अथनेत्रातिथीकृत्य देवदेवं वृषध्वजम्
मग इंद्राने देवांचा देव, वृषध्वज, यांना पाहुण्यासारखे सन्मान दिला.
पितामहोपि स्थविरो भृशं नम्रशिरोधरः
ज्येष्ठ पितामहही, डोकं खाली झुकवून, अत्यंत आदराने वंदन करू लागले.
स्वस्त्यभ्युदितपाणिश्च रुद्रसूक्तैरमंत्रयत्
आशीर्वादासाठी हात वर करून, त्यांनी रुद्रांना स्तुतीच्या मंत्रांनी संबोधले.
मौलिं पादाब्जयोः कृत्वा गणेशः सत्वरो नतः
गणेशाने, जलदपणे आणि नम्रतेने, आपला मुकुट त्यांच्या कमलासारख्या पायांजवळ ठेवला.
अभ्युपावेशयच्चापि परिष्वज्य निजासने
त्यांनी त्याला जवळ बसवले आणि आपल्याच आसनावर आलिंगन केले.
योगिन्योपि प्रणम्येशं चक्रुर्मंगलगायनम्
योगिनींनीही प्रभूला वंदन करून मंगल गीत गायले.
खंडेंदुशेखरश्चाथ उपसिंहासनं हरिम्
मग अर्धचंद्र मुकुटधारी शंभू यांनी हरिला सिंहासन दिले.
ब्रह्माणं दक्षिणे भागे परिविश्राणितासनम्
ब्रह्माला उजव्या बाजूला बसण्यासाठी आसन दिले आणि विश्रांतीसाठी आमंत्रित केले.
मौलिचालनमात्रेण योगिन्योपि प्रसादिताः
फक्त मुकुट हलवूनच, योगिनीही अत्यंत प्रसन्न झाल्या.
अथ शंभुं शतधृतिः प्रबद्धकरसंपुटः 4.2.62.
मग इंद्राने, हात जोडून, शंभूंना नम्रतेने संबोधले.
वाराणसीं समासाद्य यदहं नागतः पुनः
मी वाराणसीत पोहोचलो, तरी पुन्हा परत आलो नाही—
प्रसंगतोपि कः काशीं प्राप्य चंद्रविभूषण
चंद्रमौळी, जो एकदा काशीला पोहोचतो, त्याला पुन्हा निघावेसे वाटेल का?
स्वरूपतो ब्राह्मणत्वादपाकर्तुं न शक्यते
स्वतःच्या ब्राह्मणत्वामुळे, ते कधीच दूर करता येत नाही.
विभोरपि समाज्ञेयं धर्मवर्त्मानुसारिणि
प्रभूंसाठीही, धर्माच्या मार्गावर चालणाऱ्याने ही आज्ञा पाळली पाहिजे.
कस्तादृशि महीजानौ पुण्यवर्त्मन्यतंद्रिते
राज्यांमध्ये असा पुण्याच्या मार्गावर न थकता चालणारा राजा अजून कोण आहे?
निशम्येति वचस्तुष्टः श्रीकंठोति विशुद्धधीः
ही वचने ऐकून, निर्मळ मनाचा श्रीकंठ आनंदित झाला.
वाजिमेधाध्वराणां च ततोपि दशकं कृतम्
त्यानंतर दहा अश्वमेध यज्ञ केले गेले.
ततोपि विहितं ब्रह्मन्भवता परमं हितम्
मग, हे ब्राह्मण, तूच सर्वश्रेष्ठ कल्याण घडवून आणलेस.
येनैकमपि मे लिंगं स्थापितं यत्र कुत्रचित्
कोणत्याही ठिकाणी माझे एक जरी लिंग स्थापले, त्याने
अपराधसहस्रेपि ब्राह्मणं योपराध्नुयात् 4.2.62.
तो जर हजार अपराध ब्राह्मणावर केले तरीही,
इति ब्रुवति देवेशेप्यंतरुच्छ्वसितं गणैः
देवताधिपती असे बोलत असताना, गणांनी हायसं वाटल्यासारखे श्वास सोडले.
अर्कोप्यवसरं ज्ञात्वा नत्वा शंभुं व्यजिज्ञपत्
मग सूर्याने योग्य वेळ साधून शंभूला वंदन केले आणि त्याला विचारले.
अकिंचित्करतां प्राप्तः सहस्रकरवानपि
हजार हात असूनही तो काही करू शकत नव्हता, असहाय झाला होता.
स्वधर्मपालके तस्मिन्दिवोदासे धरापतौ
त्यावेळी दिवोदास, पृथ्वीचा राजा, स्वतःचा धर्म पाळत होता.
प्रतीक्षमाणो देवेश त्वदामनमुत्तमम्
तो तुझ्या श्रेष्ठ आज्ञेची वाट पाहत होता, हे देवताधिपती.
मनोरथद्रुमश्चाद्य फलितः श्रीमदीक्षशात्
आज तुझ्या तेजस्वी दीक्षेमुळे माझ्या मनातील इच्छेचे झाड फुलले आहे.
इत्युदीरितमाकर्ण्य रवेर्वैरविलोचनः
ही वचने ऐकून, सूर्याचा शत्रुदृष्टी असलेला तो
ममैव कार्यं विह्तिं त्वं यदत्र व्यवस्थितः
तू इथे स्थिर आहेस, हेच माझे कर्तव्य पूर्ण झाले आहे.
इति सूरं समाश्वास्य देवदेव कृपानिधिः
मग देवताधिपती, करुणेचा सागर, सूर्याला धीर दिला.
योगिन्योपि सुदृष्ट्वाथ शंभुना संप्रसादिताः 4.2.62.
शंभूने योगिनींना आदराने पाहिले, त्यामुळे त्या सुद्धा तृप्त झाल्या.