अपास्य सोदरान्दारान्पुत्रं क्षेत्रं गृहं वसु
भाऊ, बायका, मुलं, शेत, घर, धन सर्व सोडून,
मरणादपि नो काश्यां भयं यत्र मनागपि
काशीमध्ये मृत्यूचं किंचितही भय नाही.
मरणं मंगलं यत्र विभूतिर्यत्र भूषणम्
जिथे मृत्यूही मंगल आहे, आणि वैभव हेच अलंकार आहे,
निर्वाणरमणी यत्र रंकं वाऽरंकमेव वा
जिथे मुक्ती सुंदर वाटते, मग तो गरीब असो किंवा फार गरीब असो.
मृतानां यत्र जंतूनां निर्वाणपदमृच्छताम्
जिथे मरण पावलेल्या जीवांना मुक्तीचं स्थान मिळतं,
यत्र काश्यां मृतो जंतुर्ब्रह्मनारायणादिभिः 4.2.53.
जिथे काशीमध्ये मरण पावलेल्या जीवाला ब्रह्मा, नारायण आणि इतर देवांची साथ मिळते,
यत्र काश्यां शवत्वेपि जंतुर्नाशुचितां व्रजेत्
जिथे काशीमध्ये मृतावस्थेतसुद्धा जीवाला अपवित्रतेचा स्पर्श होत नाही,
यस्तु काशीति काशीति द्विस्त्रिर्जपति पुण्यवान्
जो पुण्यवान दोन-तीन वेळा 'काशी, काशी' असं उच्चारतो,
येन काशी हृदि ध्याता येन काशीह सेविता
ज्याने काशीचं मनोमन ध्यान केलं, ज्याने इथे काशीची सेवा केली,
काशीं यः सेवते जंतुर्निर्विकल्पेन चेतसा
जो जीव एकाग्र मनाने काशीची सेवा करतो,
स्वयं वस्तुमशक्तोपि वासयेत्तीर्थवासिनम्
स्वतः राहू शकत नसला तरी, तो तिथल्या तीर्थस्थळी राहणाऱ्याला तरी तिथे ठेवावा,
काश्यां वसंति ये धीरा आपंचत्व विनिश्चयाः
जे धीराने काशीमध्ये राहतात आणि मृत्यू येणार हे ठामपणे मान्य करतात,
इत्थं विमृश्य बहुशः स्थाणुर्वाराणसीगुणान्
अशा प्रकारे वारंवार विचार करून, स्थाणू म्हणजे शंकर, वाराणसीच्या गुणांचा मनन करतो,
तारकत्वं समागच्छ गच्छाति स्वच्छमानस
तो शुद्ध मनाने तारण मिळवतो आणि मुक्तीच्या अवस्थेला पोहोचतो,
तिलपर्ण स्धूलकर्ण दृमिचंड प्रभामय
तिलपर्ण, धूलकर्ण, दृमिचंड, हे तेजस्वी आणि तेजाने झळाळणारे,
वीरभद्र किराताख्य चतुर्मुख निकुंभक 4.2.53.
वीरभद्र, किरात नावाचा, चतुर्मुख आणि निकुंभक,
नाद्रीणां न समुद्राणां न द्रुमाणां महीयसाम् 4.2.53.
पर्वतांचे, समुद्रांचे किंवा मोठ्या झाडांचेही नाही,
तारकेशं महालिंगं तारकाख्यो गणोत्तमः 4.2.53.
तारकेश, हे महान लिंग, आणि तारक नावाचा श्रेष्ठ गण,
स्कंद उवाच कुंभसंभव वक्ष्यामि शृणोत्ववहितो भवान्
स्कंद म्हणाला : कुंभसुत, मी तुला सांगतो, तू लक्ष देऊन ऐक.
कपर्दी नाम गणपः शंभोरत्यंतवल्लभः
कपर्दी नावाचा गण, शंभूला अत्यंत प्रिय आहे.
कुंडं चखान तस्याग्रे विमलोदक संज्ञकम्
त्याने आपल्या पुढे विमलोदक नावाचं एक तलाव खोदलं.
इतिहासं प्रवक्ष्यामि तत्र त्रेतायुगे पुरा
त्या ठिकाणी त्रेतायुगात जे घडलं, ती प्राचीन कथा मी सांगतो.
एकः पाशुपत श्रेष्ठो वाल्मीकिरिति संज्ञितः
पाशुपतांमध्ये एक श्रेष्ठ पुरुष होता, ज्याला वाल्मीकि असे नाव होते.
एकदा स हि हेमंते मार्गे मासि तपोधनः
एकदा हेमंत ऋतूत, मार्गशीर्ष महिन्यात, त्या तपस्व्याने कठोर तप केला.
चकार भस्मना स्नानमापादतलमस्तकम्
त्याने पायापासून डोक्यापर्यंत राखेने स्नान केले.
न्यस्तमस्तकपांसुश्च संध्यामाध्यात्मिकीं स्मरन्
डोकं झुकवून, तो संध्याकाळच्या ध्यानाचा स्मरण करू लागला.
कृत्वा संहारमार्गेण सप्रमाणं प्रदक्षिणाम्
त्याने नियमानुसार संहारमार्गाने प्रदक्षिणा घातली.
प्रणवं पुरतः कृत्वा षड्जादिस्वरभेदतः 4.2.54.
त्याने पुढ्यात ॐ ठेवले आणि षड्जपासून इतर स्वर ओळखले.
अंगहारैर्मनोहारि चारी मंडलसंयुतम्
मोहक हावभाव, सुंदर हालचाली आणि गोलाकार पावलांनी तो नृत्य करू लागला.
अद्राक्षीद्राक्षसं घोरमतीव विकृताकृतिम्
त्याने एक भयंकर, विकृत रूपाचा राक्षस पाहिला.