कुष्ठरोगमवाप्योच्चैस्त्यक्त्वा दारान्गृहं वसु
त्याला कुष्ठरोग झाल्यावर, त्याने पत्नी, घर आणि संपत्ती सोडून तिथेच वास केला.
करवीरैर्जपाभिश्च गंधकैः किंशुकैः शुभैः
करवीर, जपाफूल, सुगंधी पदार्थ आणि शुभ किंशुक फुलांनी,
विचित्ररचनैर्माल्यैः पाटलाचंपकोद्भवैः
पाटल आणि चंपक फुलांच्या विविध रचनेच्या माळांनी,
देवमोहनधूपैश्च बह्वामोदततांबरैः
देवतांना आनंद देणाऱ्या धुपांनी, सुगंधी लाल वस्त्रांनी,
अर्घदानैश्च विधिवत्सौरेः स्तोत्रजपैरपि
विधीप्रमाणे अर्घ्य देऊन, सूर्याच्या स्तोत्रांचा जप करून,
उवाच च वरं ब्रूहि विमलामलचेष्टित 4.2.51.
त्याने विमलाला, ज्याची कृत्ये निर्मळ व पवित्र होती, 'वर माग' असे सांगितले.
आकर्ण्य विमलश्चेत्थमालापं रश्मिमालिनः ।। प्रणतो दंडवद्भूमौ संप्रहष्टतनूरुहः
रश्मींच्या तेजाने झळाळणाऱ्या त्या परमेश्वराचे निर्मळ वचन ऐकून, विमलाने अत्यंत आनंदाने अंगावर रोमांच उभे राहिले आणि तो जमिनीवर पूर्णपणे लोटांगण घालून नमस्कार करू लागला.
शनैर्विज्ञापयांचक्र एकचक्ररथं रविम्
नंतर तो हळूहळू एकचाकी रथावर आरूढ असलेल्या सूर्यदेवांना विनंती करू लागला.
यदि प्रसन्नो भगवन्यदि देयो वरो मम
माझ्यावर कृपा असेल, प्रभो, आणि जर तुम्ही मला वर द्यायचा ठरवला असेल—
अन्येपि रोगा मा संतु मास्तु तेषां दरिद्रता
तर इतर कोणत्याही आजारांचा उद्भव होऊ नये आणि त्यांना कधीच दारिद्र्य येऊ नये.
श्रीसूर्य उवाच तथास्त्विति महाप्राज्ञ शृण्वन्यं वरमुत्तमम्
श्रीसूर्य म्हणाले— 'तसेच होईल, हे महाबुद्धिमान! आता आणखी एक श्रेष्ठ वर ऐक.'
अस्याः सान्निध्यमत्राहं न त्यक्ष्यामि कदाचन
मी या ठिकाणी माझे अस्तित्व कधीच सोडणार नाही.
विमलादित्य इत्याख्या भक्तानां वरदा सदा
भक्तांसाठी मी नेहमी 'विमलादित्य' या नावाने ओळखला जाईन आणि त्यांना वर देणारा राहीन.
इति दत्त्वा वरान्सूर्यस्तत्रैवांतरधीयत
हे वर देऊन सूर्यदेव तिथेच अदृश्य झाले.
इत्थं स विमलादित्यो वाराणस्यां शुभप्रदः
अशा प्रकारे, शुभ फल देणारे विमलादित्य वाराणसीमध्ये वास करतात.
यश्चैतां विमलादित्यकथां वै शृणुयान्नरः 4.2.51.
जो कोणी ही विमलादित्याची कथा ऐकतो—
यमेशं च यमादित्यं यमेन स्थापितं नमन् 4.2.51.
यमेश, ज्याला यमादित्य म्हणतात आणि जो यमाने स्थापलेला आहे, त्याला नमस्कार करावा.
श्रुत्वाध्यायानिमान्पुण्यान्द्वादशादित्यसूचकान्
या बारा आदित्यांचे संकेत देणारे हे पुण्यकारी अध्याय ऐकल्यावर—
स्कंद उवाच गभस्तिमालिनिगते काशीं त्रैलोक्यमोहिनीम्
स्कंद म्हणाले— तेजस्वी सूर्य निघून गेल्यावर, तीनही लोकांना मोहवणारी काशी नगरी—
नाद्याप्यायांति योगिन्यो नाद्याप्यायाति तिग्मगुः
आजही योगिनी येत नाहीत आणि प्रखर तेजाचा तोही परत आलेला नाही.
किमत्र चित्रं यत्काशी मदीयमपिमानसम्
यात काय आश्चर्य, की काशी माझेही मन मोहून टाकते?
अधाक्षिपमहं कामं त्रिजगज्जित्त्वरंदृशा
माझ्या एका कटाक्षाने मी सहजपणे तिन्ही लोकांचा विजय मिळवू शकतो.
काशीप्रवृत्तिमन्वेष्टुं कं वा प्रहिणुयामितः
काशीमध्ये नेमके काय घडते आहे, हे जाणून घेण्यासाठी मी इथून कोणाला पाठवू?
इत्याहूय विधातारं बहुमानपुरःसरम्
अशा प्रकारे, मोठ्या आदराने त्याने सृष्टीकर्त्याला बोलावले.
योगिन्यः प्रेषिताः पूर्वं प्रेषितोथ सहस्रगुः
योगिनी आधी पाठवण्यात आल्या आणि सहस्रगु हाही पाठवला गेला.
सा समुत्सुकयेत्काशी लोकेश मम मानसम्
हे लोकनाथा, काशी माझ्या मनात ओढ निर्माण करते.
मंदरेत्र रतिर्मे न भृशं सुंदरकंदरे
मंदारावर मला जेवढा आनंद वाटतो, तितका सुंदर कंदरामध्ये वाटत नाही.
ना बाधिष्ट तथा मां स तापो हालाहलोद्भवः 4.2.52.
हाळाहळातून उत्पन्न झालेला त्रास मला तितका सतावत नाही.
शीतरश्मिः शिरःस्थोपि वर्षन्पीयूषसीकरैः
शीतल किरण माझ्या डोक्यावर पडत असून अमृताचे थेंब बरसतात.
विधे विधेहि मे कार्यमार्य धुर्य महामते
हे विदे, हे श्रेष्ठ आणि बुद्धिमान, माझे काम पूर्ण कर.