ब्रह्मंस्त्वमेव तद्वेत्सि काशी त्यजनकारणम्
तूच ब्रह्म आहेस; काशी सोडण्याचे कारण तुला माहीत आहे.
अद्यैव किं न गच्छेयं काशीं ब्रह्मन्स्वमायया
हे ब्रह्मन्, मी आजच माझ्या सामर्थ्याने काशीला का जाऊ नये?
विधे सर्वविधेयानि त्वमेव विदधासि यत्
हे सृष्टीकर्त्या, सर्व कार्ये तूच पूर्ण करतोस.
अरिष्टं गच्छ पंथास्ते शुभोदर्को भवत्वलम्
सुखरूप जा; तुझा मार्ग शुभ आणि विघ्नरहित असो.
सितहंसरथस्तूर्णं प्राप्य वाराणसीं पुरीम्
पांढऱ्या हंसांनी ओढलेल्या रथावरून तू जलदपणे वाराणसी नगरीत पोहोचला.
हंसयानफलं मेद्य जातं काशीसमागमे
हंसरथाचा फल काशीमध्ये पोहोचल्यावर प्रकट झाला.
दृशि धातुरभूद्य मदृशो प्राप्य सान्वयः
तिने तेथे पोहोचल्यावर तत्त्वाच्या साक्षीने वंश प्राप्त केला.
स्वयं सिंचति या मद्भिः स्वाभिः स्वर्गतरंगिणी 4.2.52.
ती स्वतः माझ्यासह, आपल्या पाण्याने स्वर्गगंगेवर अभिषेक करते.
निर्विशंति सदा काश्यां फलान्यानंदवंत्यपि
ते नेहमी काशीमध्ये प्रवेश करतात, अगदी आनंदाने भरलेली फळेही.
आनंदरूपा जायंते तेन काश्यां हि जंतवः
म्हणून काशीमध्ये जन्माला येणारे जीव आनंदरूप होतात.
चरणौ विचरेतांयौ विश्वभर्तृ पुरी भुवि
विश्वाचा पालनकर्ता या पृथ्वीवरील नगरीत आपले चरण फिरवो.
इह श्रुतिमतां पुंसां याभ्यां काशी श्रुता सकृत्
इथे, जे शास्त्रज्ञ पुरुष आहेत, त्यांना काशी एकदाच ऐकू येते.
येनानुमन्यते चैषा काशी सर्वप्रमाणभूः ययैतद्धूर्जटेर्धाम धृतं स्व विषयीकृतम्
ज्याच्या संमतीने ही काशी, सर्व मान्यतेचा आधार, आणि हा जटाधारी महादेवाचं निवासस्थान, आपलंसं केलं गेलं—
वरं तृणानि धान्यानि तानि वात्याहतान्यपि
वाऱ्याने झोडपलेली गवतं आणि धान्यही, ते जास्त चांगलं आहे—
अद्य मे सफलं चायुः परार्धद्वय संमितम्
आज माझं दोन परार्ध एवढं आयुष्य खरंच सफल झालं—
अहो मे धर्मसंपत्तिरहोमे भाग्यगौरवम्
वा! माझ्या धर्मसंपत्तीचं वैभव! वा! माझ्या भाग्याचं मोठेपण!
अद्य मे स्वतपो वृक्षो मनोरथफलैरलम्
आज माझ्या स्वतःच्या तपाचं झाड मनातल्या इच्छांच्या फळांनी बहरलं आहे—
मया व्यधायि बहुधा सृष्टिः सृष्टिं वितन्वता 4.2.52.
मी, ज्याने अनेक प्रकारे सृष्टी विस्तारली, त्यानेच ही सृष्टी घडवली—
इति हृष्टमना वेधा दृष्ट्वा वाराणसीं पुरीम्
अशा रीतीने, आनंदी मनाने, विधाता वारणसी नगरी पाहतो—
जलार्द्राक्षतपाणिश्च स्वस्त्युक्त्वा पृथिवीभुजे
पाण्याने आणि अक्षतांनी ओले झालेले हात जोडून, पृथ्वीच्या राजाला शुभेच्छा देतो—
कृतमानो नृपतिना सोभ्युत्थानासनादिभिः
राजाने योग्य आदर, उठून स्वागत आणि आसन देऊन त्यांचा सन्मान केला—
त्वं तु मां नैव जानासि जाने त्वां हि रिपुंजयम्
पण तू मला ओळखत नाहीस; मी मात्र तुला, शत्रूंवर विजय मिळवणारा, ओळखतो—
परःशता मया दृष्टा राजानो भूरिदक्षिणाः
मी असंख्य राजे पाहिले आहेत, जे उदारपणे भरपूर दान देतात—
विनिष्कृतारिषड्वर्गाः सुशीलाः सत्त्वशालिनः
जे सहा शत्रूंना जिंकून, चांगल्या वर्तनाचे आणि सद्गुणांचे आहेत—
दयादाक्षिण्यनिपुणाः सत्यव्रतपरायणाः
जे दया आणि दान करण्यात कुशल, आणि सत्यव्रताचे पालन करणारे आहेत—
जितरोषरयाः शूराः सौम्यसौंदर्यभूमयः
जे राग आणि कामावर विजय मिळवतात, शूर आहेत, आणि सौम्य सौंदर्याने युक्त आहेत—
परं द्वित्राः पवित्रा ये राजर्षे तव सद्गुणाः
पण त्यात फक्त दोन-तीनच खरोखर पवित्र आहेत, राजर्षी, तुझ्या सद्गुणांसारखे—
प्रजानिजकुटुंबस्त्वं त्वं तु भूदेवदैवतः 4.2.52.
तू प्रजांचा आणि कुटुंबांचा रक्षणकर्ता आहेस; तू खऱ्या अर्थाने राजांचा देव आहेस—
धन्यो मान्योसि च सतां पूजनीयोसि सद्गुणैः
तू धन्य आहेस, मान्य आहेस, आणि सत्पुरुषांच्या दृष्टीने तुझ्या सद्गुणांमुळे पूजनीय आहेस—
किं नः स्तुत्या तव नृप द्विजानामस्पृहावताम्
राजा, आम्ही तुला का गौरवू? जेव्हा ब्राह्मणांना तुझ्या विषयी कोणतीही स्पर्धा नाही, तेव्हा—