस्येव विस्मयोत्फुल्ललोचनः 4.2.66.
आश्चर्याने डोळे मोठे करून, मनात विचार करतच त्याने असे बोलले.
यस्य देशो न विदितो यस्तु वृत्तिपराङ्मुखः 4.2.66.
ज्याचं गाव माहीत नाही, आणि जो उपजीविकेकडे पाठ फिरवतो—
सुपर्वणि सुपात्राय सुताथ श्रद्धयाधिकम् 4.2.66.
शुभ मुहूर्तावर, योग्य पात्राला, आणि पूर्ण श्रद्धेने कन्यादान केलं—
प्रणम्य दंडवद्भूमौ कृतांजलिपुटौ गणौ 4.2.66.
मग हात जोडून, जमिनीवर दंडवत घालून, सेवकांनी वंदन केलं.
उमा श्रुत्येति संहृष्टा कदंबकुसुमश्रियम् 4.2.66.
हे ऐकून उमा अत्यंत आनंदली, कदंब फुलांच्या गंधासारखी तेजस्वी झाली.
श्रुत्वा शैलेश माहात्म्यं श्रद्धया परया नरः
जो कोणी पर्वतराजाचं माहात्म्य पराकोटीच्या श्रद्धेने ऐकतो—
रत्नभूतं महालिंगं यत्काश्यां परिवर्ण्यते
रत्नांनी बनलेलं ते महान लिंग, जे काशीमध्ये वर्णन केलं जातं—
कोस्य लिंगस्य महिमा केनैतच्च प्रतिष्ठितम्
हे लिंग कुणाचं आहे, त्याचं माहात्म्य काय, आणि कोणी ते स्थापलं?
रत्नेश्वरस्य माहात्म्यं कथयिष्यामि ते मुने
मुनिवर, मी तुला रत्नेश्वराचं माहात्म्य सांगतो.
श्रुतं नामापि लिंगस्य यस्य जन्मत्रयार्जितम्
त्या लिंगाचं नावसुद्धा, तीन जन्मांच्या पुण्यानेच ऐकायला मिळतं.
शैलराजेन रत्नानि यानि पुंजीकृतान्यहो
पर्वतराजाने जी रत्ने साठवली होती— खरंच,
सर्वरत्नमयं लिंगं जातं तत्सुकृतात्मनः
त्याच्याच पुण्यात्म्याने सर्व रत्नांचं एक लिंग तयार झालं.
तल्लिंगदर्शनादेव ज्ञानरत्नमवाप्यते
त्या लिंगाचं दर्शन केल्यावर ज्ञानरूपी रत्न मिळतं.
यत्र रत्नमयं लिंगमाविर्भूतं स्वयं मुने
जिथे हे रत्नमय लिंग आपोआप प्रकट झालं, हे मुनी—
तत्र दृष्ट्वा शुभं लिंगं सर्वरत्नसमुद्भवम्
तिथे सर्व रत्नांपासून उत्पन्न झालेलं ते शुभ लिंग पाहून—
देवदेव जगन्नाथ सर्वभक्ताभयप्रद 4.2.67.
सर्व देवांचे देव, जगाचा स्वामी, भक्तांना अभय देणारा—
ज्वालाजटिलिताकाशं प्रभाभासित दिङ्मुखम्
ज्या ज्वाळांनी आकाश उजळून निघाले आहे आणि ज्याच्या तेजाने सर्व दिशांना प्रकाश मिळतो, असे ते रूप आहे.
यस्य संवीक्षणादेव मनोमेतीव हृष्टवत्
त्याला फक्त पाहिल्यावर मन अत्यंत आनंदित होते.
स्वरूपमेतल्लिंगस्य सर्वतेजोनिधेः परम्
हेच त्या लिंगाचे खरे रूप आहे, जे सर्व तेजाचा मूळ स्रोत आहे.
तव पित्रा हिमवता गिरिराजेन भामिनि
हे सुंदर देवी, तुझ्या वडिलांनी, गिरिराज हिमवत यांनी,
अत्र तानि च रत्नानि राशीकृत्य हिमाद्रिणा
इथे ती सर्व रत्ने हिमाद्रीने एकत्र करून ठेवली आहेत.
तवार्थं वाममार्थं वा श्रद्धया यत्समर्प्यते
तुझ्या किंवा डाव्या भागासाठी, श्रद्धेने जे काही अर्पण केले जाते,
लिंगं रत्नेश्वराख्यं वै मत्स्वरूपं हि केवलम्
रत्नेश्वर नावाचे हे लिंग म्हणजे माझेच खरे रूप आहे.
सर्वेषामिह लिंगानां रत्नभूतमिदं परम्
इथल्या सर्व लिंगांमध्ये, हेच रत्नांनी बनलेले श्रेष्ठ आणि सर्वोच्च आहे.