अयमेव परोयोगस्त्विदमेव परं तपः
हेच खरे श्रेष्ठ योग आहे; हेच खरे सर्वोच्च तप आहे.
यैर्लिंगं सकृदप्यत्र पूजितं पार्वतीपतेः
जे लोक पार्वतीपतीच्या लिंगाची एकदाही पूजा करतात—
सर्वं परित्यज्य रवे यो लिंगं शरणं गतः
जो सर्व काही सोडून, सूर्याच्या लिंगाला शरण जातो—
लिंगार्चने भवेद्वृद्धिस्तेषामेवात्र भास्कर
हे भास्करा, लिंगपूजेने वाढ फक्त त्यांनाच मिळते.
न लिंगाराधनात्पुण्यं त्रिषुलोकेषु चापरम्
तीनही जगात लिंगपूजेइतके पुण्य दुसरे काहीच नाही.
तस्माल्लिंगं त्वमप्यर्क समर्चय महेशितुः 4.2.51.
म्हणून, अक्का, तूही महेश्वराच्या लिंगाची भक्ती कर.
इति श्रुत्वा हरेर्वाक्यं तदारभ्य सहस्रगुः
हरीची ही वचने ऐकून, त्या वेळेपासून सहस्रगु—
गुरुत्वेन तदाकल्य विवस्वानादिकेशवम्
केशवापासून विवस्वान यांना गुरु मानू लागला.
अतः स केशवादित्यः काश्यां भक्ततमोनुदः
म्हणून केशव आदित्य काशीमध्ये भक्तीच्या अंधाराला दूर करतो.
केशवादित्यमाराध्य वाराणस्यां नरोत्तमः
जो कोणी, हे श्रेष्ठ पुरुषा, वाराणसीमध्ये केशव आदित्याची पूजा करतो—
तत्र पादोदके तीर्थेकृतसर्वोदकक्रियः
तेथे, त्याच्या पायाजवळील पवित्र पाण्यात सर्व विधीने स्नान करून,
अगस्ते रथसप्तम्यां रविवारो यदाप्यते
हे अगस्त्या, जेव्हा शुक्ल पक्षातील सप्तमी रविवारी येते,
स्नात्वोषसि नरो मौनी केशवादित्यपूजनात्
माणूस, पहाटे स्नान करून, मौन धारण करून, केशव आदित्याची पूजा केल्यावर,
यद्यज्जन्मकृतं पापं मया सप्तसु जन्मसु
माझ्या या जन्मात आणि सात जन्मांत मी केलेले सर्व पाप—
एतज्जन्मकृतं पापं यच्च जन्मांतरार्जितम्
या जन्मात केलेले आणि मागील जन्मांत मिळवलेले पाप—
इति सप्तविधं पापं स्नानान्मे सप्तसप्तिके 4.2.51.
अशा प्रकारे, सात प्रकारचे पाप माझ्या सात वेळा स्नानाने धुतले जाते.
एतन्मंत्रत्रयं जप्त्वा स्नात्वा पादोदके नरः
हे तीन मंत्र जपून आणि पायाजवळील पाण्यात स्नान करून माणूस—
केशवादित्यमाहात्म्यं शृण्वञ्श्रद्धासमन्वितः
श्रद्धेने केशव आदित्याचे माहात्म्य ऐकत असताना—
हरिकेशवने रम्ये वाराणस्यां व्यवस्थितम्
वाराणसीमध्ये रम्य हरि-केशव वनात, जेथे तो स्थिर आहे,
उच्चदेशेभवत्पूर्वं विमलो नाम बाहुजः
पूर्वी त्या उंच जागी, विमल नावाचा, अनेक हात असलेला पुरुष होता.
कुष्ठरोगमवाप्योच्चैस्त्यक्त्वा दारान्गृहं वसु
त्याला कुष्ठरोग झाल्यावर, त्याने पत्नी, घर आणि संपत्ती सोडून तिथेच वास केला.
करवीरैर्जपाभिश्च गंधकैः किंशुकैः शुभैः
करवीर, जपाफूल, सुगंधी पदार्थ आणि शुभ किंशुक फुलांनी,
विचित्ररचनैर्माल्यैः पाटलाचंपकोद्भवैः
पाटल आणि चंपक फुलांच्या विविध रचनेच्या माळांनी,
देवमोहनधूपैश्च बह्वामोदततांबरैः
देवतांना आनंद देणाऱ्या धुपांनी, सुगंधी लाल वस्त्रांनी,
अर्घदानैश्च विधिवत्सौरेः स्तोत्रजपैरपि
विधीप्रमाणे अर्घ्य देऊन, सूर्याच्या स्तोत्रांचा जप करून,
उवाच च वरं ब्रूहि विमलामलचेष्टित 4.2.51.
त्याने विमलाला, ज्याची कृत्ये निर्मळ व पवित्र होती, 'वर माग' असे सांगितले.
आकर्ण्य विमलश्चेत्थमालापं रश्मिमालिनः ।। प्रणतो दंडवद्भूमौ संप्रहष्टतनूरुहः
रश्मींच्या तेजाने झळाळणाऱ्या त्या परमेश्वराचे निर्मळ वचन ऐकून, विमलाने अत्यंत आनंदाने अंगावर रोमांच उभे राहिले आणि तो जमिनीवर पूर्णपणे लोटांगण घालून नमस्कार करू लागला.
शनैर्विज्ञापयांचक्र एकचक्ररथं रविम्
नंतर तो हळूहळू एकचाकी रथावर आरूढ असलेल्या सूर्यदेवांना विनंती करू लागला.
यदि प्रसन्नो भगवन्यदि देयो वरो मम
माझ्यावर कृपा असेल, प्रभो, आणि जर तुम्ही मला वर द्यायचा ठरवला असेल—
अन्येपि रोगा मा संतु मास्तु तेषां दरिद्रता
तर इतर कोणत्याही आजारांचा उद्भव होऊ नये आणि त्यांना कधीच दारिद्र्य येऊ नये.