अंडं तृतीयं मा भिंधि ह्यनिष्पन्नं ममेव हि
तिसरे अंडे फोडू नकोस; ते अजून पूर्ण झालेले नाही, ते फक्त माझेच आहे.
इत्युक्त्वा सोरुणोगच्छदुड्डीयानंदकाननम्
असे म्हणून, ती दुःखाने आनंदवनात निघून गेली.
एतत्ते पृच्छतः ख्यातं विनता दास्यकारणम्
तू विचारलेले हेच विनतेच्या दास्याचे प्रसिद्ध कारण आहे.
अनूरुत्वादनूरुर्योरुणः क्रोधारुणो यतः
क्रोधाने लाल असल्यामुळे त्याला अनूरु म्हणतात, अनूरु हेच त्याचे नाव आहे.
सोपि प्रसन्नो दत्त्वाथ वरांस्तस्मा अनूरवे
तोही प्रसन्न होऊन अनूरुला वर दिला.
तिष्ठानूरो मम रथे सदैव विनतात्मज 4.2.51.
अनूरु, तू नेहमी माझ्या रथावर राहा, हे विनतेचे पुत्र.
अत्र त्वत्स्थापितां मूर्तिं ये भजिष्यंति मानवाः
इथे तुझ्या स्थापलेल्या मूर्तीची जे लोक पूजा करतील,
येर्चयिष्यंति सततमरुणादित्यसंज्ञकम्
आणि जे नेहमी अरुणादित्य नावाच्या देवाची भक्ती करतील,
व्याधिभिर्नाभिभूयंते नो पसर्गैश्च कैश्चन
त्यांना कुठल्याही आजारांनी किंवा संकटांनी त्रास होणार नाही.
अथ स्यंदनमारोप्य नीतवानरुणं रविः
नंतर रविने अरुणाला रथावर बसवून घेऊन गेला.
यः कुर्यात्प्रातरुत्थाय नमस्कारं दिनेदिने
जो माणूस रोज सकाळी उठून नमस्कार करतो,
अरुणादित्यमाहात्म्यं यः श्रोष्यति नरोत्तमः
आणि जो, श्रेष्ठ पुरुष, अरुणादित्याचे माहात्म्य ऐकतो,
स्कंद उवाच यस्य श्रवणमात्रेण नरो नो दुष्कृतं भजेत्
स्कंद म्हणाला: केवळ हे ऐकले तरी माणूस वाईट कृत्यांकडे वळत नाही.
पुरात्र वृद्धहारीतो वाराणस्यां महातपाः
पूर्वी वारणसीमध्ये वृद्ध, महान तपस्वी हरित ऋषी होते.
मूर्तिं संस्थाप्य शुभदां भास्वतः शुभलक्षणाम्
त्यांनी शुभ चिन्हांनी युक्त, तेजस्वी देवतेची मंगल मूर्ती स्थापन केली.
तुष्टस्तस्मै वरं प्रादाद्ब्रध्नो वृद्धतपस्विने 4.2.51.
तेजस्वी देव प्रसन्न होऊन त्या वृद्ध तपस्व्याला वर दिला.
सोथ प्रसन्नाद्द्युमणेरवृणीत वरं मुनिः
मग सूर्यदेव प्रसन्न झाल्यावर त्या ऋषीने वर मागितला.
तपःकरण सामर्थ्यं स्थविरस्य न मे यतः
माझ्या वृद्धपणामुळे आता तप करण्याची ताकद राहिली नाही.
तप एव परो धर्मस्तप एव परं वसु
तप हेच श्रेष्ठ धर्म आहे; तप हेच खरे धन आहे.
ऋतेन तपसः क्वापि लभ्या ऐश्वर्यसंपदः
सत्य आणि तप यांच्या जोरावर कधी ना कधी ऐश्वर्य संपत्ती मिळते.
ततस्तपश्चरिष्यामि लोकद्वयमहत्त्वदम्
म्हणून मी असे तप करीन, जे दोनही लोकांत मोठेपणा देईल.
धिग्जरांप्राणिनामत्र यया सर्वो विरज्यति
ज्यामुळे सर्वजण विरक्त होतात, अशा या वृद्धत्वाला धिक्कार आहे.
वरं मरणमेवास्तु मा जरास्त्वतिशोच्यकृत्
मरण येणं केव्हाही परवडेल, पण वार्धक्य येऊ नये; कारण ते फार मोठं दुःख देणारं असतं.
कांक्षंति दीर्घतपसे चिरमायुर्जितेंद्रियाः
ज्यांनी आपली इंद्रिये जिंकली आहेत, ते दीर्घायुष्याची इच्छा करून कठोर तप करतात.
वृद्धस्यवार्धकं ब्रध्नस्तत्क्षणादपहृत्य वै
पण वृद्ध झालेल्या माणसाला वार्धक्य क्षणातच गाठतं.
एवं स वृद्धहारीतो वाराणस्यां महामुनिः 4.2.51.
अशा प्रकारे, वार्धक्य दूर करणारे महान ऋषी हारित वारणसीमध्ये होते.
वृद्धेनाराधितो यस्माद्धारीतेन तपस्विना
कारण तपस्वी हारित यांची वृद्धांनी भक्ती केली होती.
वृद्धादित्यं समाराध्य वाराणस्यां घटोद्भव
घटोद्भव, वारणसीमध्ये वृद्धादित्याची भक्ती करून,
वृद्धादित्यं नमस्कृत्य वाराणस्या रवौ नरः
कोणताही मनुष्य वारणसीमध्ये वृद्धादित्य, म्हणजे सूर्य, यांना वंदन करतो,
यथा तु केशवं प्राप्य सविता ज्ञानमाप्तवान्
जसं सविता केशवांना प्राप्त होऊन ज्ञान मिळवतो,